Ludwik Meisner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Stefan Meisner
kapitan broni pancernych kapitan broni pancernych
Data i miejsce urodzenia 31 maja 1899
Mińsk Mazowiecki
Data i miejsce śmierci między 4 a 7 kwietnia 1940
Katyń
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 7 Pułk Ułanów Lubelskich
13 Pułk Ułanów Wileńskich
Korpus Ochrony Pogranicza
1 Pułk Ułanów Krechowieckich
2 Pułku Pancerny
2 batalion czołgów i samochodów pancernych
10 Pułk Ułanów Litewskich
8 Batalion Pancerny
Szkoła Podchorążych Broni Pancernej
Warszawska Brygada Pancerno-Motorowa
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej
Znak pancerny.svg

Ludwik Stefan Meisner[a] (ur. 31 maja 1899 w Mińsku Mazowieckim, zm. między 4 a 7 kwietnia[1] 1940 w Katyniu) – kapitan broni pancernych Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Karola i Marii z Urbańskich[3]. Do Wojska Polskiego wstąpił w 1918, został przydzielony do 7 pułku ułanów. W szeregach 13 pułku ułanów walczył w wojnie z bolszewikami. W stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1924 i 14 lokatą służył w Korpusie Ochrony Pogranicza, jego oddziałem macierzystym pozostawał 13 pułk ułanów[4]. W 1931 będą w stopniu porucznika został przeniesiony z 1 pułku ułanów do 2 pułku pancernego[5], by następnie pełnić służbę w 2 batalionie czołgów i samochodów pancernych[6]. W 1934 został przeniesiony do 10 pułku ułanów[7]. Służył 8 batalionie pancernym. Awansował do stopnia rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936. Od 1938 był dowódcą 1 kompanii podchorążych rezerwy Szkoły Podchorążych Broni Pancernej w CWBPanc[8].

Podczas kampanii wrześniowej walczył w szeregach Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej[2], wzięty do niewoli przez Sowietów. Zgodnie z datą ostatniej wiadomości do bliskich, 28 listopada 1939 był już w Kozielsku. Według stanu z kwietnia 1940 jeniec obozu kozielskiego. Między 3 a 5 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD[1] – lista wywózkowa bez numeru z 02.04.1940[1]. Został zamordowany między 4 a 7 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim[1]. Nie został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943[9][10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Weroniką z Koronkiewiczów, miał dwoje dzieci.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez Prezydenta RP na Uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)
  • Dąb Pamięci posadzony przez Zespół Szkół Ekonomicznych, ul. Kazikowskiego 18, Mińsk Mazowiecki, certyfikat 2484/2283/WE/2010[11]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W Katyń, Księga Cmentarna jak i J. Tucholski, Mord w Katyniu podają nazwisko jako Meissner. W innych dostępnych publikacjach występuje jako Meisner.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, s. 481.
  2. a b Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 168.
  3. a b Kiński i inni, Katyń, Księga Cmentarna, 2000, s. 383.
  4. Rocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk, 1928, s. 334, 364.
  5. „Dziennik Personalny” (R.12, nr 7), MSWojsk., 23 października 1931, s. 331.
  6. „Dziennik Personalny” (R.15, nr 11), MSWojsk, 7 czerwca 1934, s. 162.
  7. „Dziennik Personalny” (R.15, nr 14), MSWojsk, 22 grudnia 1934, s. 273.
  8. a b c d Rybka R., Stepan K., Dziennik oficerski 1939, Kraków 2006, s. 234, 480.
  9. Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.
  10. Listy katyńskie w zasobie Archiwum Państwowego w Lublinie – Archiwum Państwowe w Lublinie [dostęp 2019-03-15] (pol.).
  11. Bohaterowie – Strona 319 – Katyń… ocalić od zapomnienia [dostęp 2019-03-14] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 1928.
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 1932.
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ​ISBN 978-5-78700-123-5​.
  • Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ​ISBN 83-905590-7-2​.
  • Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.