Ludwik Sawicki (wojskowy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Sawicki
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1893
Leżajsk
Data śmierci 30 października 1983
Przebieg służby
Lata służby 1914-1916
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier
Armia Polska we Francji
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 12 Pułk Artylerii Lekkiej
21 Pułk Artylerii Lekkiej
9 Pułk Artylerii Lekkiej
20 Pułk Artylerii Lekkiej
7 Dywizjon Artylerii Konnej
16 Pułk Artylerii Lekkiej
Stanowiska dowódca dywizjonu artylerii
zastępca dowódcy pułku
dowódca dywizjonu artylerii
dowódca pułku artylerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Srebrny za Długoletnią Służbę Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”

Ludwik Sawicki (ur. 20 sierpnia 1893 w Leżajsku, zm. 30 października 1983) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Antoniego i Heleny z Czyżewiczów. Miał dwie siostry Marie i Katarzynę. W Leżajsku ukończył Szkołę Ludową (podstawową). W latach 1904–1912 był uczniem Cesarskiego i Królewskiego Gimnazjum Wyższego w Jarosławiu. Po zakończeniu gimnazjum podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim.

Po wybuchu I wojny światowej został skierowany do szkoły oficerskiej, a po jej ukończeniu został wcielony do armii austriackiej. Walczył na froncie rosyjskim, a następnie włoskim, gdzie dostał się do niewoli. Po zwolnieniu z niewoli udał się do Francji, gdzie wstąpił do Błękitnej Armii generała Józefa Hallera. Wraz z tą armią w maju 1919 wrócił do Polski. Jako porucznik w składzie 12 pułku artylerii polowej wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Za męstwo został odznaczony Krzyżem Walecznych.

W 12 pap służył do 1927 roku. W 1932 roku pełnił służbę w 21 pułku artylerii lekkiej w Białej[1]. 11 kwietnia 1933 roku został przeniesiony do 9 pułku artylerii lekkiej w Białej Podlaskiej na stanowisko dowódcy III dywizjonu, detaszowanego w Berezie Kartuskiej[2]. 27 czerwca 1935 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów artylerii[3]. Z dniem 15 sierpnia 1935 roku został przeniesiony do 20 pułku artylerii lekkiej w Prużanie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[4]. 16 lutego 1938 roku objął dowództwo 7 dywizjonu artylerii konnej.

Ppłk Ludwik Sawicki dowodził 7 dak w trakcie kampanii wrześniowej 1939 roku. Ranny w szyję 1 września, doprowadził dywizjon przez bitwę nad Bzurą, Puszczę Kampinoską przy stracie zaledwie jednej armaty i jaszcza, 20 września 1939 roku do Warszawy (ze wspomnień gen. bryg. Romana Abrahama: Od pierwszych dni wojny w dowódcy 7 dywizjonu artylerii konnej i świetnie zgranym zespole tego oddziału miałem najsilniejsza podporę i gwaranta powodzenia w boju. Pełne wzajemne zrozumienie, pasja jak najszybszego starcia z nieprzyjacielem i otwarcie ognia bez względu na warunki były cechą wszystkich żołnierzy dywizjonu. Należą im się słowa gorącego uznania za Walewice, Psary – Polesie, Brochów i Zamość, za umiejętność scentralizowanego działania dywizjonu, za żywienie ognia; nigdy nie zabrakło nam amunicji). 29 września 1939 roku wraz z obrońcami stolicy dostał się do niewoli niemieckiej. Za udział w kampanii wrześniowej ppłk Ludwik Sawicki został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V klasy. W latach 1939–1945 przebywał w Oflagu Murnau.

Po wyzwoleniu w kwietniu 1945 wstąpił do PSZ na Zachodzie. 18 maja 1946 został dowódcą 16 pułku artylerii lekkiej. Pułkiem tym dowodził do 1947 roku, kiedy to wrócił do Polski. Jako byłego oficera II Rzeczypospolitej spotkały go szykany ze strony ówczesnych władz. Nie mógł znaleźć pracy, którą wreszcie znalazł w tartaku w Leżajsku. W tartaku tym pracował do emerytury w 1959 roku. Świadczenia kombatanckie otrzymał dopiero w 1977 roku. Będąc na emeryturze, włączył się w prace społeczne miasta Leżajska, był członkiem Prezydium Miejskiej Rady Narodowej oraz przewodniczącym Komisji Kontroli Społecznej. Działał aktywnie, propagując sport, z jego inicjatywy powstał klub sportowy „Pogoń Leżajsk”, którego został pierwszym prezesem.

Ludwik Sadowski w 1929 roku zawarł związek małżeński z Wandą Bieniaszewską, z którą miał córkę Alinę (ur. 1931).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 181, 689.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 84.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 66.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 98.
  5. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 181.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]