Ludwik Smolarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Michał Smolarz
Ilustracja
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1898
Dziedzice
Data i miejsce śmierci 4 stycznia 1943
Oflag VII A Murnau
Przebieg służby
Lata służby 1914–1943
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki I Brygada Legionów Polskich
18 pułk piechoty
17 pułk piechoty
Biuro Ścisłej Rady Wojennej
67 pułk piechoty
145 pułk piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Ludwik Michał Smolarz (ur. 21 lipca 1898 w Dziedzicach, zm. 4 stycznia 1943 w Oflagu VII A w Murnau ) – żołnierz w Legionach Polskich, armii austriackiej i podpułkownik Wojska Polskiego. Uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-ukraińskiej, wojny polsko-bolszewickiej i II wojny światowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 21 lipca 1898 w Dziedzicach jako syn Michała i Anny z d. Fuchs[1]. Był starszym bratem Edwarda (1900–1920). Absolwent gimnazjum w Orłowej.

Od stycznia 1914 w Legionach Polskich jako żołnierz I Brygady Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym od października 1917 do kwietnia 1918 internowany. Po zwolnieniu wcielony do armii austriackiej w której został uwięziony, a następnie zdegradowany za działalność propagandową[1].

Od listopada 1918 w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego w batalionie polowym pułku piechoty ziemi rzeszowskiej z którym brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. Następnie jako żołnierz w 17 pułku piechoty. Z tym pułkiem brał udział w walkach wojny polsko–bolszewickiej. W 1920 ranny w bitwie pod Hutą nad Berezyną.

„Za ogólną odwagę, umiejętności i brawurowe dowodzenie patrolami (zwłaszcza 17 III 1916 pod Wołerklem) w 1921 został odznaczony Orderem Virtuti Militari[2].

Po zakończeniu wojny żołnierz zawodowy w 17 pułku piechoty. Służył także w Biurze Ścisłej Rady Wojennej. 12 marca 1933 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 i 8. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. W maju tego roku został przeniesiony do 67 pułku piechoty w Brodnicy na stanowisko dowódcy batalionu[4]. Od 1 maja 1936 był wykładowcą w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 71. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W tym czasie nadal pełnił służbę CWPiech. na stanowisku wykładowcy przedmiotu taktyka piechoty[6].

W wojnie obronnej 1939 na stanowisku dowódcy III batalionu 145 pułku piechoty sformowanego z żołnierzy 28 pułku strzelców[7]. Po zakończeniu walk dostał się do niewoli niemieckiej. Zmarł 4 stycznia 1943 jako jeniec Oflagu VII A Murnau[8]. Pochowany na cmentarzu przykościelnym w Murnau.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Polak (red.) 1991 ↓, s. 137.
  2. a b Polak (red.) 1991 ↓, s. 138.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 14 marca 1933 roku, s. 46.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 131.
  5. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 19.
  6. Rybka i Stepan 2006 ↓.
  7. Grzelak-Stańczyk 2006 ↓.
  8. Za drutami 1970 ↓, s. 129.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 26 stycznia 1923 roku, s. 67.
  10. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 24.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

nieobecni.com.pl (pol.). zdjęcie tablicy nagrobnej Ludwika Smolarza [dostęp 2020-02-06].