Ludwik de Laveaux (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik de Laveaux
Ilustracja
1918
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 18 czerwca 1891
Frysztak, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 16 grudnia 1969
Londyn, Wielka Brytania
Przebieg służby
Lata służby 1914-1947
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Dowództwo 1 Dywizji Górskiej
Dowództwo OK Nr I
2 Pułk Piechoty Legionów
8 Dywizja Piechoty
Stanowiska szef sztabu dywizji piechoty
szef sztabu okręgu korpusu
dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi

Ludwik de Laveaux (ur. 18 czerwca 1891 we Frysztaku, zm. 16 grudnia 1969 w Londynie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, w 1966 roku mianowany generałem brygady przez prezydenta RP na uchodźstwie, członek Naczelnej Komendy Obrony Lwowa w listopadzie 1918 roku[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Krewny artysty malarza, Ludwika de Laveaux, którego Stanisław Wyspiański przedstawił jako Widmo w sztuce Wesele. Maturę zdał w 1911 roku w Krakowie, następnie studiował architekturę na Politechnice Lwowskiej.

Służył w Legionach, w 1 i 4 pułku piechoty. W 1917 roku w Polskiej Organizacji Wojskowej (POW), ps. „Randolf”. Od 2 listopada 1918 wchodził w skład Naczelnej Komendy Wojsk Polskich we Lwowie. Walczył w obronie tego miasta jako Komendant Okręgu Lwowskiego POW[2] i czasowo Komendant Dworca Głównego we Lwowie (3–4 listopada 1918 roku). Współpracownik naczelnego komendanta Czesława Mączyńskiego. Zdobywał Gródek Jagielloński. 17 listopada 1918 roku podpisywał z Ukraińcami wynegocjowane wcześniej zawieszenie broni.

Dowodził I batalionem 4 pułku piechoty Legionów. Od czerwca do grudnia 1919 roku był słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. W czasie wojny z bolszewikami był szefem sztabu 5 Dywizji Piechoty. W latach 1921–1922 był słuchaczem I Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu i uzyskaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego”, otrzymał przydział do 1 Dywizji Górskiej na stanowisko szefa sztabu[3]. W grudniu 1926 roku wyznaczony został na stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. W lipcu 1929 roku objął dowództwo 2 pułku piechoty Legionów w Sandomierzu[4]. W styczniu 1936 roku mianowany został I dowódcą piechoty dywizyjnej 8 Dywizji Piechoty w Twierdzy Modlin.

W kampanii wrześniowej walczył w Armii „Modlin”. Przebywał w niewoli niemieckiej w Gross-Born i Dössel. W 1945 roku w 2 Korpusie we Włoszech.

Prezydent RP August Zaleski awansował go na generała brygady ze starszeństwem z 11 listopada 1966 roku w korpusie generałów[5].

Żonaty. Syn i córka przeżyli powstanie warszawskie, w którym walczyli. Po wojnie cała rodzina zamieszkała w Anglii. Został pochowany na Cmentarzu South Ealing w Londynie, gdzie 10 lipca 1971 poświęcono płytę nagrobną (11C - HH)[6].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • chorąży – 5 maja 1915
  • podporucznik – 1 kwietnia 1916[7]
  • major – zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919
  • podpułkownik – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 92. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]
  • pułkownik – 10 grudnia 1931 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]
  • generał brygady – 1966 (awansowany przez władze emigracyjne w Londynie)

Ordery, odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918-1919, t. I, Warszawa 2010, s. 35.
  2. Semper Fidelis. Obrona Lwowa w obrazach współczesnych. Lwów / Warszawa: Straż Mogił Polskich Bohaterów / Oficyna Wydawnicza Volumen, 1930 / 1990, s. Tab. 99.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 33 z 16.09.1922 r.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 190.
  5. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 120.
  6. Poświęcenie płyty na grobie śp. Ludwika de Laveaux. „Biuletyn”. Nr 21, s. 100, grudzień 1971. Koło Lwowian w Londynie. 
  7. Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 15.
  8. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 131 z 17.12.1924 r.
  9. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1 lipca 1933 r.. Warszawa: 1933, s. 7.
  10. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 34.
  11. Płk. dypl. Ludwik de Laveaux

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiktor Krzysztof Cygan Oficerowe Legionów Polskich 1914-1917. Słownik Biograficzny, wydawnictwo Barwa i Broń
  • Andrzej Kosiek: W obronie Lwowa. w; Nowe Podkarpacie.10/87
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 15.
  • J. Woyno, Generał brygady Ludwik de Laveaux, Zeszyty Sandomierskie nr 15
  • Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 2 (17), s. 95, 98, Grudzień 1969. Koło Lwowian w Londynie.