Luis Rodríguez (bokser)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy kubańskiego boksera. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Luis Rodríguez
Luis Manuel Rodríguez
ilustracja
Pseudonim El Feo
Data i miejsce urodzenia 17 czerwca 1937
Camagüey
Data i miejsce śmierci 8 lipca 1996
Miami
Obywatelstwo  Kuba
Wzrost 173 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa półśrednia, średnia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 121
Zwycięstwa 107
Przez nokauty 49
Porażki 13
Nieodbyte 1

Luis Manuel Rodríguez (ur. 17 czerwca 1937 w Camagüey, zm. 8 lipca 1996 w Miami[1]) – kubański bokser, były zawodowy mistrz świata kategorii półśredniej.

Pierwszą walkę zawodową stoczył w 1956. W pierwszych 36 walkach 35 razy zwyciężał, a jedna była uznana za nieodbytą. Wśród pokonanych przez niego pięściarzy byli tacy zawodnicy, jak przyszły mistrz świata w wadze półśredniej Benny Paret, z którym dwukrotnie wygrał w 1958, a także były mistrz świata tej kategorii Virgil Akins, którego pokonał w swej pierwszej walce w Stanach Zjednoczonych w czerwcu 1959. Od połowy 1959 mieszkał w Stanach Zjednoczonych, ponieważ reżim Fidela Castro zakazał uprawiania boksu zawodowego na Kubie.

W grudniu 1960 poniósł pierwszą porażkę, gdy niejednogłośnie pokonał go przyszły mistrz świata w wadze półśredniej Emile Griffith. W następnym roku przegrał z innym przyszłym mistrzem świata tej kategorii Curtisem Cokesem, któremu zrewanżował się pokonując go w tym samym roku. Po serii 11 kolejnych zwycięstw (w tym z Joeyem Giambrą otrzymał szansę walki o tytuł mistrza świata w kategorii półśredniej, którego posiadaczem był Emile Griffith. 21 marca 1963 w Los Angeles Rodríguez jednogłośnie pokonał Griffitha na punkty i został nowym mistrzem świata[2]. W walce rewanżowej, która odbyła się 8 czerwca tego roku w Nowym Jorku, Griffith zwyciężył niejednogłośnie na punkty i odzyskał tytuł mistrzowski[3].

Po utracie mistrzostwa Rodríguez stoczył pięć zwycięskich pojedynków pięściarskich, w tym pokonał przez techniczny nokaut Denny'ego Moyera i dwukrotnie wygrał z Wilbertem McClure, a 12 czerwca 1964 w Las Vegas po raz czwarty, a trzeci raz o mistrzostwo świata, zmierzył się z Emile'em Griffithem. Griffith ponownie zwyciężył niejednogłośnie na punkty[4]. Następnie Rodríguez wygrał 15 kolejnych walk, walcząc głównie w wadze średniej, w tym dwukrotnie pokonał Rubina „Hurricane” Cartera w 1965. Gdy Griffith zrezygnował z tytułu mistrzowskiego w wadze półśredniej, Rodríguez stoczył walkę eliminacyjną do pojedynku o mistrzostwo świata, ale przegrał przed czasem z Curtisem Cokesem (który został mistrzem po pokonaniu Manuela Gonzaleza).

Rodríguez skoncentrował się później na walkach w kategorii średniej. Wygrał kolejnych 15 walk, w tym dwukrotnie z Bennie Briscoe w 1967. W 1968 pokonał go Vicente Rondón, ale Rodríguez wygrał z nim w rewanżu w tym samym roku. 22 listopada 1969 w Rzymie spróbował odebrać tytuł mistrza świata w wadze średniej Nino Benvenutiemu, lecz został znokautowany w 11. rundzie[5].

Kontynuował karierę ze zmiennym szczęściem. W 1970 pokonał go Bunny Sterling, a w 1971 Rodríguez znokautował w 1. rundzie Tony’ego Mundine’a, który później walczył o mistrzostwo świata. Ostatnie walki stoczył w 1972.

Po zakończeniu kariery pięściarskiej mieszkał w Miami, gdzie zmarł w 1996[6].

Został wybrany w 1997 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Luis Manuel Rodriguez („El Feo”), The Cyber Boxing Zone Encyclopedia [dostęp 2015-07-11] (ang.).
  2. Barry J. Hugman, 1963-03-21 Luis Rodriguez w pts 15 Emile Griffith, Dodger Stadium, Los Angeles, California, USA - WORLD, boxrec.com [dostęp 2015-07-11] (ang.).
  3. Barry J. Hugman, 1963-06-08 Emile Griffith w pts 15 Luis Rodriguez, Madison Square Garden, Manhattan, NYC, New York, USA - WORLD, boxrec.com [dostęp 2015-07-11] (ang.).
  4. Barry J. Hugman, 1964-06-12 Emile Griffith w pts 15 Luis Rodriguez, Convention Centre, Las Vegas, Nevada, USA - WORLD, boxrec.com [dostęp 2015-07-11] (ang.).
  5. Barry J. Hugman, 1969-11-22 Nino Benvenuti w co 11 (15) Luis Rodriguez, Sports Palace, Rome, Italy - WORLD, boxrec.com [dostęp 2015-07-11] (ang.).
  6. Bob Mee. Obituary: Luis Rodriguez. „The Independent”, 1996-07-15 (ang.). [dostęp 2019-01-23]. [zarchiwizowane z adresu 2017-01-15]. 
  7. Luis Rodriguez, International Boxing Hall of Fame [dostęp 2015-07-11] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]