Luszyca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Luszyca
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat staszowski
Gmina Połaniec
Wysokość 178,7 m n.p.m.
Liczba ludności (2009) 28[1][a]
Strefa numeracyjna (+48) 15
Tablice rejestracyjne TSZ
SIMC 0803667
Położenie na mapie gminy Połaniec
Mapa lokalizacyjna gminy Połaniec
Luszyca
Luszyca
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Luszyca
Luszyca
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Luszyca
Luszyca
Położenie na mapie powiatu staszowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu staszowskiego
Luszyca
Luszyca
Ziemia50°27′38″N 21°19′37″E/50,460556 21,326944

Luszycawieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Połaniec.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

W latach 1867-1954 w granicach administracyjnych gminy Tursko (natenczas była wioską włościańską z kolonistami niemieckimi); a w granicach obecnej gminy Połaniec dopiero od 1 stycznia 1973 roku po reaktywacji gmin w miejsce gromad.

Wieś zlokalizowana jest przy drodze krajowej nr 79.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wymieniana w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich pod koniec XIX wieku[2].

 Bronisław Chlebowski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego..., t. V.
LUSZYCA, wieś włościańska, powiat sandomierski, gmina Tursko, parafia Sielec, od Sandomierza wiorst 37; gruntu 258 mórg, 142 mieszkańców, 17 domów. Porównaj Długosz, Liber beneficiorum, II, 450.

Luszyca w 1867 roku wchodził w skład gminy Tursko, z urzędem gminy w Strużkach. Sądem okręgowym dla gminy był IV Sąd Okręgowy w Staszowie (tam też była stacya pocztowa). Gmina miała 8 781 mórg rozległości ogółem (w tym 5 083 mórg włościańskich) i 4 613 mieszkańców (w tym 1,4% pochodzenia żydowskiego, tj. 63 żydów). W skład gminy wchodziły jeszcze: Antoszówka, Dąbrowa, Matyaszów, Nakol, Niekrasów, Niekurza, Okrągła, Ossala, Pióry, Rudniki, Szwagrów, Strużki, Sworoń, Trzcianka, Tursko Małe, Tursko Wielkie, Tursko Wola, Zaduska Kępa i Zawada[3].

Wioska zamieszkała przez osadników niemieckich. W 1884 roku ówczesna siedziba parafii ewangelickiej Jednoty małopolskiej Sielec (administracyjnie w powiecie stopnickim, gminie Oględów; parafii rzymskokatolickiej Koniemłoty), leży niedaleko Staszowa. W momencie likwidacji zboru Sieleckiego jego obowiązki przejmuje parafia Czermin; by w okresie reaktywowanej II Rzeczypospolitej być stałą parafją ewangielicką Jednoty małopolskiej ówczesnej Luszycy, w tym 48 ewangelików, z których 33 uznawało się za kolonistów Niemców.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Współczesna struktura demograficzna wioski Luszyca na podstawie danych z lat 1995-2009 według roczników GUS-u, z prezentacją danych z 2002 roku[1]:

Tabela 1.1 Poziom populacji wioski w przedziałach wiekowych
WYSZCZEGÓLNIENIE J.
m.
POPULACJA MIESZKAŃCÓW
(w przedziałach wiekowych w 2002 roku)
OGÓŁEM 10-19 20-29 30-39 40-49 50-59 60-69 70-79 80+
I. OGÓŁEM os. 29 5 2 3 5 6 4 2 2
odsetek % 100 17,2 6,9 10,3 17,2 20,7 13,8 7 6,9
1. WEDŁUG PŁCI
A. Mężczyzn os. 18 4 2 3 3 4 1 1
odsetek % 62,1 13,8 6,9 10,3 10,3 13,8 3,5 3,5
B. Kobiet os. 11 1 2 2 3 1 2
odsetek % 37,9 3,4 6,9 6,9 10,3 3,5 6,9


Rysunek 1.1 Piramida populacji – struktura płci i wieku wioski
Tabela 1.2 Poziom populacji wioski w grupach wiekowych
WYSZCZEGÓLNIENIE J.
m.
POPULACJA MIESZKAŃCÓW
(w grupach wiekowych w 2002 roku)
OGÓŁEM Mężczyzn Kobiet
I. OGÓŁEM os. 29 18 11
odsetek % 100 62,1 37,9
1. W WIEKU
A. Przedprodukcyjnym os. 3 2 1
odsetek % 10,3 6,9 3,4
B. Produkcyjnym os. 19 15 4
odsetek % 65,6 51,8 13,8
a. mobilnym os. 9 8 1
odsetek % 31 27,6 3,4
b. niemobilnym os. 10 7 3
odsetek % 34,6 24,2 10,4
C. Poprodukcyjnym os. 7 1 6
odsetek % 24,1 3,4 20,7

Dawne części wsi – obiekty fizjograficzne[edytuj | edytuj kod]

W latach 70. XX wieku przyporządkowano i opracowano spis lokalnych części integralnych dla Luszycy zawarty w tabeli 1.

Tabela 1. Wykaz urzędowych nazw miejscowych i obiektów fizjograficznych[4]
Nazwa wsi – miasta Nazwy części wsi
– miasta
Nazwy obiektów fizjograficznych
– charakter obiektu
I. Gromada POŁANIEC
  1. Luszyca
  1. Antoszówka
  1. Antoszówka — pole
  2. Kopaliny — łąka, las, bagno
  3. Michlowe Krzaki — krzaki, pole

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Miejscowość statystyczna jest to zespół przyległy do siebie miejscowości, który przyjmuje nazwę miejscowości wiodącej. Do miejscowości statystycznej Luszyca należą: Luszyca i Pióry.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast (pol.). GUS, 2011, demografia.stat.gov.pl [dostęp 4 maja 2011].
  2. Filip Sulimierski (red. naczelny), Bronisław Chlebowski (red.), Władysław Walewski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Nakładem Władysława Walewskiego. T. V. Warszawa: Skład Główny i administracya u Juliusza Walewskiego, D-ra Praw, Długa 47, Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 59, 1884, s. 486.
  3. Filip Sulimierski (red. naczelny), Bronisław Chlebowski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Nakładem Władysława Walewskiego do końca tomu X. Od tomu XI, z zasiłku Kasy pomocy dla osób pracujących na polu naukowem imienia D-ra Mianowskiego. T. XII. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1892, s. 657.
  4. Por. Leon Kaczmarek (red. nauk. zeszytu), Witold Taszycki (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970, s. 34, 77-96.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  1. Kaczmarek Leon (red. nauk. zeszytu), Taszycki Witold (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970.