Luta (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wsi w województwie świętokrzyskim, powiecie koneckim. Zobacz też: inne znaczenie tego słowa.
Luta
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat konecki
Gmina Stąporków
Liczba ludności 400
Strefa numeracyjna (+48) 41
Kod pocztowy 26-220
Tablice rejestracyjne TKN
SIMC 0271940
Położenie na mapie gminy Stąporków
Mapa lokalizacyjna gminy Stąporków
Luta
Luta
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Luta
Luta
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Luta
Luta
Położenie na mapie powiatu koneckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu koneckiego
Luta
Luta
Ziemia51°03′59″N 20°34′42″E/51,066389 20,578333

Lutawieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie koneckim, w gminie Stąporków.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Przez wieś przechodzi szlak turystyczny żółty żółty szlak turystyczny z Końskich do Serbinowa oraz szlak rowerowy zielony zielony szlak rowerowy z Sielpii Wielkiej do Błotnicy.

Do 2014 roku znajdowała się tam również położona na bagnach wieża widokowa będąca atrakcyjnym stanowiskiem obserwacyjnym dla ornitologów. Będąca częścią Szlaku Doliny Krasnej sfinansowana została z funduszy Unii Europejskiej. Jako zagrażająca bezpieczeństwu została rozebrana, podobnie jak drewniany pomost prowadzący do wieży i dalej przez rozlewiska.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W czasie okupacji niemieckiej we wsi odbyły się dwie pacyfikacje. W pierwszej 18.04.1943 roku policjanci niemieccy zamordowali 8 osób; w tym 3 mężczyzn, kobietę i trójkę dzieci. Przeciwko oddziałom pacyfikacyjnym wystąpił oddział partyzancki Gwardii Ludowej pod dowództwem "Narbutta". W drugiej pacyfikacji w nocy z 21 na 22.04.1943 Policja otoczyła wieś podpalając zabudowania oraz mordując 22 osoby. Część mieszkańców wywieziono do więzienia w Końskich[1]. Po wojnie ku czci pomordowanych zbudowano szkołę - pomnik. W 1966 roku umieszczono płytę upamiętniającą miejsce walki partyzantów GL[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Fajkowski, Jan Religa: Zbrodnie hitlerowskie na wsi polskiej 1939-1945. Warszawa: Wydawnictwo Książka i Wiedza, 1981.
  2. Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa ”Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939- 1945” , Sport i Turystyka 1988, ​ISBN 83-217-2709-3​, str. 320