M41 HMC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
M41 HMC
Ilustracja
M41 HMC (eksponat Aberdeen Proving Ground)
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Typ pojazdu samobieżne działo polowe
Trakcja gąsienicowa
Załoga 12 osób
Historia
Produkcja 1943-1944
Egzemplarze 85 egz.
Dane techniczne
Pancerz 12 mm
Długość 5,9 m
Szerokość 2,9 m
Wysokość 2,5 m
Prześwit 0,45 m
Masa 19,3 t
Osiągi
Prędkość 48 km/h
Zasięg 180 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x haubica M1 kalibru 155 mm (22 nab.)
1 x wkm M2 kalibru 12,7 mm (900 nab.)
Użytkownicy
US Army

M41 Howitzer Motor Carriage Gorillaamerykańskie samobieżne działo polowe zaprojektowane w okresie II wojny światowej.

M41 powstał w wyniku zamówienia armii amerykańskiej z 1943 na samobieżną haubicę kalibru 155 mm, lecz projekt ukończono dopiero w 1944, kiedy zdecydowano się użyć podwozia czołgu M24 Chaffee. Aby maksymalnie skrócić czas powstania nowego pojazdu na jednym podwoziu, zaprojektowano trzy różne pojazdy: samobieżną armatę przeciwlotniczą M19 GMC, samobieżną haubicę M37 HMC oraz M41. M41 był uzbrojony w haubice M1. Załoga była w stanie wystrzelić w ciągu minuty 1-2 granaty o masie 43,1 kg każdy, na maksymalną odległość 15 000 m. Kąt ostrzału w płaszczyźnie poziomej był równy 37°, w płaszczyźnie pionowej -5° do +55°.

Łącznie zbudowano około 85 egzemplarzy. Był to szybki, niezawodny pojazd z bardzo dobrym uzbrojeniem. Nie wziął udziału w walkach II wojny światowej, ale został użyty w czasie wojny koreańskiej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej. Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.