MIDAS 10

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
MIDAS 10
Indeks COSPAR 1966-051A
Indeks NORAD S02200
Zaangażowani US Air Force, ARPA
Rakieta nośna Atlas SLV-3 Agena D
Miejsce startu Vandenberg, USA
Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum 154 km
Apogeum 3678 km
Okres obiegu 125,2 min
Nachylenie 90°
Czas trwania
Początek misji 9 czerwca 1966[1] (20:10 UTC)
Powrót do atmosfery 3 grudnia 1966
Wymiary
Masa całkowita 2000 kg

MIDAS 10 (ang. Missile Defense Alarm System) – amerykański satelita obrony przeciwrakietowej zbudowany w ramach programu MIDAS. Zadaniem należącego do US Air Force satelity miało być wykrywanie startujących wrogich rakiet balistycznych. Wraz z nim wyniesiono także satelity SECOR 6 i ERS 16. W wyniku awarii satelita nie osiągnął planowanej orbity. Satelita znany był także jako RTS-1 (Research Test Series 1).

Start rakiety Atlas Agena D z satelitą MIDAS 10 na pokładzie.

Budowa i działanie[edytuj | edytuj kod]

Bazując na doświadczeniach zdobytych przy budowie wcześniejszych satelitów z serii MIDAS, firma Aerojet opracowała zmodernizowaną serię satelitów tego typu. Nowe satelity zostały opracowane z myślą o wykrywaniu wrogich pocisków wystrzeliwanych z okrętów podwodnych i pocisków balistycznych średniego zasięgu. Cele te w porównaniu do pocisków dalekiego zasięgu emitowały mniej ciepła, przez co były trudniejsze do wykrycia. W celu polepszenia właściwości detekcyjnych MIDAS 10 otrzymał nowy teleskop wykrywający emisję podczerwieni pracujących silników rakietowych, w skład którego wchodziły m.in. nowe filtry optyczne i 442 detektory podczerwieni z siarczku ołowiu. Nowy teleskop dzięki zmianom, miał w porównaniu do starszych satelitów MIDAS, lepszą rozdzielczość, wynoszącą 30 sekund kątowych[2].

Misja[edytuj | edytuj kod]

Misja rozpoczęła się 9 czerwca 1966 roku, kiedy rakieta Atlas Agena D wyniosła z kosmodromu Vandenberg na niską orbitę okołoziemską 10. satelitę z serii MIDAS. Po znalezieniu się na orbicie MIDAS 10 otrzymał oznaczenie COSPAR 1966-051A. Nie doszło do drugiego odpalenia silnika członu Agena, w związku z tym satelita zamiast wejść na orbitę kołową, pozostał na tymczasowej wydłużonej eliptycznej orbicie parkingowej. Następnie człon Agena podczas prób stabilizacji, wykorzystał cały zapas paliwa rakietowego. Z powodu przebywania na niewłaściwej orbicie i braku możliwości stabilizacji nie wykonano żadnych testów możliwości optycznych satelity[3].

Satelita spłonął w atmosferze 3 grudnia 1966 roku[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]