Małgorzata Kopczowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Małgorzata Kopczowska
księżna oświęcimska i zatorska
Jako żona Wacława I
Dane biograficzne
Data śmierci po 1467
Ojciec Urban z Kopczowic
Mąż Wacław I zatorski
Dzieci Kazimierz II zatorski
Wacław II zatorski
Jan V zatorski
Władysław zatorski
Zofia
Katarzyna
Agnieszka

Małgorzata Kopczowska[1] (zm. po 1467) – księżna oświęcimska i zatorska, żona księcia Wacława I zatorskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Według przekazu kroniki Jana Długosza, Małgorzata była córką ziemianina z księstwa siewierskiego Urbana Kopczowskiego zwanego Świrczyna, pieczętującego się herbem Nowina[2]. Przypuszcza się, iż był on identyczny z świadkującym 21 lutego i 19 września 1457 na dokumentach księcia oświęcimskiego Jana IV Urbanem z Kopczowic, pochodzącym z miejscowości Kopciowice w księstwie oświęcimskim[3].

Zgodnie z informacją XV-wiecznego kronikarza w Małgorzacie zakochał się książę Wacław I, syn księcia oświęcimskiego Kazimierza I, a następnie zawarł z nią związek małżeński[2]. Pomimo iż Małgorzata była najprawdopodobniej poddaną Wacława, synowie z tego małżeństwa mieli pełne prawa do dziedziczenia księstwa po swoim ojcu[4]. Z małżeństwa Małgorzaty i Wacława pochodziło siedmioro dzieci: synowie Kazimierz, Wacław, Jan i Władysław - późniejsi książęta zatorscy oraz córki Zofia i Katarzyna zmarłe podczas epidemii za życia ojca, jak również Agnieszka, która najprawdopodobniej zmarła po 21 października 1465[5][2][6].

Małgorzata Kopczowska przeżyła swojego męża Wacława I, zmarłego między 21 października 1465 a 29 lipca 1467. Ostatnia wzmianka na temat księżnej pochodzi z 1468. Zmarła zatem po tej dacie[6][7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Imię księżnej podaje J. Długosz, Roczniki czyli Kroniki sławnego Królestwa Polskiego. Księga 11 i 12: 1431–1444, s. 123. K. Jasiński, Rodowód Piastów śląskich, wyd. II, Kraków 2007, s. 646, przyjmował błędnie za H. Grotefendem iż żona Wacława zatorskiego nosiła imię Maria. Zob. A. Sikorski, Uwagi do genealogii książąt zatorskich, Warszawa 1997, s. 33, przyp. 26.
  2. a b c J. Długosz, Roczniki czyli Kroniki sławnego Królestwa Polskiego. Księga 11 i 12: 1431–1444, s. 123.
  3. A. Sikorski, Uwagi do genealogii książąt zatorskich, Warszawa 1997, s. 33, przyp. 32.
  4. A. Sikorski, Uwagi do genealogii książąt zatorskich, Warszawa 1997, s. 33.
  5. A. Sikorski, Uwagi do genealogii książąt zatorskich, Warszawa 1997, s. 34–35.
  6. a b K. Jasiński, Rodowód Piastów śląskich, wyd. II, Kraków 2007, s. 646.
  7. A. Sikorski, Uwagi do genealogii książąt zatorskich, Warszawa 1997, s. 34.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Źródła
  • Długosz J., Roczniki czyli Kroniki sławnego Królestwa Polskiego. Księga 11 i 12: 1431–1444, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2009, ​ISBN 978-83-01-16076-0​, s. 123.
Opracowania