Mabuchi Kamo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamo no Mabuchi

Mabuchi Kamo (jap. 賀茂真淵 Kamo no Mabuchi, ur. 1697, zm. 1769)japoński uczony epoki Edo, filozof i poeta.

Urodził się niedaleko Hamamatsu. Jego ojciec, Masanobu Ōkabe, był kapłanem shintō[1]. Między 1733 a 1736 rokiem pobierał nauki w Kioto u Azumamaro Kady, a następnie zamieszkał w Edo, wstępując na służbę u księcia Munetaki Tayasu, syna sioguna Yoshimune Tokugawy[1]. W 1760 roku przekazał prowadzoną przez siebie szkołę synowi Sadao i udał się w wędrówkę po kraju, odwiedzając m.in. chram Ise-jingū[2].

Był zwolennikiem nacjonalistycznej szkoły kokugaku. Głosił apoteozę instytucji cesarstwa i osoby cesarza, a także prymat japońskiej tradycji i języka, źródła wszelkich nieszczęść spadających na Japonię upatrując w uleganiu wpływom chińskim, zwłaszcza buddyzmowi i konfucjanizmowi[2][3]. Tworzył poezje w stylu waka. Jest autorem komentarzy do dzieł klasycznych takich jak Man’yōshū, Genji monogatari, Kanjikō i Nimanabi[1].

Jego uczniem był Norinaga Motoori[1][2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Louis Frédéric: Japan Encyclopedia. Cambridge: Belknap Press, 2000, s. 465. ISBN 0-674-01753-6.
  2. a b c Jolanta Tubielewicz: Historia Japonii. Wrocław: Ossolineum, 1984, s. 305. ISBN 83-04-01486-6.
  3. Wielka Historia Świata. T. 8. Kraków: Oficyna Wydawnicza Fogra, 2005, s. 416. ISBN 83-85719-92-X.