Maciej Koźmiński (wojewoda kaliski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wojewody kaliskiego. Zobacz też: Maciej Koźmiński – ujednoznacznienie.
Herb Poraj

Maciej Koźmiński herbu Poraj (zm. 1748), wojewoda kaliski, kasztelan kaliski, kasztelan poznański.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Syn Adama (zm. 1717), kasztelana rogozińskiego i Zofii Mielżyńskiej córki Macieja Mielżyńskiego (zm. 1697), kasztelana śremskiego. Trzykrotnie żonaty: Pierwsza żona Zofia Mycielska, córka Andrzeja Mycielskiego, chorążego poznańskiego urodziła 2 córki: Annę i Mariannę. Druga Teresa Joanna Potocka, córka Piotra Jana Potockiego, kasztelana bełskiego i wojewody czernihowskiego urodziła syna Teodora Józefa (zm. 1778), starostę grabowskiego. Trzecia Ludwika Skaławska, córka kasztelana gnieźnieńskiego Franciszka Skaławskiego urodziła Franciszkę Ksawerę, późniejszą żonę Józefa Mycielskiego (1733–1789), wojewody inowrocławskiego. Maciej Koźmiński był dziadkiem Augustyna, rotmistrza.

Pełnione urzędy i odznaczenia państwowe[edytuj | edytuj kod]

Pełnił obowiązki podczaszego poznańskiego (1720–1722). Był posłem województwa kaliskiego i poznańskiego na sejm 1720 roku[1]. Był posłem na sejm w 1729 roku. W latach (1729–1732) piastował urząd kasztelana kaliskiego. W latach (1732–1737) pełnił obowiązki kasztelana poznańskiego. Następnie powołany na urząd wojewody kaliskiego w 1737 roku.

Jako deputat podpisał pacta conventa Stanisława Leszczyńskiego w 1733 roku[2].

10 lipca 1737 roku podpisał we Wschowie konkordat ze Stolicą Apostolską[3].

Za zasługi otrzymał Order Orła Białego (1740).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Teka Gabriela Junoszy Podoskiego, t. II, Poznań 1855, s. 104.
  2. Porządek na Seymie Walnym elekcyi między Warszawą a Wolą dnia 25 Sierpnia roku Pańskiego 1733 postanowiony, s. 44.
  3. Vetera monumenta Poloniae et Lithuaniae gentiumque finitimarum historiam illustrantia maximam partem nondum edita ex tabulariis Vaticanis, deprompta collecta ac serie chronologica disposita. T. 4, Ab Innocentio PP. XII usque ad Pium PP. VI 1697-1775.P.1-2, wydał Augustyn Theiner, Rzym 1864, s. 127.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hr. Seweryn Uruski "Rodzina. Herbarz szlachty polskiej" (tom 7, str. 387-388)