Maciej Maruniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maciej Maruniak
Mathias Maruniak Edler von Piskorski
generał major generał major
Data i miejsce urodzenia 29 stycznia 1827
Rawa Ruska
Data i miejsce śmierci 8 lutego 1895
Przemyśl
Przebieg służby
Lata służby 1845-1888
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Stanowiska dowódca 59 Batalionu Obrony Krajowej w Przemyślu
Odznaczenia
Order Korony Żelaznej (Austro-Węgry) Kriegsmedaille.jpg

Maciej Maruniak (ur. 29 stycznia 1827 w Rawie Ruskiej, zm. 8 lutego 1895 w Przemyślu) – tytularny generał major cesarskiej i królewskiej Armii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie mieszczańskiej. W wieku 18 lat wstąpił ochotniczo do armii austriackiej, służąc w 10 Pułku Piechoty w Przemyślu. W 1849 uzyskał pierwszy stopień oficerski. Wziął udział w walkach z Powstaniem węgierskim w roku 1849 oraz wojnie austriacko-pruskiej w 1866 w Czechach. W 1872 przeniesiony, po 27 latach służby w 10 pułku, do Obrony Krajowej (Landwehra). W 1874 po złożeniu egzaminu na oficera sztabowego, awansował na stopień majora i dowódcę 59 Batalionu Obrony Krajowej w Przemyślu. W 1879 awansowany na podpułkownika. 12 stycznia 1883 otrzymał nobilitację szlachecką z predykatem Piskorski. 4 sierpnia 1888 przeszedł w stan spoczynku, a 10 dni później otrzymał honorowy tytuł generalski i Order Żelaznej Korony.[1] Do końca życia mieszkał w Przemyślu.

Ordery i Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiedeń Kurier Lwowski 1888 nr 226 s. 6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Rydel, W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868-1918, Księgarnia Akademicka, Kraków, 2001
  • S. Górzyński, Nobilitacje w Galicji w latach 1772-1918, Warszawa, 1999