Maciej Tadeusz Eysymont

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maciej Tadeusz Eysymontt
Herb
Korab Eysymonttów
Rodzina Eysymontowie
Data urodzenia 1741
Data i miejsce śmierci 1805
Grodno
Ojciec Krzysztof Eysymontt
Matka Krystyna Szczęsnowicz
Żona

1. Wiktoria Wołkowicka.
2. Rozalia Smogorzewska.

Dzieci

Antoni
Petronela Moross
Ignacy
Józef
Alojzy
Michał
Rozalia Laskowicz.

Maciej Tadeusz Eysymontt, (ur. 1741 w Małe Ejsmonty Paszewicze, zm. 21 lutego 1805 w Grodnie) – ostatni stolnik grodzieński, działacz gospodarczy.

Sprawowane urzędy[edytuj | edytuj kod]

Deputat na Trybunał Główny Wielkiego Księstwa Litewskiego[edytuj | edytuj kod]

  • 1785 - z Powiatu Grodzieńskiego[2]

Tablica w kościele bernardyńskim ufundowana przez syna Alojzego

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w rodzinie szlacheckiej o tradycjach wojskowych, jako syn Krzysztofa Eysymontta, (być może namiestnika Petyhorskiego?) i Krystyny ze Szczęsnowiczów. Na Popisie powiatu grodzieńskiego jest zapewne wymieniony przy parafii brzostowickiej. Związany był z Antonim Tyzenhausem i jego planami rozwoju gospodarczego. W 1769 r. zostaje gubernatorem szczeberskim (był już wtedy komornikiem grodzieńskim), a w 1784 strukczaszym grodzieńskim, W latach 1785-1786 był deputatem na Trybunał Główny Wielkiego Księstwa Litewskiego. W trakcie swojej działalności gospodarczej, jeszcze w czasach Tyzenhauza, dał się poznać jako świetny organizator. Założył takie miejscowości jak Jeleniewo, Krasnopol-Pomorze i Szczebra, w okolicy Sejn. 15 września 1789 roku został stolnikiem grodzieńskim, co w praktyce oznaczało kierowanie całą ekonomią grodzieńską. Faktycznie jeszcze w 1796 r. miał pełen wpływ na sprawy społeczne i gospodarcze powiatu. Był zaangażowany podobnie jak kuzyni Ferdynand, wojski grodzieński i Aleksander Michał, podstarości grodzieński Eysymonttowie w próbę reformy Rzeczypospolitej. To właśnie u niego na Horodnicy w Grodnie hucznie fetowano przyjęcie przez Sejmik Grodzieński Konstytucji 3 Maja.

Po Targowicy związany był z obozem patriotycznym powiatu grodzieńskiego. Przystąpił do sprzysiężenia Jakuba Jasińskiego. Po wybuchu Insurekcji Kościuszkowskiej, wszedł w skład Komisji Porządkowej powiatu grodzieńskiego i chociaż ostatni raz wziął w niej udział 17 czerwca 1794 roku, to przez cały okres jej istnienia blisko z nią współpracował.

Pochowany w kościele Bernardynów w Grodnie (nadal istnieje tam jego nagrobek).

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Wiktoria Wołkowicka (1758-1793), córka Antoniego, horodniczego grodzieńskiego i Petroneli Kandybównej, z którą miał ośmioro dzieci, zaś z Rozalią Smogorzewską, córką Floriana, wojskiego wołkowyskiego i Teodory z Przecławskich - jedno.

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
 
 
1. Antoni (1779-1812), sędzia pokoju
x. 1806 Julia Mejer (1792-po 1830)
 
Elżbieta (*ok. 1807-?)
x. Jan Józef Paszkiewicz (1792-1855)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1. Petronela (1786-1806)
x. Michał Moross, chorąży
byłych wojsk polskich
 
 
Domicela Petronela (1808-1829)
x. Jan Józef Paszkiewicz (1792-1855)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1. Ignacy (1783-1818), por. ros.
x1. Anna Kretowicz
x2. Karolina Mejer (1794-1814)
x3. Wiktoria Łuniewska
 
2. Wiktoria (1814-?)
x. Juliusz Krzywicki
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maciej Tadeusz (1741-1805)
x1 Wiktoria Wołkowicka (1758-1793)
x2. Rozalia Smogorzewska
 
 
 
 
 
 
 
3. Ryszard Łukasz (1818-?)
urzędnik Komisji Skarbu
x. Aniela Abłamowicz (1829-1909)
 
Wiktoria Filipina (1852-1901)
x. Aleksander Bakinowski (1839-1917)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1. Józef (1784-1820), podkomorzy
grodzieński, mistrz obrzędów
loży "Przyjaciele ludzkości"
 
 
 
 
 
 
Ludwika Michalina (1853-1920)
x. Józef Kościałkowski (1833-1895)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Michał Dominik (1856-?)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1. Alojzy (1791-1849), generał-major artylerii
x. Regina Obuchowicz
 
 
 
 
 
 
Anna Salomea (1857-?)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1. Michał (1792-1812), por. ros.
zginął pod Pskowem
 
 
 
 
 
 
Helena Dorota (1859-1934)
x. Jakub Gieysztor (1827-1897)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2. Rozalia (1801-1832)
x. Stanisław Laskowicz
 
 
 
 
 
 
Zofia Agata (1864-1934)
x. Aleksander Bakinowski (1839-1917)
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Varia[edytuj | edytuj kod]

Jednym z jego potomków był Stanisław Kościałkowski, biograf Tyzenhauza.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, T. II, Województwo Trockie XIV-XVIII wiek, pod red. A. Rachuby, s. 345, 348, 581
  2. Deputaci Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego. 1697-1795. Spisy, t. II, oprac. A. Rachuba, Przemysław P. Romaniuk, W. 2004, s. 273

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Акты, издаваемые Виленскою археографическою комиссиею, Wilno 1867 - 1915
  • Анiщчанка Я.К. Ураднікі беларускіх земляў ВКЛ пры Станіславе Панятоўскім. Mińsk 2008
  • A. Boniecki, Herbarz Polski, W. 1899 - 1901
  • J. Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego, Rzeszów 2001
  • Deputaci Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego. 1697-1795. Spisy, t. II, oprac. A. Rachuba, Przemysław P. Romaniuk, W. 2004
  • Tadeusz Ejsmont, Ejsmontowie, Modlica: Rentier, 2009, ISBN 83-922036-1-5, OCLC 751189393.
  • J. Gieysztor, Pamiętniki
  • S. Kościałkowski, Antoni Tyzenhauz: podskarbi nadworny litewski, Londyn 1971
  • Metryka Litewska. Rejestry podymnego Wielkiego Księstwa Litewskiego: Województwo trockie 1690 r., oprac. H.Lulewicz. W. 2000.
  • Metryki parafialne, z parafii Berżniki i Wiejsieje.
  • K. Niesiecki, Herbarz Polski, [wyd. J.N. Bobrowicz], Lipsk 1839 – 1846
  • Spis szlachty Królestwa Polskiego z dodaniem krótkiej informacji o dowodach szlachectwa, W. 1851, s. 53,
  • W. Szczygielski, Referendum trzeciomajowe. Sejmiki lutowe 1792 roku, Łódź 1994
  • Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861, [opr:] E. Sęczys, W. 2000,
  • J. Szumski - Eysymontowie i Mejerowie, właściciele Hołnów Mejera i Krasnogrudy. [w:] Drobna szlachta podlaska w XVI - XIX wieku, Białystok 1991
  • S. Uruski, Rodzina Polska, W. 1904 – 1931
  • Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, t. 2, Województwo trockie, pod red. A. Rachuby, W. 2009
  • Wywody genealogiczne Eysymontów od 1797 roku z różnych Deputacji (materiały redakcyjne)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Franciszek Suchodolec
POL Grodno COA.svg Stolnikowie grodzieńscy
1789 - 1805
POL Grodno COA.svg Następca
Urząd przestał istnieć