Maciej Zieliński (kompozytor)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiego kompozytora. Zobacz też: inne osoby o tym samym imieniu i nazwisku.
Maciej Zieliński
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1971
Warszawa
Pochodzenie polskie
Gatunki muzyka poważna, muzyka filmowa, muzyka rozrywkowa
Zawód kompozytor
Wydawnictwo Dux, Acte Préalable, Polskie Nagrania Edition

Maciej Zieliński (ur. 29 marca 1971 w Warszawie)[1]polski kompozytor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1996 ukończył z wyróżnieniem warszawską Akademię Muzyczną w klasie kompozycji Mariana Borkowskiego. W latach 1993–1997 brał udział w Międzynarodowych Kursach dla Młodych Kompozytorów organizowanych przez Polskie Towarzystwo Muzyki Współczesnej oraz w I Międzynarodowych Spotkaniach Młodych Kompozytorów w Apeldoorn w Holandii, gdzie doskonalił swoje umiejętności pod kierunkiem Louisa Andriessena, Osvaldasa Balakauskasa, Martina BresnickaInformacje powiązane z artykułem „Martin Bresnick” w Wikidanych, Petera Michaela Hammela, Zygmunta Krauzego, Hanny Kulenty, Daryla Runswicka, Witolda Szalonka, Jōjia Yuasy i innych. W latach 1998–1999 odbył studia podyplomowe w Royal Academy of Music w Londynie w klasie kompozycji Paula PattersonaInformacje powiązane z artykułem „Paul Patterson” w Wikidanych[1][2].

W 1996 uczestniczył w duńskim projekcie pod nazwą „96 Churches”, komponując utwór tractus będący polską częścią European Requiem. W 2000 jego utwór Lutosławski in memoriam został wybrany przez Associated Board of Royal Schools of Music do programu egzaminacyjnego szkół angielskich na latach 2000–2006[1].

Jego utwory były wykonywane na wielu festiwalach, m.in. na Gdańskich Spotkaniach Młodych Kompozytorów „Droga” (1994), Festiwalu „Warszawska Jesień” (1994, 1995, 1998, 2004), Forum Młodych Kompozytorów w Krakowie (1994), Festiwalu Muzyki Elektronicznej w Pradze (1995), Synthesizer-Musik-Festival w Brunszwik w Niemczech (1995), Dniach Muzyki Ryszarda Bukowskiego we Wrocławiu (1995, 1996), International Festival of Choral Art „Jihlava ’96” w Czechach (1996), „Musica Polonica Nova” we Wrocławiu (1996), Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Współczesnej „Two Days and Two Nights in Odessa” (1996), European Youth Music Festival Copenhagen ’96 w Danii (1996), Forum Lutosławskiego w Warszawie (1996, 1998), Międzynarodowy Festiwal Muzyki Sakralnej „Gaude Mater” w Częstochowie (1997), Musica del Novocento w Rzymie (1998), Park Lane Festival w Londynie (1999), 200 Years of Russian Music w Londynie (1999), Commemorative Concert for Witold Lutosławski w Londynie (1999), Audio Art w Warszawie (1999), World Music Days w Bukareszcie (1999), Warszawskie Spotkania Muzyczne (1999, 2000, 2004, 2005)[1][2].

Maciej Zieliński otrzymał wiele nagród na konkursach kompozytorskich w kraju i za granicą, m.in.: II nagrodę Kapituły Krytyków II Forum Młodych Kompozytorów w Krakowie (1994), II nagrodę w I Konkursie Młodych Kompozytorów „Musica Sacra” (1995), II nagrodę w Międzynarodowym Konkursie Muzyki Syntezatorowej i Komputerowej w Brunszwiku (1995) za Alone in a Crowd..., III nagrodę w Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim „Jihlava ’96” w Czechach (1996) za Domine, quis habitabit, III nagrodę w Ogólnopolskim Konkursie Kompozytorskim w Gdańsku (1997), Josiah Parker Composition Prize w Wielkiej Brytanii (1999), Alan Bush Composition Prize w Wielkiej Brytanii (1999), nagrodę główną w Konkursie Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej na Projekt Multimedialny (Clouds)(1999). Otrzymał również Stypendium Ministra Kultury i Sztuki (1995) oraz British Council Fellowship Award (1998)[1][2].

Jego kompozycje wydawały takie wytwórnie fonograficzne, jak Dux, Acte Préalable, Polskie Nagrania Edition, a także były emitowane przez wiele radiofonii europejskich. Płyta z jego I Kwartetem smyczkowym (1994) w wykonaniu żeńskiego kwartetu DAFÔ i wydana przez wytwórnię Dux otrzymała nagrodę Fryderyk 2002[2][3].

Jako juror i moderator uczestniczył w wielu konkursach kompozytorskich, m.in. im. Tadeusza Bairda, „Musica Sacra”, w międzynarodowym konkursie kompozytorskim w Radziejowicach (2000) oraz w ISCM World Music Days 2002 i 2004. Jest członkiem Związku Kompozytorów Polskich , Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej, Stowarzyszenia Artystów i Wykonawców Polskich oraz Stowarzyszenia Autorów ZAiKS. Od 2002 pełni funkcję wiceprezesa Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej. Od 2004 jest członkiem Zarządu Oddziału Warszawskiego Związku Kompozytorów Polskich, a od 2005 członkiem Komisji Rewizyjnej ZAiKS-u[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Ważne miejsce w jego twórczości zajmuje muzyka poważnej. Jego idiomem jest wyrazista ekspresja, dbałość o szczegóły formy i języka muzycznego, przy zróżnicowaniu obsady i środków wykonawczych. Stosuje nieregularne grupy rytmiczne (także polirytmię) i techniki glissandowe (Shining, 1996). W Concerto inquieto (2010) sięgnął po technikę dodekafoniczną, rozbijając równocześnie serie na nieregularne grupy, przez co uzyskał poszarpany i „neurotycznie” niepokojący tok narracji[4].

Jednak twórczość Zielińskiego to w dużej części muzyka filmowa, teatralna i rozrywkowa. Skomponował i zaaranżował wiele piosenek do produkcji telewizyjnych. Jego najbardziej znaną piosenką jest Kto wie? w wykonaniu zespołu De Su, która przez dwa lata z rzędu gościła na pierwszych miejscach list przebojów (2000, 2001), stając się jedną z najczęściej emitowanych piosenek świątecznych w Polsce[3].

Skomponował także muzykę do kilkuset reklam wielu znanych firm i brandów. Do jego największych sukcesów na tym polu należy piosenka Najmilsza chwila poranka, temat przewodni ERY GSM i kilka kampanii dla tej firmy (1997-1999) oraz nagrody Tytan '93 (Kawa Jacobs), Tytan '96 (Coca-Cola Christmas Charity) i Kreatura 2000 za najlepszą muzykę (Procter&Gamble Ciepło-Zimno)[3].

Wybrane kompozycje[edytuj | edytuj kod]

(na podstawie materiałów źródłowych[4][3])

  • Miniatura na kwartet smyczkowy (1989)
  • Wariacje na klarnet solo (1991)
  • Concertino na klarnet i fortepian (1991)
  • Miniatury na orkiestrę kameralną (1992)
  • Perchoir na chór mieszany i perkusję (1992–93)
  • Capriccio na klarnet i fortepian (1993)
  • Musica per archi A.D. 1993 (1993)
  • Sonata na akordeon (1993)
  • Alone in a Crowd... na saksofon altowy i taśmę (1994)
  • Vox Humana (wersja I) na perkusję i wiolonczelę amplifikowaną (1994)
  • I Kwartet smyczkowy (1994)
  • Capriccio na skrzypce solo (1995)
  • Domine, quis habitabit na chór mieszany a cappella (1995)
  • Clouds na taśmę (1995)
  • I Koncert fortepianowy (1995)
  • Tractus na chór mieszany a cappella (1996)
  • Three Phrases na klarnet, puzon, fortepian i wiolonczelę (1996)
  • Shining na orkiestrę smyczkową (1996)
  • A. na saksofon altowy i fortepian (1996)
  • I Symfonia na orkiestrę (1996)
  • Abruzzo – Imaginary Landscape na orkiestrę kameralną (1997)
  • Capriccio na zespół kameralny (lub orkiestrę kameralną) (1998)
  • On First Looking into Chapman’s Homer na chór żeński a cappella (1998)
  • Lutosławski in memoriam na obój i fortepian (1998–1999)
  • Brass Quintet (1999)
  • Vox Humana (wersja II) na wiolonczelę solo (1999)
  • Oratio na organy solo (2000)
  • Fallen Angel na perkusję i taśmę (2003), wyk. Warszawska Jesień, 2004
  • Sololis na fortepian solo (2004)
  • Trio for M.B. na klarnet, skrzypce i wiolonczelę (2004)
  • Shining II na orkiestrę smyczkową (2006)
  • Concerto Inquieto na klarnet i orkiestrę (2010)
  • Barocode I na skrzypce, altówkę i orkiestrę smyczkową (2011)
  • V Symphony (2012)
  • Concello na wiolonczelę i orkiestrę smyczkową (2013)
  • Violincerto na skrzypce i orkiestrę kameralną (2013)

Wybrana muzyka filmowa[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Cichoń 2012 ↓, s. 363.
  2. a b c d e Maciej Zieliński (pol.). W: Culture.pl [on-line]. [dostęp 2018-09-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-02)].
  3. a b c d Maciej Zieliński (pol.). W: Polskie Centrum Informacji Muzycznej [on-line]. [dostęp 2018-09-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-09-02)].
  4. a b Cichoń 2012 ↓, s. 364.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ewa Cichoń: Zieliński Maciej. W: Encyklopedia muzyczna PWM. Elżbieta Dziębowska (red.). Wyd. I. T. 12: W–Ż część biograficzna. Kraków: PWM, 2012, s. 363-364. ISBN 978-83-224-0935-0. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]