Makarowce (obwód grodzieński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Makarowce
Макараўцы
Państwo  Białoruś
Obwód grodzieński
Rejon brzostowicki
Sielsowiet Koniuchy
Wysokość 132 m n.p.m.
Nr kierunkowy +375 1511
Kod pocztowy 231781
Tablice rejestracyjne 4
Położenie na mapie obwodu grodzieńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu grodzieńskiego
Makarowce
Makarowce
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Makarowce
Makarowce
Ziemia53°19′37″N 23°49′16″E/53,326944 23,821111
Portal Portal Białoruś

Makarowce (biał. Макараўцы, Makaraucy, ros. Макаровцы, Makarowcy) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, centrum administracyjne sielsowietu makarowieckiego. Położone jest na północnym brzegu rzeki Usnarki, 38 km na południe od Grodna, 3 km od granicy polsko-białoruskiej, w oficjalnej strefie przygranicznej Białorusi[1].

Siedziba rzymskokatolickiej parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Makarowcach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś szlachecka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego[2].

W czasach zaborów wieś w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim, w gminie Krynki. W 1902 roku miała powierzchnię 255 dziesięcin (ok. 278,6 ha)[3].

Dobra Astapkowszczyzna należące do Rudolfa Montowicza, obejmujące 148 dziesięcin w dzisiejszym selsowiecie makarowskim, padły łupem konfiskat na Litwie i Rusi po r. 1863.[4]

Od 1919 r. w granicach II Rzeczypospolitej. 7 czerwca 1919 roku, wraz z całym powiatem grodzieńskim, weszła w skład okręgu wileńskiego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich – tymczasowej polskiej struktury administracyjnej[5]. Latem 1920 roku zajęta przez bolszewików, następnie odzyskana przez Polskę. 20 grudnia 1920 roku włączona wraz z powiatem do okręgu nowogródzkiego[6]. Od 19 lutego 1921 roku[7] w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Krynki. W 1921 r. było w niej 78 domów mieszkalnych[8].

W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 r. miejscowość znalazła się pod okupacją sowiecką. W październiku 1939 roku weszła w skład Zachodniej Białorusi – marionetkowego bytu państwowego utworzonego przez sowieckie władze okupacyjne. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 r. włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 r. włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 roku ponownie zajęta przez wojska sowieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 r. w składzie niepodległej Białorusi.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości znajduje się drewniany kościół katolicki pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, zbudowany w latach 1793–1795. Obok stoi murowana dzwonnica z 1841 r. i utrzymane w tym samym stylu brama i ogrodzenie z XIX w[9]. Zachowały się też dziewiętnastowieczne zabudowania dawnego dworu, m.in. skrzydło, chłodnia i budynek gospodarczy[10].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według spisu powszechnego z 1921 roku, wieś zamieszkana była przez 392 osoby, w tym 380 Polaków, jednego Niemca i 11 osób innych narodowości. Prawosławie wyznawało 9 mieszkańców, pozostali byli katolikami[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pierieczeń nasielennych punktow, paspołożennych w pogranicznoj zonie (ros.). Nowosti Biełarusi, 2009-03-19. [dostęp 2010-11-28].
  2. Вялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 97.
  3. Makarowce w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska. Warszawa 1902.
  4. Janusz Iwaszkiewicz, „Wykaz dóbr ziemskich skonfiskowanych przez rządy zaborcze w latach 1773 – 1867”, wyd. Rady Naczelnej organizacji ziemskich z okazji powszechnej wystawy krajowej w Poznaniu, Warszawa 1929
  5. Dz. Urz. ZCZW z 1919 r. Nr 5, poz. 41
  6. Dz.U. z 1920 r. nr 115, poz. 760
  7. Dz.U. z 1921 r. nr 16, poz. 93
  8. a b Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej: opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych.. T. 5: Województwo białostockie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny, 1924, s. 38. [dostęp 2010-11-28].
  9. Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego (biał. • ang. • pol. • ros.). Radzima.org. [dostęp 2011-03-02].
  10. Dwór (biał. • ang. • pol. • ros.). Radzima.org. [dostęp 2011-03-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]