Maksim Antoniuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maksim Antonowicz Antoniuk
Максим Антонович Антонюк
Ilustracja
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 19 października 1895
Macy
Data i miejsce śmierci 30 lipca 1961
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1915-1947
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg armia carska (1915–1917)
Red star.svg Armia Czerwona (1917– 1947)
Stanowiska dowódca Syberyjskiego Okręgu Wojskowego, 60 Armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna domowa w Rosji
II wojna światowa
Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa kl. II Order Wojny Ojczyźnianej kl. I

Maksim Antonowicz Antoniuk (ros.) Максим Антонович Антонюк (ur. 19 października 1895, Macy – zm. 30 lipca 1961, Moskwa) – radziecki wojskowy, generał porucznik, Białorusin.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we wsi Macy w rejonie prużańskim w obwodzie brzeskim.

W 1915 roku powołany do armii rosyjskiej, gdzie ukończył 3 Moskiewską Szkołę Chorążych. Brał udział w I wojnie światowej na Froncie Północnym. Wojnę zakończył w stopniu porucznika.

W 1917 roku wstąpił do Czerwonej Gwardii, a w 1918 do Armii Czerwonej. W czasie wojny domowej w Rosji pełnił kolejno stanowiska: szefa wydziału topograficznego, zastępcy dowódcy i dowódcy sektora bojowego, przedstawiciela Wojskowej Rady Rewolucyjnej, dowódcy pułku, brygady.

W 1921 roku ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego i powtórnie tą samą Akademię w 1925 roku. W latach 1924 – 1930 był kolejno dowódcą: 4 Turkiestańskiej Dywizji Strzeleckiej, 5 Witebskiej Dywizji Strzeleckiej im. Czechosłowackiego Proletariatu i 3 Krymskiej Dywizji Strzeleckiej. W okresie od października 1930 do lutego 1931 roku był wykładowcą w Akademii Wojskowej im. Frunzego, a następnie dowódcą i komisarzem 8 Korpusu Strzeleckiego.

W czerwcu 1937 roku został dowódcą Syberyjskiego Okręgu Wojskowego. W czerwcu 1938 roku aresztowany przez NKWD pod zarzutem zdrady, w grudniu 1938 roku zrehabilitowany i zwolniony z aresztu. Został wtedy starszym wykładowcą taktyki w Akademii Wojskowej im. Frunzego, a potem inspektorem piechoty Armii Czerwonej. W dniu 2 sierpnia 1940 roku został zastępcą inspektora generalnego piechoty Armii Czerwonej.

Po ataku Niemiec na ZSRR zajmował się formowaniem dywizji piechoty i tworzeniem batalionów marszowych dla uzupełnienia walczących dywizji.

W sierpniu 1941 roku został dowódcą Petrozawodzkiej Grupy Wojsk 7 Armii, a następnie 48 Armii Frontu Leningradzkiego, walczącej na podejściach do Leningradu, do momentu jej rozwiązania w dniu 14 września 1941 roku. Następnie był dowódcą grupy wojsk 54 Armii na kierunku mgańskim.

W okresie od października 1941 do czerwca 1942 pozostawał bez przydziału w dyspozycji dowódcy Frontu Leningradzkiego.

W czerwcu 1942 roku został dowódcą 60 Armii powstałej na bazie 3 Armii Rezerwowej. Od września 1942 roku zastępca a następnie dowódca 2 Armii Rezerwowej Odwodu Naczelnego Dowództwa Armii Czerwonej. W kwietniu 1943 roku został zastępcą dowódcy Stepowego Okręgu Wojskowego a następnie po przekształceniu okręgu we Front Stepowy zastępcą dowódcy tego frontu.

Od października 1943 roku zastępca dowódcy Frontu Nadbałtyckiego, a potem 2 Frontu Nadbałtyckiego, funkcję tę pełnił do końca wojny.

Po zakończeniu II wojny światowej w okresie od października 1945 do maja 1947 roku zastępca dowódcy ds. szkolenia - Lwowski Okręg Wojskowy.

W 1947 roku przeniesiony do rezerwy. Zmarł w Moskwie, pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • komkor (20 listopada 1935)
  • generał porucznik (4 czerwca 1940)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 14-15. ISBN 5-86090-113-5. (ros.)
  • Praca zbiorowa: Командный и начальствующий состав Красной Армии в 1940-1941 гг. Структура и кадры центрального аппарата H КО СССР, военных округов и общевойсковых армий. Документы и материалы.. Moskwa: 2005, s. 89, 112. ISBN 5-94381-137-0.