Maksymilian Firek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maksymilian Firek
Ilustracja
Maksymilian Firek (przed 1928)
kapitan kapelmistrz kapitan kapelmistrz
Data urodzenia 8 października 1888
Data i miejsce śmierci 24 lipca 1971
Gdańsk
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Jednostki 2 Pułk Strzelców Podhalańskich
4 Pułk Piechoty Legionów
20 Pułk Piechoty Ziemi Krakowskiej
Stanowiska kapelmistrz
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal za Warszawę 1939–1945 Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
Odznaka Grunwaldzka

Maksymilian Firek (ur. 8 października 1888, zm. 24 lipca 1971 w Gdańsku) – polski muzyk, kapitan kapelmistrz Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Konserwatorium Krakowskie[1]. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika w korpusie oficerów administracji grupa kapelmistrzów ze starszeństwem z dniem 1 grudnia 1920[2][3]. Później awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z 1927. W latach 20. służył w 2 pułku Strzelców Podhalańskich, stacjonującego w Sanoku[4]. Na początku 1921 kierował orkiestrą wykonującą Halkę w ramach integracji wojskowych ze społecznością miasta[5]. W 1923 wraz z orkiestrą pułkową zdobył pierwsze miejsce w ogólnopolskim konkursie orkiestr wojskowych[6]. Orkiestra pułku uczestniczyła w życiu kulturalnym Sanoka, koncertowała w parku miejskim. Ponadto Maksymilian Firek był doradcą zespołu muzycznego, działającego w ramach Towarzystwa Muzyczno-Dramatycznego „Gamba”, założonego przez Mariana Kawskiego, oraz nauczał gry muzycznej jego syna Stanisława[7][8].

Na przełomie lat 20. i 30. był kapelmistrzem w 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach[9][10]. Wraz z orkiestrą tej jednostki w październiku 1928 wygrał konkurs Dowództwa Okręgu Korpusu nr X w Przemyślu (drugie miejsce zajęła orkiestra 2 pułku Strzelców Podhalańskich z kapelmistrzem kpt. Kazimierzem Wojakowskim)[11]. Później został awansowany do stopnia kapitana. W latach 30. był świadkiem na ślubie Wacława Woźniaka[12]. Do 1939 w stopniu kapitana był kapelmistrzem w 20 pułku piechoty Ziemi Krakowskiej[13].

Po zakończeniu II wojny światowej przybył na Ziemie Odzyskane i w 1945 był założycielem szkoły muzycznej w Jeleniej Górze, później przekształconej w Państwową Szkołą Muzyczną im. Stanisława Moniuszki I stopnia, której był dyrektorem od 1946 do 20 września 1963, po czym przeszedł na emeryturę[14][15][16][17][18][19]. Działał w kole ZBoWiD Pracowników Kultury i Sztuki w Gdańsku[17].

Zmarł 24 lipca 1971 w Gdańsku[17]. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Srebrzysko 29 lipca 1971[17][20].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefan Tarnawski. Rozwój oświaty na Ziemi Jeleniogórskiej. Część V: szkolnictwo zawodowe. „Rocznik Jeleniogórski”. IX, s. 118, 1971. 
  2. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 835.
  3. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 388.
  4. Zdzisław Peszkowski: Z grodu nad krętym Sanem w szeroki świat. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2004, s. 23. ISBN 83-919305-3-X.
  5. Wielki Wieczór. „Ziemia Sanocka”. 3, s. 5, 28 lutego 1921. 
  6. Po turnieju muzyk wojskowych. „Ziemia Przemyska”. 21, s. 1, 22 września 1923. 
  7. Stanisław Kawski. Życie muzyczne dawnego Sanoka. „Tygodnik Sanocki”. 26 (138), s. 6, 1 lipca 1994. 
  8. Stanisław Kawski. Życie muzyczne przedwojennego Sanoka. „Tygodnik Sanocki”. 27 (139), s. 6, 8 lipca 1994. 
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 20, 157.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 534.
  11. Konkurs orkiestr wojskowych D. O. K. X.. „Muzyk Wojskowy”. 23, s. 7, 1 grudnia 1928. 
  12. Władysław Burzawa: Na straży pamięci. niedziela.pl. [dostęp 30 grudnia 2014].
  13. Wystawa i monstre koncert. „Ilustrowany Kurier Codzienny”. 119, s. 18, 1 maja 1939. 
  14. XX-lat Szkoły Muzycznej. „Nowiny Jeleniogórskie”. 26 (379), s. 3, 1-7 lipca 1965. 
  15. a b c d Serdecznie żegnamy prof. Maksymiliana Firka. „Nowiny Jeleniogórskie”, s. 6, Nr 42 (290) z 17-23 października 1963. 
  16. Stefan Tarnawski. Rozwój oświaty na Ziemi Jeleniogórskiej. Część V: szkolnictwo zawodowe. „Rocznik Jeleniogórski”. IX, s. 118, 120-121, 1971. 
  17. a b c d e f g h i j Maksymilian Firek. Nekrolog. „Dziennik Bałtycki”. 179, s. 4, 29 lipca 1971. 
  18. Zagrają jak z nut. jelonka.com, 26 kwietnia 2006. [dostęp 30 grudnia 2014].
  19. Dyrektorzy PSM I i II st.im. Stanisława Moniuszki w Jeleniej Górze w latach 1945-2016. psm.jgora.pl. [dostęp 2017-06-22].
  20. Maksymilian Firek. cmentarze-gdanskie.pl. [dostęp 2017-09-11].
  21. Stefan Tarnawski. Rozwój oświaty na Ziemi Jeleniogórskiej. Część V: szkolnictwo zawodowe. „Rocznik Jeleniogórski”. IX, s. 121, 1971. 
  22. Zasłużone odznaczenia. „Nowiny Jeleniogórskie”. 49 (245), s. 3, 6-12 grudnia 1962. 
  23. Zarządzenia Prezesa Rady Ministrów. Nadanie Krzyża Zasługi. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 44, 11 listopada 1937. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]