Maksymilian Kruczała

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maksymilian Kruczała
podpułkownik podpułkownik
Data urodzenia 6 maja 1905
Data i miejsce śmierci 25 marca 1994
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Wojsko Polskie we Francji,
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki 2 Batalion Saperów,
10 Batalion Saperów,
2 Pułk Grenadierów Wielkopolskich,
1 Batalion Saperów,
4 Batalion Saperów
Stanowiska dowódca plutonu,
zastępca dowódcy batalionu,
zastępca dowódcy kompanii,
dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania wrześniowa, kampania francuska)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi

Maksymilian Robert Kruczała (ur. 6 maja 1905, zm. 25 marca 1994 w Londynie) – kapitan saperów Wojska Polskiego II RP, podpułkownik Polskich Sił Zbrojnych, inżynier.

Grupa instruktorów cichociemnych, od lewej: por. Mieczysław Różański, kpt. Maksymilian Kruczała, por. Eugeniusz Janczyszyn, ppor. Jerzy Zubrzycki, por. Aleksander Ihnatowicz, mjr Józef Hartman, Jan Kazimierski, por. Antoni Pospieszalski, ppłk Stefan Piotrowski

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Maksymilian Robert Kruczała urodził się 6 maja 1905[1]. Ukończył gimnazjum[1].

Został żołnierzem Wojska Polskiego II RP. Od 1927 do 1928 kształcił się w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie[1]. Ukończył Szkołę Podchorążych Saperów w VII promocji 1928–1931 z lokatą 7. Został awansowany na stopień podporucznika inżynierii i saperów ze starszeństwem z 15 sierpnia 1930[2]. W 1932 był oficerem 2 batalionu saperów w Puławach[3], gdzie był dowódcą plutonu[1]. Awansowany na stopień porucznika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933[1]. Podjął kształcenie w Wyższej Szkole Inżynierii na kursie zaplanowanym na 1938–1940[1]. Awansowany na stopień kapitana 19 marca 1939[1].

Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej pełnił stanowisko zastępcy dowódcy 10 batalionu saperów[1]. Po przedostaniu się do na Zachód wstąpił do Wojska Polskiego we Francji[1]. Uczestniczył w kampanii francuskiej 1940 jako dowódca kompanii saperów 2 pułku Grenadierów Wielkopolskich[1]. Pu kapitulacji Francji trafił do Wielkiej Brytanii i wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych. Od 1941 do 1944 podczas szkolenia przyszłych cichociemnych prowadził kurs minerstwa, a także konstruowania, podkładania i rozbrajania ładunków wybuchowych[4][1]. Był oficerem technicznym i zastępcą dowódcy 2 kompanii 1 batalionu saperów, funkcjonującego w Szkocji w latach 1940–1942. Później był dowódcą 9 kompanii w 4 batalionie saperów w strukturze 4 Dywizji Piechoty[1], działającym od 1945 do 1947. Został awansowany na stopień majora, a później na stopień podpułkownika[1].

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[1]. Zmarł 25 marca 1994 w Londynie[1]. Jego prochy zostały pochowane w kolumbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie[1]. Był żonaty z Henryka Święchowską (1908–1995), która była stomatologiem[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q Maksymilian Kruczała. stankiewicze.com. [dostęp 2017-06-25].
  2. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 264.
  3. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 750.
  4. J.Z.: Instruktorzy. polityka.pl, 2016-04-26. [dostęp 2017-06-25].
  5. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 15, Nr 2 z 15 lipca 1987. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]