Maksymilian Kukowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maksymilian Kukowski
pułkownik kancelaryjny pułkownik kancelaryjny
Data urodzenia 18 lutego 1871
Data i miejsce śmierci 18 czerwca 1929
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 74 Pułk Piechoty
Ministerstwo Spraw Wojskowych
Stanowiska zastępca szefa gabinetu ministra
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Oficer Orderu Palm Akademickich (Francja) Komandor Orderu Karola I (Rumunia) Oficer Orderu Leopolda (Belgia) Komandor Orderu Świętego Sawy Order Sławy (Turcja) Oficer Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Kawaler Orderu Korony Włoch Order Lwa Białego IV Klasy (Czechy) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Maksymilian Kukowski (ur. 18 lutego 1871, zm. 18 czerwca 1929 w Warszawie) – pułkownik kancelaryjny Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Maksymilian Kukowski urodził się 18 lutego 1871. Uzyskał tytuł inżyniera[1].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. 1 października 1920 roku był pomocnikiem attaché wojskowego przy Poselstwie RP w Rzymie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. 1 lipca 1923 został przydzielony do Rezerwy Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I, pozostając oficerem nadetatowym 74 Pułku Piechoty[3][4]. Z dniem 17 grudnia 1923 został przydzielony do Generalnego Inspektora Piechoty na stanowisko oficera sztabu[5]. 18 lutego 1924 roku został odkomenderowany[6], a 2 maja tego roku przydzielony do Adiutantury Ministra Spraw Wojskowych na stanowisko oficera sztabowego do specjalnych zleceń[7].

Następnie pełnił funkcję oficera do zleceń przy szefie Sztabu Generalnego, prezesie Rady Ministrów i ministrze spraw wojskowych, generale Władysławie Sikorskim[8].

Z dniem 1 sierpnia 1924 roku został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, dział kancelaryjny, w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z czerwca 1919 roku i 5. lokatą, z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku[9]. 1 grudnia tego roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 roku[10]. W 1924 roku był zastępcą pułkownika Edwarda Szpakowskiego, szefa Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych[11]. Z dniem 1 marca 1927 roku został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku[12].

Mieszkał w Warszawie[13]. Tam po krótkiej chorobie zmarł 18 czerwca 1929 w wieku 58 lat[14][1][8]. 21 czerwca 1929 został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[8]. Był żonaty, miał syna[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Maksymiljan Kukowski. Nekrolog. „Kurier Warszawski”. Nr 167, s. 12, 20 czerwca 1929. 
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 22.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 46 z 10 lipca 1923 roku, s. 456.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 337, 397.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 10 stycznia 1924 roku, s. 3.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 24 z 13 marca 1924 roku, s. 119.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 54 z 8 czerwca 1924 roku, s. 315.
  8. a b c Ś. p. pułk. Maksymiljan Kukowski. „Kurier Warszawski”. Nr 168, s. 7, 21 czerwca 1929. 
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 130 z 16 grudnia 1924 roku, s. 726.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 730.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 6, 1280.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927 roku, s. 42, 44.
  13. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 885.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 25 marca 1930 roku, s. 97.
  15. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 26.
  16. a b c d e f g h Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 6.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 4 lutego 1925 roku, s. 51.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926 roku, s. 69.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]