Maksymilian Matakiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maksymilian Matakiewicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1875
Niepołomice, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 3 lutego 1940
Lwów, Polska pod okupacją ZSRR
Minister robót publicznych
Okres od 29 grudnia 1929
do 4 grudnia 1930
Poprzednik Jędrzej Moraczewski
Następca Mieczysław Norwid-Neugebauer
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Maksymilian August Antoni Matakiewicz (ur. 27 czerwca 1875 w Niepołomicach, zm. 3 lutego 1940 we Lwowie) – polski inżynier hydrotechnik, profesor i rektor Politechniki Lwowskiej.

Grobowiec Matakiewiczów

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie inteligenckiej. Był synem Antoniego i Augusty z Kołodziejów, bratem Antoniego. Ukończył w 1893 szkołę realną w Krakowie (maturę zdał w V LO w Krakowie w 1893). W latach 1893–1899 studiował na Wydziale Inżynierii Politechniki Lwowskiej. Dyplom inżyniera uzyskał w 1900. Od 1 czerwca 1899 do 30 kwietnia 1900 był asystentem Katedry Budownictwa Wodnego Politechniki Lwowskiej, następnie adiunktem. W latach 1901–1905 pracował w Krajowym Oddziale Hydrograficznym we Lwowie. Od 1905 w Departamencie Wodnym Namiestnictwa we Lwowie; w tym samym roku uzyskał doktorat[1].

W latach 1907–1909 kierownik katedry budownictwa wodnego Politechniki Lwowskiej. Od 1909 profesor nadzwyczajny Politechniki Lwowskiej i dziekan Wydziału Inżynierskiego PL, od 1911 profesor zwyczajny budownictwa wodnego tej uczelni. W roku akademickim 1919/20 rektor Politechniki Lwowskiej. W 1919 i 1920 był redaktorem „Czasopisma Technicznego”.

Uczestnik obrony Lwowa w latach 1918–1919, w latach 1921–1930 członek Rady Miejskiej Lwowa, w latach 1927–1928 zastępca komisarza rządowego miasta Lwowa, w okresie 1929–1930 minister robót publicznych w rządzie Kazimierza Bartla i Walerego Sławka.

Członek Towarzystwa Naukowego we Lwowie, Towarzystwa Naukowego w Warszawie, Polskiego Towarzystwa Politechnicznego[2]. Prezes Akademii Nauk Technicznych (1931–1933).

Był żonaty (ślub w 1906) z Heleną Zaleską, miał córkę. Zmarł we Lwowie i został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim. W jego grobowcu została pochowana jego córka, asystentka Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, dr Helena Matakiewiczówna (1906–1932).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Cykl podręczników akademickich.

Pierwsze 2 tomy napisał profesor Józef Rychter. Maksymilian Matakiewicz napisał pozostałe części[5]:

Inne

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Promocja, Kuryer Lwowski (Lemberger Courier), 1905-05-20, Seite 4, anno.onb.ac.at [dostęp 2018-09-08] (pol.).
  2. „Czasopismo Techniczne”. R. 54, 10 sierpnia 1936, Nr 15, s. 266
  3. Maksymilian Matakiewicz, arch.przeglad-techniczny.pl [dostęp 2018-09-08] (pol.).
  4. M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 466 „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym, położone w latach 1905–1918”.
  5. Pacześniak E., Maksymilian Matakiewicz (1885–1940), wybitny polski hydrolog i specjalista w dziedzinie budownictwa wodnego Prosto z pokładu 2006 nr 36 [Dostęp 2018-09-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]