Maksymilian Woroniecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Maksymilian Dionizy Woroniecki herbu Korybut (zm. 12 listopada 1797 roku) – książę, podkomorzy Jego Królewskiej Mości[1], starosta zwinogrodzki w latach 1747-1779, starosta rożnowski. Poseł województwa bracławskiego na sejm 1748 roku. [2]Jako poseł bracławski na Sejmie Rozbiorowym 1773-1775 wszedł w skład delegacji wyłonionej pod naciskiem dyplomatów trzech państw rozbiorczych, mającej przeprowadzić rozbiór.

Na Sejmie Rozbiorowym 1773-1775 został wybrany przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego do Rady Nieustającej.[3]

Konsyliarz konfederacji Andrzeja Mokronowskiego w 1776 roku[4].

W 1747 roku został odznaczony Orderem Świętego Huberta[5].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Sewer Dunin-Borkowski, Genealogia żyjących utytułowanych rodów polskich, Lwów 1895
  • Ryszard Chojecki, Patriotyczna opozycja na sejmie 1773 r., w: Kwartalnik Historyczny, LXXIX, nr 3, 1972, s. 545-562.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Złota księga szlachty polskiej, r. IX, Poznań 1887, s. 241-242.
  2. Dyaryusze sejmowe z wieku XVIII.T.I. Dyaryusz sejmu z r.1748. Diaria comitiorum Poloniae saeculi XVIII i Diarium comitiorum anni 1748 wydał Władysław Konopczyński, Warszawa 1911, s. 306.
  3. Volumina Legum, t. VIII, Petersburg 1860, s. 87.
  4. Volumina Legum, t. VIII, Petersburg 1860, s. 529.
  5. Stanisław Łoza, Order domowy rycerski p.w. świętego Huberta, w: Broń i Barwa, 1935, r. II, nr 3, s. 62.