Manju-ji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Manju-ji
万寿寺

万寿禅寺 Manju-zendera
Ilustracja
Główne wejście do świątyni
Państwo  Japonia
Miejscowość Kioto
Rodzaj klasztoru klasztor buddyjski
Właściciel rinzai
Prowincja Prefektura Kioto
Typ zakonu męski
Materiał budowlany drewno, cegła, kamień
Data budowy II poł. XIII wieku
Położenie na mapie Kioto
Mapa lokalizacyjna Kioto
Manju-ji 万寿寺
Manju-ji
万寿寺
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Manju-ji 万寿寺
Manju-ji
万寿寺
Ziemia34°58′52″N 135°46′16″E/34,981172 135,771147

Manju-ji (jap. 万寿寺)klasztor szkoły zen rinzai w Kioto w Japonii.

Historia klasztoru[edytuj | edytuj kod]

Klasztor powstał w drugiej połowie XIII wieku w rejonie Higashiyamy w Kioto.

Na początku XIV wieku opatem klasztoru był Kōhō Kennichi (1241–1316) i w 1303 roku spotkał się tu ze swoim uczniem Musō Sosekim (1275–1351). W tym samym okresie do tego klasztoru przybył Shūhō Myōchō, który pod kierunkiem Kōhō rozpoczął swoją monastyczna karierę[1].

W 1305 roku na zaproszenie cesarza Kameyamy przybył do Kioto Nampo Jōmyō (1235–1308) i został opatem Manju-ji. Z tego okresu pochodzi jego zbiór tekstów Manju-ji goroku. Tutaj jego uczniem był Shūhō Myōchō (1282–1338)[2].

Klasztor ten był z reguły liczony jako jissetsu (dziesięć świątyń), ale np. w ostatnim zestawieniu dokonanym w 1386 roku za panowania sioguna Yoshimitsu Ashikagi (1358–1408) znalazł się wśród pięciu klasztorów gozan w Kioto na piątym miejscu, jednak nigdy nie był tak ważny jak inne klasztory z tej listy[a][3].

W klasztorze znajduje się wielki posąg buddy Amidy oraz kolekcja sztuki związanej z buddyzmem ezoterycznym.

Obecnie ten mały klasztor jest filią Tōfuku-ji.

Adres klasztoru[edytuj | edytuj kod]

  • Kyōto-fu, Kyōto-shi, Higashiyama-ku, Honmachi 15-chōme, 786 萬寿寺

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Czyli: Tenryū-ji, Shōkoku-ji, Kennin-ji i Tōfuku-ji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. s. 186.
  2. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. s. 40.
  3. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. s. 151.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Heinrich Dumoulin: Zen Buddhism: A History. Japan. Nowy Jork: Macmillan Publishing Company, 1988, s. 509. ISBN 0-02-908250-1.