Manuel Antonio de Varona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Manuel Antonio de Varona
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 listopada 1908
Camagüey
Data i miejsce śmierci 29 października 1992
Miami
Premier Kuby
Okres od 10 października 1948
do 6 października 1950
Przynależność polityczna Kubańska Partia Rewolucyjna (Autentyczna)
Poprzednik Raúl López del Castillo
Następca Félix Lancís Sánchez

Manuel Antonio de Varona, również Tony de Varona (ur. 25 listopada 1908 w Camagüey, zm. 29 października 1992 w Miami) – kubański prawnik, działacz demokratyczny i polityk, kongresmen i senator, w latach 1948–1950 premier Kuby.

Jako działacz demokratyczny walczył z reżimami trzech dyktatorów, zarówno prawicowych jak i lewicowych, władających Kubą w XX wieku – w latach 30. – z Gerardo Machado, w latach 30. i 50. z Fulgencio Batistą, a w latach 60. z Fidelem Castro[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 25 listopada[1] 1908 roku[2] w Camagüey[3]. Studiował prawo na Uniwersytecie w Hawanie (Universidad de La Habana)[3].

W latach 30. walczył z reżimem Gerardo Machado[1] – był założycielem organizacji Directorio Revolucionario Estudiantil, która przyczyniła się do upadku dyktatury w 1933. Sam de Varona zmuszony był jednak udać się po raz pierwszy na emigrację[3]. Powrócił na Kubę i w 1936 był jednym z przywódców robotników protestujących przeciwko dyktaturze Fulgencio Batisty, wkrótce ponownie zmuszony został do emigracji. Po powrocie do Hawany ukończył w końcu prawo, a w 1940 został wybrany do izby niższej kubańskiego parlamentu[3] jako przedstawiciel prowincji Camagüey[1]. Swoją karierę polityczną związał z Kubańską Partią Rewolucyjną (Autentyczną)[4]. W kolejnych wyborach – w 1944 został senatorem, a od 1947 był liderem większości w Senacie[1]. W 1948, zaraz po objęciu swojego stanowiska, prezydent Carlos Prío Socarrás powierzył mu misję stworzenia nowego rządu[3]. De Varona sprawował urząd premiera Kuby od 10 października 1948, kiedy to zastąpił na stanowisku Raúla Lópeza del Castillo, przez prawie dwa lata do 6 października 1950[4]. Jego następcą został Félix Lancís Sánchez[2]. Zarówno jego poprzednik jak i następca również związani byli z Kubańską Partią Rewolucyjną (Autentyczną)[4]. Był premierem ostatniego kubańskiego rządu wybranego w wolnych wyborach[3]. W latach 1950–1952 pełnił funkcję przewodniczącego Senatu[3].

W latach 50. był zdecydowanym przeciwnikiem dyktatury Fulgencio Batisty[1]. Łącznie aż czterokrotnie emigrował z Kuby, po rewolucji kubańskiej nie wrócił już do kraju. Przebywał w Miami, skąd prowadził działalność przeciwko dyktaturze Fidela Castro[1]. W USA funkcjonował pod skróconą formą imienia jako Tony de Varona[3]. Brał udział w przygotowaniach do inwazji w Zatoce Świń, w przypadku jej powodzenia miał powrócić na Kubę jako członek rządu tymczasowego[3].

Od 1980 przewodził organizacji kubańskich uchodźców Cuban Patriotic Junta[3], został wybrany przez delegatów z 200 kubańskich organizacji emigracyjnych. Funkcję sprawował aż do śmierci[1].

Zmarł na raka 29 października 1992 w Miami na Florydzie[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był dwukrotnie żonaty, najpierw z Iną Seguar Bustamante, a następnie przez 27 lat z Olivią Borges. Miał troje dzieci (Carlosa, Linę i Yvonne) oraz sześcioro wnucząt[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Cuban exile leader dies (ang.). UPI, 30 października 1992. [dostęp 2016-09-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-19)].
  2. a b B. Schemmel: Rulers: Cuba. Premiers (ang.). rulers.org. [dostęp 2016-09-16].
  3. a b c d e f g h i j k Cuban leader Manuel Antonio de Varona dies (ang.). The Washington Post, 1 listopada 1992. [dostęp 2016-09-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-19)].
  4. a b c Ben Cahoon: Cuba. Premiers (ang.). worldstatesmen.org. [dostęp 2016-05-16].