Marcin Kamieniecki (syn Klemensa z Moskarzewa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marcin Kamieniecki
Herb
Pilawa
Rodzina Kamienieccy
Data śmierci 1439
Ojciec Klemens Moskarzewski
Żona

Katarzyna z rodu Szafrańców

Dzieci

Piotr,
Mikołaj,
Marcin,
Jan,
Henryk,
Klemens,
Katarzyna,
Dorota,
Małgorzata

Marcin Kamieniecki z Wielopola, (syn Klemensa Moskarzewskiego), herbu Pilawa (zm. 1439 r.) – właściciel i obrońca Zamku kamienieckiego, Zamku w Dobczycach i 16 wsi, polski rycerz i polski szlachcic.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ożenił się z Katarzyną, córką Piotra Szafrańca, wojewody sandomierskiego i krakowskiego, herbu Stary Koń. Miał sześciu synów: Piotra, Mikołaja, Marcina, Jana, Henryka i Klemensa, oraz trzy córki: Katarzynę, Dorotę i Małgorzatę.

W 1408 po ojcu Klemensie odziedziczył jako jego syn, cały majątek.

W 1410 prowadził spory z mieszczanami z Krosna aż król Władysław Jagiełło musiał rozgraniczać jego dobra od przedmieścia krośnieńskiego na rzece Głębokiej do ujścia do Wisłoka. Jan Długosz pisał o nim, że za gwałty i występki Król odebrał mu Dobczyce i inne dobra w rejonie krośnieńskim. Jednak komisja królewska oddała mu Zamek kamieniecki w 1427 roku. W 1423 roku nabył Wielopole, natomiast w 1428 Komorniki, Niezdów, Bukownik i Wolicę sprzedał Piotrowi Kotkowi.

W 1448 po śmierci Marcina, trzej jego synowie, bracia: Mikołaj, Marcin i Henryk przeprowadzili między sobą dobrowolny podział dóbr Korczyna wraz z zamkiem „Kamieńcem”, oraz wsiami: Węglówką, Szklarami, Kombornią, Jabłonicą i Zawadą, która dostała się Henrykowi Kamienieckiemu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Gawęda; Rozwój Latyfundium Kamienieckich... s. 58-60 w: Krosno – studia z dziejów miasta i regionu, T. III, red. Stanisław Cynarski, Kraków 1995.
  • Polski Słownik Biograficzny t. 11, z 1 s. 512
  • Jerzy Sperka; Szafrańcowie, Koniecpolscy, Koziegłowscy, Chrząstowscy. Nieznane koligacje i ich wpływ na funkcjonowanie sceny politycznej w okresie panowania Władysława Jagiełły w: Średniowiecze polskie i powszechne T. I, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 1999.