Marcos Camozzato

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marcos Camozzato
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 czerwca 1983
Porto Alegre
Wzrost 177 cm
Pozycja prawy obrońca
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2003–2007 SC Internacional 3 (0)
2005 Caxias (wyp.)
2006–2007 Standard Liège (wyp.) 1 (0)
2007–2010 Standard Liège 85 (1)
2010–2012 Brugge 31 (0)
2013 Ponte Preta 0 (0)
2013–2015 KSV Roeselare 49 (0)
  1. Aktualne na: 9 kwietnia 2016.

Marcos Camozzato (ur. 17 czerwca 1983 w Porto Alegre) – brazylijski piłkarz występujący na pozycji prawego obrońcy. Posiada również włoskie obywatelstwo.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Marcos Camozzato zawodową karierę rozpoczął w 2003 w SC Internacional. Rywalizacja o miejsce w składzie tego zespołu była jednak na tyle duża, że młody Brazylijczyk nie miał szans na grę w pierwszym składzie. W 2005 Camozzato został wypożyczony do klubu SER Caxias, a po powrocie do Internacionalu rozegrał dla niego trzy spotkania w pierwszej lidze. Następnie brazylijski obrońca został wypożyczony do Standardu Liège, w barwach którego zadebiutował w rozgrywkach Eerste Klasse.

Gra Camozzato spodobała się działaczom klubu z Liège, którzy dogadali się z Internacionalem w sprawie definitywnego transferu tego piłkarza. W sezonie 2007/2008 Brazylijczyk był podstawowym zawodnikiem swojego zespołu i wystąpił w 32 ligowych meczach. 7 grudnia 2007 strzelił swoją pierwszą bramkę dla Standardu w wygranym 5:1 spotkaniu ze Sportingiem Charleroi. Razem z drużyną Camozzato sięgnął po dziewiąty w historii klubu tytuł mistrza kraju i podpisał z nim nowy kontrakt, który ma obowiązywać do 2013. 6 listopada 2008 brazylijski gracz po raz pierwszy wystąpił w rozgrywkach Pucharu UEFA, a Standard pokonał na własnym boisku Sevillę 1:0. W sezonie 2008/2009 Camozzato stworzył linię obrony wspólnie ze swoim rodakiem Dante, Amerykaninem Oguchim Onyewu oraz Senegalczykiem Mohamedem Sarrem.

Latem 2010 Camozzato został graczem Club Brugge. Następnie grał w Ponte Preta i KSV Roeselare.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]