Maria Bartlowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maria Bartlowa
Ilustracja
Maria Bartel (z prawej) i Maria Makowska
Data urodzenia 3 kwietnia 1881
Data śmierci 26 września 1969
Senator
Okres od 1938
do 1939
Małżonek Kazimierz Bartel
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Maria Bartlowa z domu Rutkowska (ur. 3 kwietnia 1881 w Chodorowie, zm. 26 września 1969 w Krakowie) – polska działaczka niepodległościowa, senator II RP V kadencji, radna Lwowa, założycielka Unii Narodowo-Państwowej w 1922 roku[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Była córką Juliusza Rutkowskiego i Zofii Ajdukiewicz, żoną polityka Kazimierza Bartla (kilkukrotnego premiera rządu II RP). W czasie I wojny światowej była zaangażowana w działalność niepodległościową; w niepodległej Polsce działała w organizacjach kobiecych; była m.in. przewodniczącą Ligi Kobiet, wiceprzewodniczącą Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet, członkinią zarządu Unii Polskich Związków Obrończyń Ojczyzny. W latach 1938–1939 pełniła mandat senatorski, wybrana w województwie lwowskim; w Senacie należała do klubu Obozu Zjednoczenia Narodowego.

11 listopada 1937 została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi za zasługi na polu pracy społecznej[2].

Po śmierci męża została eksmitowana z mieszkania i pozbawiona majątku. Pracowała w Polskim Komitecie Opieki nad więźniami, będącym lwowskim odpowiednikiem Rady Głównej Opiekuńczej, która w latach 1940–1945 miała siedzibę w Krakowie. W maju 1945 roku po II wojnie światowej Maria Bartlowa przeniosła się do Krakowa, gdzie w latach 1945–1948 była pracownicą sekcji opieki nad repatriantami. Zatrudniona też w latach 1946–1950 w inspektoracie kulturalno-oświatowym Czytelnika. Od roku 1950 do 1957 była kierowniczką świetlicy i bibliotekarką w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Deklaracja programowa. [Inc.:] Polska jako naród ani na chwilę nie przestawała istnieć [...] : 28 czerwca 1922 r. / [Unia Narodowo-Państwowa]
  2. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 411.
  3. Jarosław Maciej Zawadzki, Senatorowie losy wojenne i powojenne, Warszawa 2013, s.53, 398.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Małgorzata Smogorzewska, Posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919-1939. Słownik biograficzny, tom I: A-D, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 1998, ​ISBN 83-7059-392-5