Marian Albiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Włodzimierz Albiński
Ajaks
Data i miejsce urodzenia 1892
Kraków
Data śmierci 21 kwietnia 1978
Zawód, zajęcie polonista, pedagog, literaturoznawca
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości

Marian Włodzimierz Albiński (ps. Ajaks, ur. 1892 w Krakowie, zm. 21 kwietnia 1978) – polski polonista, pedagog, literaturoznawca, krytyk literacki, dziennikarz, major Wojska Polskiego, autor prac dotyczących zastosowania psychoanalizy w badaniach literackich, działacz społeczny i regionalny związany z Wawrem.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława Albińskiego, mierniczego[1]. Uczęszczał najpierw do IV Gimnazjum w Krakowie, do tej samej klasy co Stefan Banach i Witold Wilkosz, a potem do Gimnazjum im. Sobieskiego. Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach 1910/1911–1913/1914[1]. Podczas studiów otrzymał nagrodę Akademii Umiejętności w Krakowie. Odbywał podróże naukowe do Monachium, Bregencji, Wiednia, Zurychu, Lucerny, Padwy, Florencji, Rzymu i Neapolu. Uczestniczył w ruchu wolnościowym i należał do Polskich Drużyn Strzeleckich, najpierw w Wiedniu, potem w Krakowie. Po powrocie z Włoch oddał się do dyspozycji władz drużyn strzeleckich i po wybuchu I wojny światowej ruszył na front razem z I Brygadą Legionów Polskich. Po zajęciu Kielc przez Piłsudskiego wspólnie z Leonem Wasilewskim i Gustawem Daniłowskim wszedł w skład redakcji „Dziennika Urzędowego Komisariatu Wojsk Polskich w Kielcach”. W 1917 roku został powołany do Komisji Wojskowej Tymczasowej Rady Stanu w Warszawie[2].

W 1922 roku otrzymał tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie Warszawskim[3]. W 1924 roku przydzielony został do Wydziału Indywidualizacji Żołnierza w Ministerstwie Spraw Wojskowych. Potem kierował referatem oświatowo-kulturalnym w Dowództwie Okręgu Korpusu nr 1 w Warszawie[2].

W 1924 roku wspólnie z Ludwikiem Jekelsem przetłumaczył Trzy rozprawy z teorii seksualnej Freuda. Współpracował z czasopismem „Polska Zbrojna”. W latach 1937–1939 wydawał i redagował regionalny miesięcznik historyczno-społeczny „Na Straży”[2]. Należał do Towarzystwa Naukowego Warszawskiego[4].

Podczas II wojny światowej wspólnie ze Stanisławem Krupką zorganizował szkołę zawodową w Wawrze, będącą jednocześnie zakonspirowaną szkołą ogólnokształcącą. Był również kustoszem Regionalnego Muzeum Pamiątek, funkcjonującego w Wawrze od listopada 1943 roku[5].

Odznaczony Krzyżem Niepodległości[6]. Pochowany został na Cmentarzu w Marysinie Wawerskim[7].

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Corpus studiosorum Universitatis Iagellonicae 1850-1918. A–D. Kraków: Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1999 ​ISBN 83-909336-2-4​ s. 21
  2. a b c Stanisław Sobolewski. Człowiek wielkiej pracy. „Przegląd Podmiejski” 3, s. 3, 1938
  3. Promocja doktorska. Polska Zbrojna 2, nr 165 (21 czerwca 1922) s. 3
  4. Skład Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Rocznik Towarzystwa Naukowego Warszawskiego 19, s. 7, 1926
  5. Henryk Wierzchowski. Stanisław Krupka (1900–1977). Rocznik Mazowiecki 9, s. 379-384, 1977
  6. M.P. 1931 nr 251 poz. 335
  7. Życie Warszawy nr 97 z 25.04.1978