Marian Borzęcki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Borzęcki
Ilustracja
Komendant główny Policji Państwowej
Data i miejsce urodzenia 8 września 1889
Suwałki, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 3 czerwca 1940
KL Mauthausen-Gusen, Mauthausen, III Rzesza
Przebieg służby
Lata służby 1919-1926
Formacja Policja Państwowa
Stanowiska Zastępca Komendanta Głównego Policji Państwowej (1919-1921),
Komendant Główny Policji Państwowej (1923–1926)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Orderu Korony Rumunii
Marian Borzęcki
Ilustracja
jako wiceprezydent Warszawy
Data i miejsce urodzenia 7 września 1889
Suwałki, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 3 czerwca 1942
KL Mauthausen, Mauthausen, III Rzesza
Wiceprezydent Warszawy
Okres od 1927
do 1934

Marian Borzęcki (ur. 8 września 1889 w Suwałkach, zm. 3 czerwca 1940 w Gusen podobozie KL Mauthausen-Gusen[1]) – polski prawnik, polityk, adwokat, komendant główny Policji Państwowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu w Petersburgu. Od lipca 1919 do października 1921 zastępca komendanta głównego Policji Państwowej, od grudnia 1922 do czerwca 1923 dyrektor Departamentu Bezpieczeństwa w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, od czerwca 1923 do listopada 1926 komendant główny Policji Państwowej. Po przewrocie majowym został przeniesiony w stan nieczynny, a z dniem 6 maja 1927 przeniesiony w stan spoczynku[2]. Rozpoczął praktykę adwokacką w Warszawie. Aktywny działacz Stronnictwa Narodowego, od 1937 członek Stronnictwa Pracy. W latach 1927–1934 wiceprezydent Warszawy.

We wrześniu 1939 członek Komitetu Obywatelskiego przy Dowództwie Obrony Warszawy. W konspiracji w Biurze Politycznym Centralnego Komitetu Organizacji Niepodległościowych, aresztowany przez Gestapo w marcu 1940, wywieziony z Pawiaka w maju 1940 do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen. Stąd 27 maja 1940 trafił do Gusen, gdzie zmarł. Był jedną z pierwszych, zarejestrowanych ofiar tego obozu. Jako oficjalną przyczynę śmierci podano zwapnienie naczyń wieńcowych i zator (Herzkranzgefäßverkalkung, Embolie)[3]. Jego symboliczny grób znajduje się na warszawskich Powązkach (kw. 191–VI–17)[4].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Akt urodzenia Mariana Gorgoniusza Borzęckiego, Archiwum Państwowe w Suwałkach, Akta stanu cywilnego parafii rzymskokatolickiej w Suwałkach, sygn. 63/165/0/1/97, k. 125, akt ur. nr 498; Archive der KZ‐Gedenkstätte Mauthausen_2_2_15_007_20_p14, _1_1_6_1_Totenbuch Gusen_1_002, _Y_46a_1940_001754-001781.
  2. Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych”. 1-2, s. 170, 1927-06-30. .
  3. Wyciąg z bazy danych więźniów, dotyczący Mariana Borzęckiego, Archiv der KZ-Gedenkstätte Mauthausen Wien
  4. Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 16.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Grób symboliczny Mariana Borzęckiego na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim