Marian Borzęcki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Borzęcki
Ilustracja
jako wiceprezydent Warszawy
Data i miejsce urodzenia 7 września 1889
Suwałki, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 1942
KL Mauthausen, Mauthausen, III Rzesza
Wiceprezydent Warszawy
Okres od 1927
do 1934
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Orderu Korony Rumunii
Grób Mariana Borzęckiego na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim

Marian Borzęcki (ur. 7 września 1889 w Suwałkach, zm. 1942 w obozie koncentracyjnym w Mauthausen[1]) – polski prawnik, polityk, adwokat, komendant główny Policji Państwowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu w Petersburgu. Od lipca 1919 do października 1921 zastępca komendanta głównego Policji Państwowej, od grudnia 1922 do czerwca 1923 dyrektor Departamentu Bezpieczeństwa w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, od czerwca 1923 do listopada 1926 komendant główny Policji Państwowej. Po przewrocie majowym został przeniesiony w stan nieczynny, a z dniem 6 maja 1927 przeniesiony w stan spoczynku[2]. Rozpoczął praktykę adwokacką w Warszawie. Aktywny działacz Stronnictwa Narodowego, od 1937 członek Stronnictwa Pracy. W latach 1927–1934 wiceprezydent Warszawy.

We wrześniu 1939 członek Komitetu Obywatelskiego przy Dowództwie Obrony Warszawy. W konspiracji w Biurze Politycznym Centralnego Komitetu Organizacji Niepodległościowych, aresztowany w marcu 1940, wywieziony z Pawiaka w maju 1940 do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, został zamordowany w obozie w Mauthausen. Jego symboliczny grób znajduje się na warszawskich Powązkach (kw. 191–VI–17)[3].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marian Borzęcki w:"Kto był kim w II Rzeczypospolitej", Jacek Majchrowski (red.), Warszawa 1994, wyd. I, s. 149.
  2. Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych”. 1-2, s. 170, 1927-06-30. .
  3. Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.
  4. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 16.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]