Marian Czerniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Paweł Czerniewski
„Paweł Szreniawa”
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data urodzenia 1885
Data śmierci ?
Przebieg służby
Lata służby do 1944
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Narodowe Siły Zbrojne
Jednostki 57 Pułk Piechoty,
14 Dywizja Piechoty,
Oddział I SG,
73 Pułk Piechoty,
DOK VI
Stanowiska szef sztabu dywizji
szef wydziału
dowódca pułku piechoty
pomocnik dowódcy okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa, obrona Warszawy, powstanie warszawskie)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa

Marian Paweł Czerniewski[1] ps. „Paweł Szreniawa” (ur. 1885, zm. ?) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Marian Paweł Czerniewski urodził się 23 kwietnia 1885 roku[2], 25 kwietnia[3] lub 27 lipca[4].

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Pełnił wówczas służbę Dowództwie Okręgu Generalnego „Poznań”[5]. 1 czerwca 1921 w dalszym ciągu pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Poznań”, a jego oddziałem macierzystym był 29 pułk Strzelców Kaniowskich[6]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 106. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. W 1923 był szefem sztabu 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu, pozostając oficerem nadetatowym 57 pułku piechoty w Poznaniu[8]. 2 listopada 1923 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza III Kursu Doszkolenia. 15 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego na stanowisko szefa wydziału[9]. 1 grudnia 1924 został awansowany do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 5. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 31 marca 1927 został przeniesiony do 73 pułku piechoty w Katowicach na stanowisko dowódcy pułku[10]. 24 lipca 1928 został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przeniesieniem służbowym na stanowisko pomocnika dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI do spraw uzupełnień[11][12][13][14]. Z dniem 31 sierpnia 1935 został przeniesiony w stan spoczynku[15].

W listopadzie 1936 roku został wybrany pierwszym wiceprezesem Związku Rezerwistów[16].

We wrześniu 1939, w czasie obrony Warszawy, był zastępcą komendanta Obrony Przeciwlotniczej miasta[17]. Po nastaniu okupacji niemieckiej ziem polskich był oficerem Narodowych Sił Zbrojnych działając pod pseudonimami „Szreniawa” i „Paweł Szreniawa”[18]. W trakcie powstania warszawskiego w 1944 walczył w szeregach grupy „Topór” NSZ.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 26 stycznia 1934 roku sprostowano imię pułkownika Czerniewskiego z „Marian I” na „Marian Paweł”. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 22.
  2. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2015-11-21].
  3. Rocznik Oficerski 1924, 1928, 1932.
  4. Rocznik Oficerski 1923.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, poz. 671.
  6. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 105, 590.
  7. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 23.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 103, 287, 397.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 8, 262, 340.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 31 marca 1927 roku, s. 98.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 24 lipca 1928 roku, s. 218.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 114, 160.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 15, 468, 934.
  14. Komitet obchodu 25-lecia Z. W. C. oraz Tygodnia Propagandy Związku Strzeleckiego. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 262 z 23 września 1933. 
  15. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 85.
  16. Nowy zarząd Związku Rezerwistów. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 270 z 22 listopada 1936. 
  17. Ludwik Głowacki, Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1985, ​ISBN 83-11-07109-8​, s. 218, 290. Leszek Żebrowski: Monografia ruchu narodowego 1939-1945, czyli Krzysztofa Komorowskiego droga przez mękę.. [dostęp 2015-11-21].. Mirosław Wawrzyński: Obrona Warszawy we wrześniu 1939 roku. magnum-x.pl. [dostęp 2015-11-21].
  18. Leszek Żebrowski o NSZ w Powstaniu Warszawskim. blogpress.pl, 2013-08-15. [dostęp 2015-11-21].
  19. Monitor Polski Nr 123 z 31 maja 1929 roku, poz. 302.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]