Marian Dąbrowski (ur. 1949)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Dąbrowski
Ilustracja
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 1949
Serafin powiat Ostrołęka
Przebieg służby
Lata służby 1968-2002
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Inżynieryjnych
1 Brygada saperów
Wojskowa Akademia Inżynieryjna
1 batalion pontonowy
6 batalion pontonowy
Wyższa Szkoła Oficerska
5 Brygada Saperów
Akademia Obrony Narodowej
Pomorski Okręg Wojskowy
Stanowiska podchorąży WSOWI
dowódca plutonu pontonowego
dowódca kompanii
dowódca batalionu pontonowego
słuchacz akademii wojskowej
dowódca pułku pontonowego
dowódca brygady saperów
Szef Wojsk Inżynieryjnych POW
zastępca komendanta WSO
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowa Odznaka „Za zasługi dla Związku Żołnierzy Wojska Polskiego”

Marian Dąbrowski s. Franciszka (ur. 1949 w miejscowości Serafin powiat Ostrołęka) – pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1968, po ukończeniu technikum kolejowego, wstąpił do Wojska Polskiego i pełnił służbę jako podchorąży Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu. W latach 1972–1976 był dowódcą plutonu i kompanii w 1 brygadzie saperów. W 1976 rozpoczął studia w Wojskowej Akademii Inżynieryjnej w Moskwie, którą ukończył w 1980. Po ukończeniu studiów powrócił do 1 BSap. na dowódcę rozwiniętego 1 batalionu pontonowego. W 1984 został przeniesiony do 6 pułku pontonowego na stanowisko zastępcy dowódcy pułku ds. liniowych, a następnie wyznaczony na szefa sztabu tegoż pułku, a w latach 1989 – 1992 był dowódcą tegoż pułku. Na dowódcę 5 Brygady Saperów został przeniesiony w 1993, która w okresie jego dowodzenia była wyróżniona w rozkazie dowódcy POW i w 1994 w Dyrektywie Szefa Sztabu Generalnego WP, jako przodująca jednostka w Siłach Zbrojnych. W 1994 został słuchaczem Podyplomowych Studiów Operacyjno-Strategicznych (PSOS) w Akademii Obrony Narodowej. Uczestniczył w wielu ważnych ćwiczeniach, jak: „Ziemia 86", „Opal 94". Dowodził dużymi grupami żołnierzy uczestniczącymi w akcjach powodziowych w Kotlinie Kłodzkiej w 1985 roku i na Odrze w rejonie Nowej Soli i Zatora w 1986 roku[1]. W latach 1996–1998 pełnił obowiązki Szefa Wojsk Inżynieryjnych Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Na stanowisko zastępcy komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej im. T. Kościuszki ds. Inżynierii Wojskowej przeszedł w 1998.

Brał aktywny udział w ruchu racjonalizatorskim, posiada tytuł i odznakę „Racjonalizatora Wojskowego".

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zdzisław Barszczewski, Sylwetki saperów str. 183 - 184
  2. M.P. z 1993 r. nr 66, poz. 584

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]