Marian Dziewicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Dziewicki
Ilustracja
Marian Dziewicki latach 30 XX w.
Data i miejsce urodzenia 4 grudnia 1872
Tulczyn
Data i miejsce śmierci 3 lipca 1935
Wilno
Zawód, zajęcie prawnik

Marian Dziewicki (ur. 4 grudnia 1872 w Tulczynie, zm. 3 lipca 1935 w Wilnie) – polski prawnik, sekretarz Koła Kresowego w pierwszej Dumie, prezydent Wilna w okresie Litwy Środkowej, działacz samorządowy.

Sylwetka[edytuj | edytuj kod]

Marian Dziewicki urodził się 4 grudnia 1872 w Tulczynie na Podolu jako syn Adama i Marii z Rzepeckich. Ukończył gimnazjum w Niemirowie. Po czteroletnich studiach w 1900 uzyskał dyplom Wydziału Prawnego Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego. Aplikował w Moskwie u mecenasa Aleksandra Lednickiego. Był osobistym sekretarzem Lednickiego w okresie, gdy ten zasiadał jako poseł w pierwszej Dumie (w 1906), w tym samym okresie pełnił też funkcję sekretarza Koła Kresowego.

Po rozwiązaniu pierwszej dumy osiadł w Wilnie, gdzie 19 maja 1908 obrany został sekretarzem Rady Miejskiej. Funkcję tę sprawował, wybrany ponownie w 1910, aż do rozwiązania Rady Miejskiej przez okupacyjne władze niemieckie w 1915. Ożeniony 28 listopada 1909 z Heleną z Jazdowskich, miał z nią troje dzieci — Irenę, Marię oraz Jerzego.

W okresie pierwszej wojny światowej pracował jako nauczyciel łaciny w wileńskich gimnazjach Zygmunta Augusta, Joachima Lelewela i Elizy Orzeszkowej. Był następnie głównym referentem i naczelnikiem kancelarii Okręgu Wileńskiego w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich. Wybrany do Rady Miejskiej Wilna w 1919, pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Finansowej RM i wojewódzkiej Komisji Oszczędnościowej, był także członkiem Miejskiej Komisji Prawnej. Po zajęciu Wilna przez Litwinów Komitet Polski delegował go na stanowisko ławnika w magistracie wileńskim. W początkowym okresie istnienia Litwy Środkowej desygnowany przez generała Lucjana Żeligowskiego pełnił czasowo funkcję Prezydenta Miasta. W 1924 ponownie obrany sekretarzem Rady Miejskiej. Począwszy od 1925 roku był także członkiem Komitetu Budowy Pomnika Adama Mickiewicza w Wilnie[1]. 30 kwietnia 1935 na własną prośbę z powodu ciężkiego stanu zdrowia przeniesiony został decyzją Prezydenta Miasta w stan spoczynku.

Zmarł 3 lipca 1935 i pochowany został na wileńskim Cmentarzu Bernardyńskim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W.G. Studnicki, Dziewicki Marian, [hasło w:] Polski Słownik Biograficzny, t. VI: Dunin Rodryg - Firlej Henryk, Kraków 1948.
  • Jubileusz zasłużonego pracownika na niwie samorządowej, "Kurier Wileński" 12 maja 1933 r.
  • 25-lecie pracy w samorządzie mec. Dziewickiego, "Słowo" 12 maja 1933 r.
  • Dokumenty z archiwów domowych Ireny Sztachelskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]