Marian Janicki (żołnierz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Janicki
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 19 stycznia 1914
Radom
Data i miejsce śmierci 12 maja 1944
Monte Cassino
Przebieg służby
Lata służby 1934–1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 14 Wileński Batalion Strzelców
Stanowiska dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
bitwa o Monte Cassino
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Gwiazda Italii (Wielka Brytania) Medal Obrony (Wielka Brytania) Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania)

Marian Janicki (ur. 19 stycznia 1914 w Radomiu, zm. 12 maja 1944 na Monte Cassino) – kapitan piechoty Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Marian Janicki urodził się w Radomiu, jako syn Ludwika i Julii z Barańskich. Po ukończeniu Korpus Kadetów nr 2 w Chełmnie został przyjęty do Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie k. Ostrowi Mazowieckiej. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z dniem 15 października 1936 i 250. lokatą w korpusie oficerów piechoty[1].

Ukończył Kurs Dowódców Kompanii w Centrum Wyszkolenia Armii. Razem z 2 Korpusem Polski pod dowództwem gen. Władysława Andersa, brał udział w operacji „Honker” podczas Bitwy o Monte Cassino. Zadaniem 14 batalionu pod dowództwem mjr. Ludwika Ziobrowskiego było utrzymanie pozycji na wzgórzu 706. Zostało ono obsadzone przez dwie kompanie: 3. kompanię „Marian” dowodzoną przez kpt. Mariana Janickiego oraz 4. kompanię „Czesław” dowodzoną przez por. Czesława Bednarczyka. Podczas silnego ostrzału niemieckiej artylerii, członkowie batalionu 14 wspomagali żołnierzy 13 i 15 batalionu. Kpt. Janicki osobiście kierował ewakuacją rannych z przedpola. Zginął podczas walk, w nocy z 11 na 12 maja 1944 roku, na skutek trafienia pociskiem artyleryjskim. Pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym na Monte Cassino (miejsce: 8-D-16).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 18.
  2. Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 424.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]