Marian Stachelski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Stachelski
Ilustracja
Marian Stachelski (przed 1932)
major piechoty major piechoty
Data urodzenia 1 czerwca 1895
Data i miejsce śmierci 1968
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 8 Pułk Piechoty Legionów
1 Pułk Strzelców Podhalańskich
KRU Baranowicze
Stanowiska oficer sztabowy pułku
komendant RU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej

Marian Bernard Stanisław Stachelski (ur. 1 czerwca 1895, zm. 1968 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 1 czerwca 1895 w rodzinie Jana Stochelskiego (1863–1906) i Izabeli z Myszkowskich (1866–1907)[1]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Przydzielony do 8 pułku piechoty Legionów brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2][3]. W 1923, 1924 był nadal oficerem do 8 Pułku Piechoty Legionów, stacjonującego w Lublinie[4][5]. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[6]. W 1928 był oficerem sztabowym 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu[7]. W październiku 1931 został przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI do prac Przysposobienia Wojskowego[8][9]. W tym czasie pełnił funkcję komendanta Okręgu VI Związku Strzeleckiego we Lwowie[10][11][12]. W kwietniu 1934 został przeniesiony z DOK VI do 82 Pułku Piechoty w Brześciu na stanowisko dowódcy batalionu[13]. W 1939 roku pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Baranowicze na stanowisku komendanta Rejonu Uzupełnień.

W czasie II wojny światowej był jeńcem obozów w Ostaszkowie i Kozielsku (uwolniony przez Wasilija Michajłowicza Zarubina – majora NKWD). W 1946 przebywał w Kairze, potem w Londynie. Do Polski powrócił w 1967[1]. Zmarł w Warszawie w 1968. Pochowany na cmentarzu parafialnym przy kościele św. Katarzyny w Warszawie.

Jego żoną była Maria Halina z Wrzosków (1898–1942), która zginęła w obozie koncentracyjnym w Ravensbrück[1][14].

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c myszkowscy.pl
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 420.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 363.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 196.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 140.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 184.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 101.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 327.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 33.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 452.
  11. Marian Stachelski. Akademicki Oddział Z. S. kadrą oficerów i instruktorów strzeleckich. „Jednodniówka A. O. Z. S.”, s. 24, 19 marca 1932. Akademicki Oddział Związku Strzeleckiego. 
  12. Komitet obchodu 25-lecia Z. W. C. oraz Tygodnia Propagandy Związku Strzeleckiego. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 262 z 23 września 1933. 
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 158.
  14. Maria Stachelska. Ogólne uwagi o świetlicach-klubach akademickich. „Jednodniówka A. O. Z. S.”, s. 25, 19 marca 1932. Akademicki Oddział Związku Strzeleckiego. 
  15. M.P. z 1933 r. nr 255, poz. 273 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  16. Lwowianie odznaczeni Krzyżem i Medalem Niepodległości. „Wschód. Prasowa Agencja Informacyjna”, s. 1, Nr 424 z 8 listopada 1933. 
  17. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 102 „za zasługi na polu wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego”.
  18. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]