Marian Warmuzek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marian Warmuzek
Ilustracja
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1895
Kraków
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne c. k. Obrona Krajowa
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Strzelców Podhalańskich
PKU Jasło w Sanoku
70 Pułk Piechoty
Państwowy Urząd Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego
Stanowiska oficer instrukcyjny
referent
komendant obwodowy PW
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Marian Dominik Warmuzek (ur. 27 stycznia 1895 w Krakowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 27 stycznia 1895 jako syn Jana i Józefy z domu Nycz. Kształcił się w C. K. Gimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie w 1913 ukończył VI klasę[1], a w trakcie nauki w VII klasie wystąpił ze szkoły 14 maja 1914[2].

Podczas I wojny światowej 1914-1918 walczył w szeregach c. k. Obrony Krajowej. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916 roku. W 1918 roku jego oddziałem macierzystym był Pułk Strzelców Nr 32[3].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego dekretem z 1 listopada 1918 z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 maja 1918[4]. Otrzymał przydział z dniem 1 listopada 1918 do 20 pułku piechoty[5]. Uczestniczył w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej 1918-1921 w szeregach 2 pułku Strzelców Podhalańskich.

W okresie pokoju służył w nadal tej jednostce: 1923[6], 1924 jako oficer nadetatowy[7] (w 1924, 1925 był oficerem instrukcyjnym Powiatowej Komendy Uzupełnień Jasło w Sanoku[8][9]), w 1928[10], 1932[11]. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[12][13][14][15]. W latach 20. został instruktorem oddziału Związku Strzeleckiego w Sanoku[16]. W latach 20. był dyrygentem chóru oficerskiego przy sanockim pułku[17]. 24 maja 1924 uczestniczył w zjeździe komitetów powiatowych wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego w Przemyślu[18]. W 1925 był komendantem grupy I obozów letnich Przysposobienia Wojskowego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X[19]. Wraz z kpt. Tadeuszem Ochęduszką był także przydzielony do nauki w sanockim gnieździe Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku, gdzie działał osobny oddział Przysposobienia Wojskowego[20]. Prowadził zajęcia terenoznawstwa i kartografii dla harcerzy sanockiego hufca[21][22]. Był inicjatorem budowy stadionu piłkarskiego w Sanoku (wraz z nim por. Roman Folwarczny)[23]. W 1933 był komendantem obwodowym Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego[24]. W 2 Pułku Strzelców Podhalańskich służył do 1933[25]. Następnie został oficerem 70 pułku piechoty w Pleszewie[26], w którym był komendantem obwodowym WFi PW.[27][28][29][30]. Uczestniczył w spotkaniu organizacyjnym Koła Związku Oficerów Rezerwy RP w Jarocinie, zawiązanego 9 maja 1937[31]. Według z stanu z marca 1939 był kierownik referatu sportu Komendy Naczelnej Legii Akademickiej w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego[32]. Był żonaty[29].

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów i przewieziony do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia majora[33]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[34].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • Aleksander Kolasiński – także kapitan Wojska Polskiego i oficer 2 Pułku Strzelców Podhalańskich szkolący sanockich harcerzy, również zamordowany w Charkowie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sprawozdanie Dyrektora C. K. Gimnazyum Nowodworskiego czyli Św. Anny w Krakowie za rok szkolny 1913. Kraków: 1913, s. 86.
  2. Sprawozdanie Dyrektora C. K. Gimnazyum Nowodworskiego czyli Św. Anny w Krakowie za rok szkolny 1914. Kraków: 1914, s. 90.
  3. Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 119, 345.
  4. 1302. Dekret. „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 991, Nr 41 z 12 kwietnia 1919. 
  5. 1334. Rozkaz. „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 1001, Nr 41 z 12 kwietnia 1919. 
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 379.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 328.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1333.
  9. Informator Powszechny Rzeczypospolitej Polskiej z Kalendarzem P. P. na Rok 1925. Warszawa: 1925, s. 360.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 102.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 616.
  12. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 419.
  13. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 363.
  14. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 196.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 45.
  16. Jan Rajchel: Powojenny oddział Z. S. w Sanoku. W: Jednodniówka wydana z racji jubileuszu 25-lecia istnienia i działalności Związku Strzeleckiego na terenie Sanoka i ziemi sanockiej 1908–1933. Sanok: 21 maja 1933, s. 14.
  17. Stanisław Piekarski: Domy Żołnierza Polskiego. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1997, s. 81. ISBN 83-85389-15-6.
  18. Zjazd delegatów Komitetów Pow. wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego. „Ziemia Przemyska”, s. 3, Nr 23 z 7 czerwca 1923. 
  19. Jednodniówka obozowa. Obozy letnie przysposobienia wojskowego D. O. K. X.. Przemyśl: 1925, s. 1.
  20. Tadeusz Miękisz: Zarys historii Tow. Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku w 50-tą rocznicę jego istnienia. Sanok: Polskie Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”, 1939, s. 28.
  21. XXXVI. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Królowej Zofji w Sanoku za rok szkolny 1921/1922. Sanok: 1922, s. 11.
  22. Czesław Mazurczak: Harcerstwo Sanockie 1910–1949. Kraków: Harcerska Oficyna Wydawnicza, 1990, s. 70.
  23. Andrzej Tarnawski. Mecze na „Sigociu”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 6, Nr 17 (488) z 10-20 czerwca 1989. 
  24. Marian Warmuzek: Jednodniówka wydana z racji jubileuszu 25-lecia istnienia i działalności Związku Strzeleckiego na terenie Sanoka i ziemi sanockiej 1908–1933. Sanok: 21 maja 1933, s. 29-30.
  25. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty – 1 lipiec 1933 r.. Warszawa: 1933, s. 41.
  26. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty – 5 czerwiec 1935 r.. Warszawa: 1935, s. 39.
  27. Wiadomości bieżące. „Aktualne zagadnienia W. F. i P. W.”. „Kurier Średzki:”, s. 3, Nr 49 z 25 kwietnia 1935. 
  28. Wiadomości bieżące. Walny zjazd delegatów Związku Strzeleckiego. „Kurier Średzki:”, s. 2, Nr 55 z 11 maja 1935. 
  29. a b Z Wielkopolski. Jarocin. Pożegnanie pułk. dypl. Mozdyniewicza. „Nowy Kurier”, s. 7, Nr 269 z 21 listopada 1935. 
  30. Z Wielkopolski. Jarocin. Z Komitetu Powiatowe W. F. i P. W.. „Nowy Kurier”, s. 7, Nr 30 z 6 lutego 1936. 
  31. Kronika Jarocińska. Założenie Koła Zw. Oficerów Rez. R. P.. „Nowy Kurier”, s. 7, Nr 107 z 12 maja 1937. 
  32. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 444-445.
  33. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  34. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 2017-10-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]