Marvin Hamlisch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marvin Hamlisch
Ilustracja
Hamlisch (początek lat 70. XX w.)
Imię i nazwisko Marvin Frederick Hamlisch
Data i miejsce urodzenia 2 czerwca 1944
Nowy Jork
Data i miejsce śmierci 6 sierpnia 2012
Los Angeles
Instrumenty fortepian
Gatunki musical, muzyka filmowa, pops
Zawód kompozytor, dyrygent
Aktywność 1965–2012
Strona internetowa

Marvin Frederick Hamlisch (ur. 2 czerwca 1944 Nowym Jorku, zm. 6 sierpnia 2012 w Los Angeles[1]) – amerykański kompozytor i dyrygent[2]. Hamlisch był jedną z 12 osób, które zdobyły wszystkie cztery nagrody: Emmy, Grammy, Oscar i Tony[3] (taka kolekcja czterech zdobytych nagród określana jest skrótem „EGOT[4]). Był on jedną z dwóch osób (obok Richarda Rodgersa), które zdobyły te cztery wyróżnienia, a także nagrodę Pulitzera[5].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Hamlisch urodził się na Manhattanie, jego rodzice, Lilly (z domu Schachter) i Max Hamlisch, byli urodzonymi w Wiedniu Żydami[6][7][8]. Jego ojciec był akordeonistą i szefem zespołu[1]. Hamlisch był cudownym dzieckiem i, przed piątymi urodzinami, zaczął imitować grę na pianinie, którą słyszał w radiu[5]. W 1951 roku, kilka miesięcy przed siódmymi urodzinami, został przyjęty do oddziału szkoły, który teraz nazywa się Juilliard School Pre-College Division[9].

Hamlisch rozpoczął karierę, pracując jako pianista podczas prób broadwayowskiego musicalu Zabawna dziewczyna (1964) z udziałem Barbry Streisand[9]. Do branży filmowej trafił po tym jak spotkał producenta Sama Spiegela podczas imprezy, na której Hamlisch był zatrudniony jako pianista[10]. Dzięki tej znajomości powstała muzyka do filmu Pływak[10]. W młodości jego ulubionymi musicalami były: My Fair Lady (1956), Gypsy (1959), West Side Story (1957) i Bye Bye Birdie (1960)[11]. Hamlisch uczęszczał do Queens College, gdzie w 1967 roku uzyskał stopień Bachelor of Arts[9].

Muzyka filmowa[edytuj | edytuj kod]

Mimo że piosenka „The Travelin’ Life”, którą napisał będąc nastolatkiem (tytuł oryginalny: „Travelin’ Man”)[12], pojawiła się na debiutanckim albumie Lizy Minnelli[13], jego pierwszym przebojem, opublikowanym, gdy muzyk miał 21 lat, był utwór „Sunshine, Lollipops and Rainbows[14]. Napisany wspólnie z Howardem Lieblingiem (autor słów)[15], nagrany został przez Lesley Gore, a singiel z tą piosenką w 1965 roku dotarł do miejsca 13. na liście Hot 100Billboardu[16]. Pierwszą muzyką filmową jego autorstwa była skomponowana do filmu Pływak (1968)[17]. Później napisał on muzykę do kilku wczesnych filmów Woody’ego Allena, m.in. Bierz forsę i w nogi (1969) i Bananowy czubek (1971)[18]. Hamlisch był współautorem piosenki „California Nights” (autor słów: Howard Liebling)[19], nagranej przez Lesley Gore i wydanej pod koniec 1966 roku[20]. Wyprodukowany przez Boba Crewe’a singiel dotarł do pozycji 16. na liście Hot 100 w marcu 1967 roku[21].

Hamlisch (w wieku 29 lat) trzymający dwie z trzech statuetek Oscara, które zdobył w 1974 r.; obok muzyka (od lewej): Donald O’Connor, Debbie ReynoldsCher

Wśród jego popularniejszych dzieł w latach 70. były adaptacje muzyki ragtime Scotta Joplina do filmu Żądło (1973), m.in. piosenka przewodnia z tej komedii kryminalnej, „The Entertainer[22]. Ta instrumentalna aranżacja Hamlischa była numerem 1 na liście Adult Contemporary „Billboardu”[23], a w zestawieniu Hot 100 znalazła się na pozycji 3.[24]. Wielkie sukcesy przyniósł mu rok 1974, kiedy Hamlisch zdobył dwa Oscary za piosenkę tytułową i ścieżkę dźwiękową do filmu Tacy byliśmy oraz tę samą nagrodę za muzykę do obrazu Żądło[25]. Tym samym Hamlisch został drugą osobą, która podczas jednej ceremonii rozdania Oscarów wywalczyła trzy statuetki (wcześniej dokonał tego Billy Wilder)[26]. W tym samym roku wygrał on cztery nagrody Grammy, w tym dwie za materiał do dramatu romantycznego Tacy byliśmy[27]. W 1975 roku napisał temat muzyczny, który był motywem przewodnim porannego programu telewizyjnego Good Morning America[28]. Był też współautorem, wraz z ówczesną dziewczyną Carole Bayer Sager, piosenki „Nobody Does It Better” do filmu Szpieg, który mnie kochał (1977)[26], która była nominowana do Oscara[29]. W latach 80. odniósł sukces dzięki napisaniu ścieżki dźwiękowej do dramatów filmowych: Zwyczajni ludzie (1980) i Wybór Zofii (1982)[1]. W 1986 roku otrzymał nominację do Oscara za piosenkę do filmu Chór (1985)[30]. Jednym z ostatnich projektów, w których brał udział, był wyreżyserowany przez Stevena Soderbergha komediodramat kryminalny Intrygant (2009), w którym wystąpił Matt Damon[31]. Przed śmiercią ukończył swoją pierwszą książkę dla dzieci Marvin Makes Music, którą wydano wraz z płytą CD zawierającą piosenkę „The Music in My Mind” ze słowami autorstwa Ruperta Holmesa[32]. Był też autorem ścieżki dźwiękowej do filmu Wielki Liberace (2013), wyreżyserowanego przez Soderbergha, w którym zagrali Damon i Michael Douglas jako tytułowy Liberace[33].

Scena[edytuj | edytuj kod]

W 1972 roku Hamlisch zagrał na fortepianie w przedstawieniu An Evening with Groucho w nowojorskiej sali koncertowej Carnegie Hall, gdzie głównym bohaterem wydarzenia był Groucho Marx; była to pierwsza ważniejsza praca sceniczna w dorobku kompozytora[3]. Hamlisch wystąpił jako akompaniator, natomiast Marx wspominał ze sceny swoją karierę w show-biznesie[34]. Występ opublikowany został na podwójnym albumie przez wydawnictwo A&M Records[35]. W 2018 roku materiał, nagrany podczas występu w Carnegie Hall, trafił (jako „kulturalnie, historycznie lub artystycznie znaczący”) na amerykańską listę National Recording Registry, prowadzoną przez Bibliotekę Kongresu[36].

Hamlisch skomponował muzykę do broadwayowskiego musicalu A Chorus Line, którego premiera miała miejsce w 1975 roku. Za tę pracę zdobył zarówno Tony Award[37] jak i nagrodę Pulitzera[38][39]. Kompozytor napisał też utwory do musicalu They’re Playing Our Song z 1978 roku, którego fabuła została luźno oparta na jego relacji z Carole Bayer Sager[40].

Na przełomie lat 70. i 80. XX wieku jego związek z Bayer Sager zakończył się[41]. Musical Jean Seberg (1983), którego historię oparto na prawdziwym życiu aktorki, nie odniósł sukcesu w londyńskiej produkcji[42] wystawianej na scenach brytyjskiej kompani teatralnej National Theatre[43] i nigdy nie grano go w Stanach Zjednoczonych[44]. Produkcja Smile (1986), która była przez krótki czas, bez powodzenia, wystawiana na Broadwayu[45]. Musical The Goodbye Girl Neila Simona z 1993 roku, będący adaptacją filmu Dziewczyna na pożegnanie (1977)[46], zamknięto po zaledwie 188 przedstawieniach[47].

Niedługo przed śmiercią, Hamlisch ukończył tworzenie muzyki do musicalowej wersji filmu Zwariowany profesor (1963)[48]. Przedstawienie było grane od lipca do sierpnia 2012 roku w Tennessee Performing Arts Center (TPAC) w Nashville[49]. Scenariusz do tego musicalu napisał Rupert Holmes, a reżyserem produkcji był Jerry Lewis[50].

Dyrygent[edytuj | edytuj kod]

Dyrygujący Hamlisch (2008)

Hamlisch był kierownikiem muzycznym i aranżerem trasy koncertowej Barbry Streisand po Stanach Zjednoczonych i Anglii z 1994 roku. Tę samą funkcję pełnił w specjalnym programie telewizyjnym, Barbra Streisand: The Concert, za który otrzymał dwie nagrody Emmy (1995: Outstanding Individual Achievement in Music and Lyrics[51], Outstanding Individual Achievement in Music Direction[52])[53]. W 1996 roku był on dyrygentem podczas trasy koncertowej promującej album Dedicated to the One I Love Lindy Ronstadt[54].

Hamlisch piastował stanowisko głównego dyrygenta orkiestr popowych w: Pittsburgh Symphony Orchestra (w 1995 został pierwszą osobą pełniącą tę funkcję w PSO)[55], Milwaukee Symphony Orchestra (2008–2012)[56], San Diego Symphony (2006–2012)[57][58], Seattle Symphony[59] (2008[60]–2012[61]), Dallas Symphony Orchestra (2010[62]–2012[61]), Buffalo Philharmonic Orchestra (2003–2007)[63], National Symphony Orchestra (2000[64]–2011[65]), Pasadena Symphony and Pops (2011[66]–2012[61]) oraz Baltimore Symphony Orchestra (1996–2000)[67]. Przed śmiercią Hamlisch przygotowywał się do objęcia posady głównego dyrygenta orkiestry Philly Pops (Philadelphia Orchestra), a także planował prowadzenie New York Philharmonic podczas koncertu sylwestrowego[68].

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Hamlisch przy fortepianie (2006)

Hamlisch był jedną z dwunastu osób, które uhonorowano nagrodami: Emmy, Grammy, Oscar i Tony[3]. Kolekcja wszystkich czterech nagród określane jest jako „EGOT[4]. Muzyk jest jedną z dwóch osób, które zdobyły te cztery wyróżnienia oraz nagrodę Pulitzera (drugi laureat to Richard Rodgers)[5]. Jest on jedyną osobą, wyłączając reżyserów i scenarzystów, która w jeden wieczór zdobyła przynajmniej trzy statuetki Nagrody Akademii[69].

Hamlisch był też laureatem dwóch Złotych Globów[70]. Spośród 11 nominacji (1972–2010) w filmowych kategoriach Best Original Score (3) i Best Original Song (8) kompozytor obie nagrody zdobył w kategorii najlepsza piosenka: „Life Is What You Make It” (1972) i „The Way We Were” (1974)[71][72]. Był siedmiokrotnie nominowany do nagrody Emmy, a otrzymał cztery statuetki (dwukrotnie w 1995, 1999, 2001), w tym dwukrotnie za dyrygenturę telewizyjnych programów specjalnych z udziałem Barbry Streisand (1995, 2001)[73]. W 1976 roku uhonorowany został, wraz z Michaelem Bennettem, Jamesem Kirkwoodem, Nicholasem Dante i Edwardem Klebanem, nagrodą Pulitzera w dziedzinie twórczości dramatycznej za wkład muzyczny do broadwayowskiej produkcji A Chorus Line[38].

W 1986 roku Hamlisch został włączony do grona członków Songwriters Hall of Fame[74]. W 2008 roku wprowadzono go do Long Island Music Hall of Fame[75]. W tym samym roku Hamlischa uhonorowano przyjęciem w poczet amerykańskiej Theater Hall of Fame[76][77]. W 2009 roku Hamlisch został laureatem Lifetime Achievement Award podczas rozdania World Soundtrack Awards w belgijskim mieście Gandawa[78].

Oscary[edytuj | edytuj kod]

Oscar za najlepszą piosenkę oryginalną
Rok Tytuł piosenki Tytuł filmu Rezultat Źr.
1972 „Life Is What You Make It” Kotch Nominacja [79]
1974 The Way We Were Tacy byliśmy Wygrana [25]
1978 Nobody Does It Better Szpieg, który mnie kochał Nominacja [29]
1979 „The Last Time I Felt Like This” Za rok o tej samej porze Nominacja [80]
1980 Through the Eyes of Love Zamki na lodzie (1978) Nominacja [81]
1986 „Surprise Surprise” Chór Nominacja [30]
1990 „The Girl Who Used to Be Me” Shirley Valentine Nominacja [82]
1997 I Finally Found Someone Miłość ma dwie twarze Nominacja [83]
Oscar za najlepszą muzykę filmową
Rok Nazwa kategorii Tytuł filmu Rezultat Źr.
1974 Original Dramatic Score Tacy byliśmy Wygrana [25]
Original Song Score and Adaptation Score / Adaptation Score[a] Żądło Wygrana
1983 Original Score Wybór Zofii Nominacja [84]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W maju 1989 roku Hamlisch poślubił Terre Blair, niezależną producentkę programów telewizyjnych, która była też dziennikarką telewizyjną zajmującą się przeprowadzaniem wywiadów[85][86]. Małżeństwo trwało aż do śmierci muzyka[1]. Poprzedni związek Hamlischa z tekściarką Carole Bayer Sager był inspiracją do powstania musicalu They’re Playing Our Song (1978)[87].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Hamlisch zmarł 6 sierpnia 2012 roku; powodem śmierci było zatrzymanie oddechu. Barbra Streisand w swoim oświadczeniu stwierdziła: „tym, co powodowało, że przebywanie z nim było przyjemnością, był jego błyskotliwie szybki umysł, jego szczodrość oraz doskonałe poczucie humoru”[45]. Aretha Franklin nazwała go „klasykiem i jedynym w swoim rodzaju”, a także jednym z „największych” (all-time great) aranżerów i producentów[88].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W hołdzie pamięci Hamlischa 8 sierpnia o godzinie 20:00 (EDT) oświetlenie zadaszeń nad wejściami do 40 broadwayowskich teatrów zostało przygaszone na jedną minutę[89] [b]. Podczas nabożeństwa żałobnego, które odbyło się 18 września 2012 roku, Barbra Streisand, Aretha Franklin i Liza Minnelli śpiewały na zmianę piosenki skomponowane przez Hamlischa[91]. W trakcie ceremonii rozdania Oscarów w 2013 roku Streisand zaśpiewała ku pamięci kompozytora piosenkę „The Way We Were”, do której muzykę napisał Hamlisch[92].

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Symfonia[edytuj | edytuj kod]

19 listopada 1991 roku Dallas Symphony Orchestra wykonała rzadką symfoniczną suitę Anatomy of Peace[93] (Symphonic Suite in one Movement for Full Orchestra / Chorus / Child Vocal Soloist)[94]. W 1994 roku partytura wykonywana była w Paryżu, co miało upamiętnić lądowanie w Normandii[95]. Dzieło Hamlischa w 1992 roku zostało nagrane przez Dallas Symphony Orchestra (dyrygent: Eduardo Mata)[96].

Teatr[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Uwagi Źr.
1973 Huśtawka kompozycje taneczne [97]
1975 A Chorus Line Tony Award[37], nagroda Pulitzera[38]
1978 They’re Playing Our Song
1983 Jean Seberg musical wystawiany w Royal National Theatre (Londyn) [98]
1986 Smile [97]
1993 The Goodbye Girl
2002 Sweet Smell of Success Tony Award (Original Musical Score)[99]
2002 Imaginary Friends sztuka teatralna z muzyką[100]
2012 The Nutty Professor musicalowa wersja filmu Zwariowany profesor (1963) [48]

Film[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Tytuł oryginalny Uwagi Źr.
1968 Pływak The Swimmer obsada: Burt Lancaster [101]
1969 Bierz forsę i w nogi Take the Money and Run reż. Woody Allen [102]
1969 Kwietniowe szaleństwa The April Fools [103]
1970 Move [104]
1970 Ostatni wojownik Flap [105]
1971 Coś wielkiego Something Big [106]
1971 Kotch reż. Jack Lemmon [107]
1971 Bananowy czubek Bananas reż. Woody Allen [108]
1972 Wojna między mężczyznami a kobietami The War Between Men and Women [109]
1973 The World’s Greatest Athlete [110]
1973 Ocalić tygrysa Save the Tiger [111]
1973 Tacy byliśmy The Way We Were reż. Sydney Pollack [112]
1973 Żądło The Sting obsada: Paul Newman, Robert Redford, Robert Shaw [113]
1975 Więzień Drugiej Alei The Prisoner of Second Avenue [114]
1977 Szpieg, który mnie kochał The Spy Who Loved Me piosenka przewodnia: „Nobody Does It Better [115]
1977 The Absent-Minded Waiter krótkometrażowy, obsada: Steve Martin, film był nominowany do Oscara za najlepszy film krótkometrażowy[29] [116]
1978 Za rok o tej samej porze Same Time, Next Year [117]
1978 Zamki na lodzie Ice Castles [118]
1979 Zacznijmy od nowa Starting Over reż. Alan J. Pakula [119]
1979 Rozdział drugi Chapter Two [120]
1980 Jak za dawnych, dobrych czasów Seems Like Old Times [121]
1980 Zwyczajni ludzie Ordinary People adaptacja muzyczna [122]
1980 Gilda na żywo Gilda Live Gilda Radner (postać: Lisa Loopner) zagrała na fortepianie „The Way We Were” (muz. Hamlisch) [123]
1982 Wybór Zofii Sophie’s Choice reż. Alan J. Pakula; obsada: Meryl Streep, Kevin Kline [124]
1982 Chcę być gwiazdą filmową I Ought to Be in Pictures [125]
1983 Romantyczna komedia Romantic Comedy [126]
1984 Tramwaj zwany pożądaniem A Streetcar Named Desire film telewizyjny (produkcję uhonorowano 4 nagrodami Emmy[127]) [128]
1985 D.A.R.Y.L. [129]
1985 Chór A Chorus Line reż. Richard Attenborough; obsada: Michael Douglas [130]
1987 Gdy nadchodzi czas When the Time Comes film telewizyjny [131]
1987 Trzech mężczyzn i dziecko Three Men and a Baby [132]
1987 The Return of the Six-Million-Dollar Man and the Bionic Woman [133]
1988 Liza Minnelli in Sam Found Out: A Triple Play kierownik muzyczny [134]
1988 Mały Nikita Little Nikita [135]
1988 David: historia prawdziwa David film telewizyjny [136]
1989 Styczniowy człowiek The January Man obsada: Kevin Kline, Susan Sarandon, Mary Elizabeth Mastrantonio, Harvey Keitel, Danny Aiello, Rod Steiger, Alan Rickman; piosenka: „I Know the Feeling” (muz. Hamlisch) [137]
1989 Shirley Valentine piosenka: „The Girl Who Used to Be Me” (muz. Hamlisch) [138]
1989 Eksperci The Experts [139]
1990 Women and Men: Stories of Seduction film telewizyjny [140]
1991 Zamienione przy urodzeniu Switched at Birth [141]
1991 Brakujące elementy Missing Pieces [142][143]
1991 Frankie i Johnny Frankie and Johnny obsada: Al Pacino, Michelle Pfeiffer [144]
1994 Nastroje serca Seasons of the Heart [145][146]
1996 Miłość ma dwie twarze The Mirror Has Two Faces reż. Barbra Streisand; obsada: Barbra Streisand, Jeff Bridges, Lauren Bacall, George Segal, Pierce Brosnan [147]
2003 Jak stracić chłopaka w 10 dni How to Lose a Guy in 10 Days Hamlisch w filmie (portretując samego siebie) zagrał na fortepianie (akompaniując Kate Hudson i Matthew McConaugheyemu) piosenkę autorstwa Carly Simon, „You’re So Vain [148][149]
2009 Intrygant The Informant! reż. Steven Soderbergh; obsada: Matt Damon [150]
2013 Wielki Liberace Behind the Candelabra reż. Steven Soderbergh; obsada: Michael Douglas, Matt Damon, Dan Aykroyd [151]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Dwie pozycje (z trzech) wśród nominowanych zostały wyselekcjonowane (do ew. odebrania Oscara) za muzykę zaadaptowaną (Adaptation Score, m.in. Hamlisch), natomiast jedna pozycja nominowana była za Song Score i Adaptation Score.
  2. Tego typu pośmiertne upamiętnienie zwyczajowo poświęcone jest osobom, które miały znaczący wkład w sztukę teatralną[90].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Marvin Hamlisch – Telegraph (ang.). telegraph.co.uk, 2012-08-08. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-26)].
  2. Emily Freeman Brown: A Dictionary for the Modern Conductor. Scarecrow Press, 2015, s. 149. ISBN 978-0-8108-8401-4.
  3. a b c Robert Ignatius Letellier: Operetta: A Sourcebook Volume II. T. 2. Cambridge Scholars Publishing, 2015, s. 1166. ISBN 978-1-4438-8508-9.
  4. a b Celebrity Beat. „Jet”. 68 (10), s. 56, 1985-05-20. Johnson Publishing Company. ISSN 0021-5996 (ang.). 
  5. a b c Miloslav Rechcigl Jr.: Encyclopedia of Bohemian and Czech-American Biography. T. 1. AuthorHouse, 2016, s. 536. ISBN 978-1-5246-1987-9.
  6. Team Marvin Hamlisch: A Look Back: Marvin Hamlisch’s Musicals – The Music of Marvin Hamlisch – Get License for your next productions | Marvin Hamlisch (ang.). marvinhamlisch.us, 2018-03-17. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  7. The Way He Was: Marvin Hamlisch (1944–2012) – Jewish Voice (ang.). thejewishvoice.com, 2012-08-15. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  8. Marvin Hamlisch Biography (1944–) (ang.). filmreference.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-20)].
  9. a b c Overview for Marvin Hamlisch (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-02)].
  10. a b Margaret Lyons: Composer Marvin Hamlisch Dead at 68 -- Vulture (ang.). vulture.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  11. Pat Cerasaro: InDepth InterView: Marvin Hamlisch (ang.). broadwayworld.com, 2010-07-22. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  12. Dave DiMartino: Music in the 20th Century. T. 2. Routledge, 2016, s. 271. ISBN 978-1-317-46430-3.
  13. Elaine Woo: Marvin Hamlisch dies at 68; award-winning composer of popular music (ang.). latimes.com, 2012-08-08. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-09)].
  14. Bruce Eder: Marvin Hamlisch | Biography & History | AllMusic (ang.). allmusic.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  15. Original versions of Sunshine, Lollipops, and Rainbows written by Marvin Hamlisch, Howard Liebling | SecondHandSongs (ang.). secondhandsongs.com/. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  16. Lesley Gore Sunshine, Lollipops And Rainbows Chart History | Billboard (ang.). billboard.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  17. Team Marvin Hamlisch: The Music of Marvin Hamlisch – Film: The Swimmer (1968) (ang.). marvinhamlisch.us, 2016-12-04. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  18. Cause I Believe In Loving – Bananas – Music Of Woody Allen Films (ang.). woodyallenpages.com, 2016-01-13. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  19. Original versions of California Nights written by Marvin Hamlisch, Howard Liebling | SecondHandSongs (ang.). secondhandsongs.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  20. 2015-08-01: Song: California Nights (1966, Lesley Gore) – The Music of Marvin Hamlisch (ang.). marvinhamlisch.us. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  21. Music: Top 100 Songs | Billboard Hot 100 Chart | Billboard (ang.). billboard.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  22. Oscars 1974: The Music of Marvin Hamlisch – Scott Joplin and The Sting (1973) (ang.). marvinhamlisch.us, 2017-08-14. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  23. Marvin Hamlisch The Entertainer Chart History | Billboard (ang.). billboard.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  24. Marvin Hamlisch The Entertainer Chart History | Billboard (ang.). billboard.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  25. a b c 1974 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences (ang.). oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-15)].
  26. a b Marvin Hamlisch: five most memorable songs (ang.). telegraph.co.uk, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  27. 17th Annual Grammy Awards | 1974 | Grammy.com (ang.). grammy.com. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  28. David Ewen: American Songwriters: An H.W. Wilson Biographical Dictionary. H.W. Wilson, 1987, s. 197–198. ISBN 978-0-8242-0744-1. Cytat: In 1975, for television, Hamlisch composed the theme music for two series, (…). More durable was the music he composed that year for the ABC- TV wake-up show. Good Morning, America..
  29. a b c 1978 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences (ang.). oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-22)].
  30. a b 1986 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences (ang.). oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-16)].
  31. Vadim Rizov: Marvin Hamlisch’s “The Informant!”, the film score of the year. (ang.). ifc.com, 2009-12-30. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  32. Pamela Kramer: ‘Marvin Makes Music’ by Marvin Hamlisch: A picture book to inspire us all | Marvin Hamlisch (ang.). marvinhamlisch.us, 2013-03-07. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  33. Tom Rowan: A Chorus Line FAQ: All That's Left to Know About Broadway's Singular Sensation. Hal Leonard Corporation, 2015, s. 82. ISBN 978-1-4950-4602-5.
  34. Michael Levin: Author Michael Levin Remembers Marvin Hamlisch (ang.). antimusic.com, 2012-08-09. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-11)].
  35. Wes D. Gehring: The Marx Brothers: A Bio-bibliography. Greenwood Publishing Group, 1987, s. 246. ISBN 978-0-313-24547-3.
  36. National Recording Registry Reaches 500 (ang.). loc.gov, 2018-03-21. [dostęp 2018-04-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-16)].
  37. a b Search Past Tony Award Winners and Nominees – TonyAwards.com – The American Theatre Wing's Tony Awards® – Official Website by IBM (ang.). tonyawards.com. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-17)].
  38. a b c A Chorus Line, by Michael Bennett, James Kirkwood Jr., Marvin Hamlisch, Nicholas Dante and Edward Kleban – The Pulitzer Prizes (ang.). pulitzer.org. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-17)].
  39. Encyclopaedia Britannica, Inc.: Britannica Book of the Year 2013. Encyclopaedia Britannica, Inc., 2013, s. 140. ISBN 978-1-62513-103-4.
  40. Team Marvin Hamlisch: The Music of Marvin Hamlisch – They’re Playing Our Song (Musical, 1978) Get License for this Musical (ang.). marvinhamlisch.us, 2018-03-07. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-17)].
  41. Gail Buchalter: The Burt & Angie and Marvin & Carole Show Is Closed, and the New Duo Is Bacharach & Sager (ang.). people.com, 1981-06-01. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-17)].
  42. Alan Strachan: Sir Peter Hall, titan of British theatre (ang.). independent.co.uk, 2017-09-12. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-17)].
  43. Production of Jean Seberg (ang.). theatricalia.com. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-17)].
  44. Broadway: The American Musical . Stars Over Broadway . Marvin Hamlisch (ang.). pbs.org. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-12)].
  45. a b Rob Hoerburger: Marvin Hamlisch, Composer, Dies at 68 (ang.). nytimes.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-30)].
  46. Andrew Harris: Broadway Theatre. Routledge, 2013, s. 112. ISBN 978-1-135-09399-0.
  47. The Goodbye Girl – Broadway Musical – Original (ang.). ibdb.com. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-25)].
  48. a b Jeffrey Ellis: The Nutty Professor Company Members Pay Tribute to Marvin Hamlisch (ang.). broadwayworld.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-18)].
  49. Jim Ridley: The Nutty Professor | TPAC Polk Theatre | Ongoing (ang.). nashvillescene.com, 2012-07. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-10)].
  50. Kenneth Jones: Producers of Nutty Professor Hope to Earn Broadway Tenure for New Marvin Hamlisch-Rupert Holmes Show (ang.). playbill.com, 2012-08-17. [dostęp 2018-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-19)].
  51. 47th Emmy Awards Nominees and Winners (ang.). emmys.com. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)].
  52. 47th Emmy Awards Nominees and Winners (ang.). emmys.com. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)].
  53. Dave Itzkoff („The New York Times”), Pat Cerasaro (BroadwayWorld): New Year’s Eve 2012: From Lincoln Center. The New York Philharmonic Celebrates Marvin Hamlisch (ang.). marvinhamlisch.us, 2013-01-01. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)].
  54. Geoffrey Himes: Ronstadt Croons a Different Tune (ang.). washingtonpost.com, 1996-07-19. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)].
  55. History of the Pittsburgh Symphony Orchestra (ang.). pittsburghsymphony.org. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)].
  56. David Lewellen: Milwaukee Symphony Orchestra (ang.). mso.org, 2017-04-04. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)].
  57. Valerie Scher: Symphony’s new season: Orchestra makes a 'great investment in the pops' (ang.). utsandiego.com, 2006-04-09. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-06-20)].
  58. Associated Press: Famed San Diego Conductor Dies (ang.). nbcsandiego.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)].
  59. Holiday POPS! with Marvin Hamlisch | Seattle Symphony Orchestra (ang.). seattlesymphony.org, 2008-12. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-05-06)].
  60. Becky Liu: UW Chorale sings with Seattle Symphony, Marvin Hamlisch (ang.). washington.edu, 2008-03-06. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-19)].
  61. a b c Associated Press, Seattle Times staff: Marvin Hamlisch, who composed ‘Chorus Line,’ dies at 68 (ang.). seattletimes.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)].
  62. Scott Cantrell: Dallas Symphony Orchestra announces 2010-11 classical season (ang.). dallasnews.com, 2010-02-02. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)].
  63. Associated press, Mary Kunz Goldman: Composer Marvin Hamlisch dies at 68 (ang.). buffalonews.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-08)].
  64. Carol Ross Joynt: Marvin Hamlisch Remembered by National Symphony Orchestra Colleague (ang.). washingtonian.com, 2012-08-08. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)].
  65. Adam Bernstein: Marvin Hamlisch dies: Performer, conductor composed ‘The Way We Were’ and ‘A Chorus Line’ (ang.). washingtonpost.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)].
  66. Marvin Hamlisch appointed Principal Pasadena POPS Conductor (ang.). pasadenasymphony-pops.org, 2010-08-30. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)].
  67. Tim Smith: BSO offers tribute to Marvin Hamlisch (ang.). baltimoresun.com, 2014-01-24. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-20)].
  68. „Rolling Stone”: Composer Marvin Hamlisch Dead at 68 (ang.). rollingstone.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-09)].
  69. HFPA: Marvin Hamlisch, master film and stage composer, dies at 68 (ang.). goldenglobes.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-21)].
  70. HFPA – Awards Search (ang.). goldenglobes.org. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-12-15)].
  71. Klub Miłośników Filmu | Złote Globy w muzyce filmowej (1970–1979) (pol. • ang.). film.org.pl. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-21)].
  72. Marvin Hamlisch | Television Academy (ang.). emmys.com. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-21)].
  73. Marvin Hamlisch | Songwriters Hall of Fame (ang.). songhall.org. [dostęp 2018-04-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-27)].
  74. The Long Island Music Hall of Fame Second Induction Award Gala on October 30 at the Garden City Hotel (ang.). limusichalloffame.org. [dostęp 2011-08-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-30)].
  75. Theater Hall of Fame | The Official Website | Members (ang.). theaterhalloffame.org. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-15)].
  76. American Theatre Critics Association: American Theatre Critics Association – Theatre Hall of Fame (ang.). americantheatrecritics.org, 2017. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-22)].
  77. Lifetime Achievement Award – Awards (ang.). worldsoundtrackawards.com. [dostęp 2018-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-21)].
  78. 1972 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences (ang.). oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-15)].
  79. 1979 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences (ang.). oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-15)].
  80. 1980 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences (ang.). oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-16)].
  81. 1990 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences (ang.). oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-15)].
  82. 1997 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences (ang.). oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-15)].
  83. 1983 | Oscars.org | Academy of Motion Picture Arts and Sciences (ang.). oscars.org. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-16)].
  84. Marvin Hamlisch to Marry Ms. Blair, Producer, in May (ang.). nytimes.com, 1989-03-19. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-22)].
  85. Marvin Hamlisch, Gerald Gardner (książka biograficzna: The Way I Was): May 29, 1989: Marvin Hamlisch & Terre Blair’s wedding. Marvin’s best birthday present ever! Cheers! – Team Hamlisch | Marvin Hamlisch (ang.). marvinhamlisch.us, 2013-05-29. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-22)].
  86. Alvin Klein: A New Approach for Marvin Hamlisch (ang.). nytimes.com, 1993-08-22. [dostęp 2018-04-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-06)].
  87. Associated Press: Marvin Hamlisch, composer for Broadway and the screen, dies aged 68 (ang.). theguardian.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-23)].
  88. David Ariosto: Broadway to dim in honor of composer Marvin Hamlisch; dead at 68 (ang.). cnn.com, 2012-08-07. [dostęp 2018-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-19)].
  89. Cara Joy David: Industry Editor Exclusive: To Dim or Not to Dim? How Broadway Chooses When to Dim Its Marquees (ang.). broadwayworld.com, 2018-03-02. [dostęp 2018-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-02)].
  90. Mark Kennedy: Streisand, Minnelli sing for Marvin Hamlisch in NY (ang.). bigstory.ap.org, 2012-09-18. [dostęp 2013-02-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-02-24)].
  91. Barbra Streisand graced the Oscar stage for the first time in 36 years to honor her late friend, Marvin Hamlisch. (ang.). marvinhamlisch.us, 2013-02-25. [dostęp 2018-04-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-23)].
  92. Nadine Brozan: Chronicle (ang.). nytimes.com, 1991-11-19. [dostęp 2018-04-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-30)].
  93. Gayle Osterberg, Mark Horowitz: Library of Congress Receives Papers of American Composer, Conductor and Pianist Marvin Hamlisch (ang.). loc.gov, 2015-02-11. [dostęp 2018-04-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-24)].
  94. Robert Croan. Hamlisch symphony plays in Paris. „Pittsburgh Post-Gazette”. 67 (303), s. D-7, 1994-05-30. John Robinson Block. ISSN 1068-624X (ang.). 
  95. Dallas Symphony Orchestra Discography (ang.). dallassymphony.com. s. 4. [dostęp 2011-06-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-06-09)].
  96. a b Marvin Hamlisch – Broadway Cast & Staff (ang.). ibdb.com. [dostęp 2018-04-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-24)].
  97. Michael Billington: 'Jean Seberg' on the London Stage (ang.). nytimes.com, 1983-12-18. [dostęp 2018-04-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-30)].
  98. Search Past Tony Award Winners and Nominees – TonyAwards.com – The American Theatre Wing's Tony Awards® – Official Website by IBM (ang.). tonyawards.com. [dostęp 2018-04-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-24)].
  99. Marc Miller: Imaginary Friends (ang.). theatermania.com, 2002-12-12. [dostęp 2018-04-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-24)].
  100. Jeff Stafford: The Swimmer (1968) – Articles (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)].
  101. Take the Money and Run (1969) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-03)].
  102. The April Fools (1969) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-14)].
  103. Move (1970) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-19)].
  104. Flap (1970) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-09)].
  105. Something Big (1971) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-29)].
  106. Kotch (1971) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)].
  107. Bananas (1971) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-14)].
  108. The War Between Men and Women (1972) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-19)].
  109. The World's Greatest Athlete (1973) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)].
  110. Save the Tiger (1973) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)].
  111. The Way We Were (1973) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-25)].
  112. The Sting (1973) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-02)].
  113. The Prisoner Of Second Avenue (1974) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-09)].
  114. Spy who Loved Me, The (1977) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-06-08)].
  115. The Absent-Minded Waiter (1977) | BFI (ang.). bfi.org.uk (Brytyjski Instytut Filmowy). [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)].
  116. Same Time, Next Year (1978) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-03)].
  117. Ice Castles (1978) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-20)].
  118. Starting Over (1979) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)].
  119. Chapter Two (1979) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-25)].
  120. Seems Like Old Times (1980) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-14)].
  121. Ordinary People (1980) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-15)].
  122. Jewish Humor Central: Throwback Thursday: Gilda Radner (as Lisa Loopner) Sings „The Way We Were” (ang.). jewishhumorcentral.com, 2016-08-18. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-24)].
  123. Sophie's Choice (1982) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-27)].
  124. I Ought to Be in Pictures (1982) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-05)].
  125. Romantic Comedy (1983) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-19)].
  126. A Streetcar Named Desire An ABC Theatre Presentati | Television Academy (ang.). emmys.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)].
  127. A Streetcar Named Desire (1984) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)].
  128. D.A.R.Y.L. (1985) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)].
  129. Chorus Line, A (1985) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-12-04)].
  130. Gdy nadchodzi czas (1987). filmweb.pl. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)].
  131. Three Men and a Baby (1987) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-21)].
  132. Return of the Six-Million-Dollar Man and the Bionic Woman, The (1987) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-20)].
  133. Liza Minnelli in Sam Found Out: A Triple Play (1988) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)].
  134. Little Nikita (1988) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-11)].
  135. David (1988) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-26)].
  136. January Man, The (1989) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-19)].
  137. Shirley Valentine (1989) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-24)].
  138. Experts (1989) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-26)].
  139. Women & Men: Stories of Seduction (1990) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-26)].
  140. Switched at Birth (1991) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-22)].
  141. Missing Pieces (1991) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-26)].
  142. Brakujące elementy (1992). filmweb.pl. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)].
  143. Frankie and Johnny (1991) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-11)].
  144. Seasons of the Heart (1994) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-26)].
  145. Nastroje serca (1993). filmweb.pl. [dostęp 2018-04-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-25)].
  146. Mirror Has Two Faces, The (1996) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)].
  147. How to Lose a Guy in 10 Days (2003) | BFI (ang.). bfi.org.uk. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-09)].
  148. Doug Anderson: How To Lose A Guy In 10 Days – TV Reviews – TV & Radio – Entertainment (ang.). smh.com.au, 2008-01-17. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-03-20)].
  149. Informant, The (2009) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-11)].
  150. Behind the Candelabra (2013) – Overview (ang.). tcm.com. [dostęp 2018-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-10)].
Błąd w przypisach: Znacznik <ref> o nazwie „dallassymphony.com-2009–2010-Dallas-Symphony-Orchestra-Discography”, zdefiniowany w <references>, nie był użyty wcześniej w treści.
BŁĄD PRZYPISÓW

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]