Masters Snooker 2009

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Masters
2008 ← 2009 → 2010
Snooker balls triangled.png
Liczba uczestników 18
Miejsce Anglia Wembley Arena, Londyn
Zwycięzca Anglia Ronnie O’Sullivan
II miejsce Anglia Mark Selby
Najwyższy break 140 Szkocja John Higgins
Rozegrane mecze {{{liczba rozegranych meczów}}}
Mecze do zera CarterEbdon 6:0 (1R)

Nierankingowy turniej snookerowy Masters był rozgrywany w dniach 11-18 stycznia 2009 roku w hali widowiskowej Wembley Arena w Londynie.

W turnieju tradycyjnie udział brało najlepszych szesnastu snookerzystów według oficjalnej listy rankingowej oraz dwóch dodatkowych (zwycięzca eliminacji i zawodnik wskazany przez organizatorów).

Zwycięzcą turnieju – po raz czwarty w swojej karierze – został Ronnie O’Sullivan, który w finale pokonał broniącego tytułu mistrzowskiego Marka Selby 10:8. Po meczu O’Sullivan przyznał, że takie zwycięstwo z nowym kijem to jego „największe osiągnięcie w snookerze”[1].

W Polsce turniej transmitowała stacja Eurosport.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca: £150 000
II Miejsce: £75 000
Półfinalista: £32 000
Ćwierćfinalista: £16 000
Last 16: £14 000
Last 18 (dzikie karty): £3 500

Najwyższy break turnieju: £10 000
Maksymalny break: £25 000

Łączna pula nagród: £482 000

Wydarzenia związane z turniejem[edytuj | edytuj kod]

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

W turnieju Masters udział wzięło 16 zawodników zajmujących pierwsze 16 pozycji w światowym rankingu snookerowym. Zawodnicy z miejsc 15. i 16. wzięli udział w „rundzie dzikich kart” rozgrywając mecze ze zwycięzcą kwalifikacji i obdarowanego przez organizatorów dziką kartą.

W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu. Jako drugi rozstawiony został aktualny Mistrz świata. Następni gracze byli rozstawiani według kolejności zajmowanej na światowej liście rankingowej (w nawiasie podano miejsce zajmowane na liście rankingowej):

  1. Anglia Mark Selby (4)
  2. Anglia Ronnie O’Sullivan (1)
  3. Szkocja Stephen Maguire (2)
  4. Anglia Shaun Murphy (3)
  5. Szkocja John Higgins (5)
  6. Szkocja Stephen Hendry (6)
  7. Anglia Allister Carter (7)
  8. Walia Ryan Day (8)
  1. Anglia Peter Ebdon (9)
  2. Australia Neil Robertson (10)
  3. Chińska Republika Ludowa Ding Junhui (11)
  4. Anglia Joe Perry (12)
  5. Szkocja Graeme Dott (13)
  6. Hongkong Marco Fu (14)
  7. Irlandia Północna Mark Allen (16)
  8. Anglia Ricky Walden (35)

Runda dzikich kart[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca eliminacji Judd Trump oraz Ricky Walden, który otrzymał „dziką kartę” od organizatora turnieju, zmierzyli się z rywalami zajmującymi 15. i 16. miejsce na oficjalnej liście rankingowej.

Match Score
WC1 Anglia Mark King 2-6 Anglia Ricky Walden
WC2 Irlandia Północna Mark Allen 6-4 Anglia Judd Trump

Drabinka turniejowa[edytuj | edytuj kod]

  1/8 finału (Do 6 frame’ów) Ćwierćfinały (Do 6 frame’ów) Półfinały (Do 6 frame’ów) Finał (Do 10 frame’ów)
                                     
Anglia  Mark Selby 6  
Anglia  Ricky Walden 5  
  Anglia  Mark Selby 6  
  Irlandia Północna  Mark Allen 5  
Walia  Ryan Day 1
Irlandia Północna  Mark Allen 6  
  Anglia  Mark Selby 6  
  Szkocja  John Higgins 2  
Szkocja  John Higgins 6  
Hongkong  Marco Fu 4  
  Szkocja  John Higgins 6
  Chińska Republika Ludowa  Ding Junhui 4  
Anglia  Shaun Murphy 4
Chińska Republika Ludowa  Ding Junhui 6  
  Anglia  Mark Selby 8
  Anglia  Ronnie O’Sullivan 10
Szkocja  Stephen Maguire 6  
Szkocja  Graeme Dott 5  
  Szkocja  Stephen Maguire 6
  Australia  Neil Robertson 3  
Szkocja  Stephen Hendry 4
Australia  Neil Robertson 6  
  Szkocja  Stephen Maguire 1
  Anglia  Ronnie O’Sullivan 6  
Anglia  Allister Carter 6  
Anglia  Peter Ebdon 0  
  Anglia  Allister Carter 2
  Anglia  Ronnie O’Sullivan 6  
Anglia  Ronnie O’Sullivan 6
Anglia  Joe Perry 5  

Finał[edytuj | edytuj kod]

Finał: Do 10 frame’ów
Wembley Arena, Londyn, Anglia, 18 stycznia 2009. Sędzia: Jan Verhaas
Mark Selby
Anglia
8-10 Ronnie O’Sullivan
Anglia
Sesja popołudniowa: 28-69 (68), 0-88, 97-4 (82), 1-114 (101), 59-54, 80-0 (76), 69-43 (50), 58 (53)-64
Sesja wieczorna: 62-63, 109-29 (101), 93-0 (89), 114-19 (114), 9-69 (53), 65 (55)-70, 0-110 (110),
76-0 (69), 50-51, 16-71 (55)
114 Najwyższy break 110
2 Breaki stupunktowe 2
9 Breaki 50-punktowe 5

Breaki stupunktowe turnieju zasadniczego[edytuj | edytuj kod]

Statystyki turnieju[edytuj | edytuj kod]

Statystyki pierwszej rundy[edytuj | edytuj kod]

Państwo Il. zawodników % zawodników
Anglia Anglia 7 43,75%
Szkocja Szkocja 4 25,00%
Walia Walia 1 6,25%
Irlandia Północna Irlandia Północna 1 6,25%
Chińska Republika Ludowa Chiny 1 6,25%
Australia Australia 1 6,25%
Hongkong Hongkong 1 6,25%
  • Liczba uczestników rundy: 16 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 15
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 1
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 8
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 76 (88)
  • Średnia liczba partii w meczu: 9,50
  • Najwyższe zwycięstwo: 6:0
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 3


Statystyki ćwierćfinałów[edytuj | edytuj kod]

Państwo Il. zawodników % zawodników
Anglia Anglia 3 37,50%
Szkocja Szkocja 2 25,00%
Australia Australia 1 12,50%
Irlandia Północna Irlandia Północna 1 12,50%
Chińska Republika Ludowa Chiny 1 12,50%
  • Liczba uczestników rundy: 8 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 8
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 0
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 4
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 38 (44)
  • Średnia liczba partii w meczu: 9,50
  • Najwyższe zwycięstwo: 6:2
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 1

Statystyki półfinałów[edytuj | edytuj kod]

Państwo Il. zawodników % zawodników
Anglia Anglia 2 50,00%
Szkocja Szkocja 2 50,00%
  • Liczba uczestników rundy: 4 zawodników
  • Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 4
  • Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 0
  • Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 2
  • Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0
  • Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 15 (22)
  • Średnia liczba partii w meczu: 7,50
  • Najwyższe zwycięstwo: 6:1
  • Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0

Kwalifikacje[edytuj | edytuj kod]

Pomiędzy 21 a 29 listopada 2008 roku zostały rozegrane kwalifikacje. Spośród 48 zawodników najlepszym okazał się Judd Trump, który pokonał w finale kwalifikacji Marka Joyce’a 6:1. Trump tym samym awansował do rundy dzikich kart, w której przegrał z Markiem Allenem.

Zawodnikiem, który od organizatorów turnieju dostał dziką kartę, był Ricky Walden.

Drabinka kwalifikacji[edytuj | edytuj kod]

  Runda 1
Do 4 wygranych partii
Runda 2
Do 5 wygranych partii
Runda 3
Do 5 wygranych partii
Ćwierćfinał
Do 5 wygranych partii
Półfinał
Do 5 wygranych partii
Finał
Do 6 wygranych partii
                                                         
Walia  Matthew Stevens     Walia  Matthew Stevens 5  
 BYE     Anglia  Rory McLeod 3  
  Walia  Matthew Stevens 5  
  Anglia  Ricky Walden 2  
Anglia  Rory McLeod 4 Anglia  Ricky Walden 5
Anglia  Paul Davison 3     Anglia  Anthony Hamilton 1  
  Walia  Matthew Stevens 5  
  Irlandia  Fergal O’Brien 3  
Anglia  Ricky Walden 4     Chińska Republika Ludowa  Liang Wenbo 4  
Holandia  Stefan Mazrocis 2     Walia  Daniel Wells 5  
  Walia  Daniel Wells 4
  Irlandia  Fergal O’Brien 5  
Anglia  Anthony Hamilton 4 Irlandia  Fergal O’Brien 5
Walia  Andrew Pagett 0     Anglia  Lewis Roberts 3  
  Walia  Matthew Stevens 4  
  Anglia  Mark Joyce 5  
Chińska Republika Ludowa  Liang Wenbo 4     Walia  Mark J. Williams 1  
Chińska Republika Ludowa  Liu Chuang 1     Anglia  Andrew Higginson 5  
  Anglia  Andrew Higginson 5
  Irlandia Północna  Gerard Greene 2  
Anglia  Jimmy Michie 0 Irlandia Północna  Gerard Greene 5
Walia  Daniel Wells 4     Anglia  Simon Bedford 1  
  Anglia  Andrew Higginson 4
  Anglia  Mark Joyce 5  
Irlandia  Fergal O’Brien     Anglia  Barry Hawkins 0  
 BYE     Anglia  Mark Joyce 5  
  Anglia  Mark Joyce 5
  Anglia  Kuldesh Johal 4  
Anglia  Barry Pinches 3 Irlandia Północna  Joe Swail 3
Anglia  Lewis Roberts 4     Anglia  Kuldesh Johal 5  
Anglia  Mark Joyce 1
Anglia  Judd Trump 6
Walia  Mark J. Williams     Anglia  Jamie Cope 5  
 BYE     Anglia  David Grace 3  
  Anglia  Jamie Cope 2  
  Anglia  Judd Trump 5  
Anglia  Andrew Higginson wo Anglia  Judd Trump 5
Nowa Zelandia  Chris McBreen wd     Anglia  Dave Harold 3  
  Anglia  Judd Trump 5  
  Chińska Republika Ludowa  Jin Long 1  
Irlandia Północna  Gerard Greene 4     Anglia  Martin Gould 5  
Anglia  Michael Georgiou 0     Anglia  Andrew Norman 1  
  Anglia  Martin Gould 4
  Chińska Republika Ludowa  Jin Long 5  
Anglia  Stephen Lee 2 Anglia  Nigel Bond 4
Anglia  Simon Bedford 4     Chińska Republika Ludowa  Jin Long 5  
  Anglia  Judd Trump 5
  Irlandia  Ken Doherty 2  
Anglia  Barry Hawkins 4     Anglia  Stuart Bingham 5  
Anglia  Wayne Cooper 3     Anglia  Andy Hicks 4  
  Anglia  Stuart Bingham 5
  Anglia  Davis Gray 2  
Anglia  Mark Joyce 4 Anglia  Davis Gray 5
Anglia  Peter Lines 0     Anglia  Robert Milkins 3  
  Anglia  Stuart Bingham 1
  Irlandia  Ken Doherty 5  
Irlandia Północna  Joe Swail     Anglia  Ian McCulloch 5  
 BYE     Anglia  David Gilbert 2  
  Anglia  Ian McCulloch 3
  Irlandia  Ken Doherty 5  
Anglia  David Roe 3 Irlandia  Ken Doherty 5
Anglia  Kuldesh Johal 4     Tajlandia  Atthasit Mahitthi 4  

Breaki stupunktowe kwalifikacji[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]