Mateusz Morawiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mateusz Morawiecki
Mateusz Morawiecki (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1968
Wrocław
Prezes Rady Ministrów
Okres od 11 grudnia 2017
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Beata Szydło
Minister rozwoju
Okres od 16 listopada 2015[1]
do 9 stycznia 2018
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Następca Jerzy Kwieciński[2]
Minister finansów
Okres od 28 września 2016[3]
do 9 stycznia 2018
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Paweł Szałamacha
Następca Teresa Czerwińska
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 16 listopada 2015
do 11 grudnia 2017
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wolności i Solidarności

Mateusz Jakub Morawiecki i (ur. 20 czerwca 1968 we Wrocławiu) – polski menedżer, bankowiec i polityk. Prezes Rady Ministrów od 11 grudnia 2017.

Prezes zarządu Banku Zachodniego WBK w latach 2007–2015, wiceprezes Rady Ministrów (2015–2017), minister rozwoju (2015–2016), a następnie minister rozwoju i finansów (2016–2018).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 czerwca 1968 we Wrocławiu[4] jako syn Jadwigi[5] oraz fizyka i opozycjonisty Kornela Morawieckiego (przewodniczącego Solidarności Walczącej)[4]. Rodzina ojca pochodziła z warszawskiej Pragi, gdzie urodził się i wychowywał Kornel Morawiecki, który później wraz z żoną zamieszkał we Wrocławiu. Rodzice matki pochodzili ze Stanisławowa, z czasem zamieszkali we Wrocławiu[6].

W 1960 i 1965 urodziły się jego starsze siostry: Anna i Marta, w 1966 – Magdalena, która zmarła w wieku pięciu miesięcy, a w 1973 – jego młodsza siostra Maria[7].

Od grudnia 1981 Mateusz Morawiecki brał udział w akcjach opozycyjnych: malowaniu napisów na murach, zrywaniu flag, rozklejaniu plakatów i ulotek, druku i kolportażu podziemnych pism oraz rozwieszaniu opozycyjnych transparentów. W latach 1983–1986 wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany w sprawie jego ojca, który ukrywał się wówczas przed organami ścigania[4]. Od 1986 publikował pod pseudonimami własne artykuły w prasie podziemnej, głównie w „Biuletynie Dolnośląskim”. W latach 80. kilkakrotnie pobity z powodów politycznych, represjonowany również kolejnymi przesłuchaniami i rewizjami w mieszkaniu[6]. Działał w założonej przez ojca Solidarności Walczącej, a także w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

W 1987 ukończył IX Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego we Wrocławiu[8], następnie rozpoczął studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie w latach 1988–1989 brał udział w strajkach okupacyjnych[6]. Studia te ukończył w 1992[9].

Kształcił się następnie na Politechnice Wrocławskiej i Central Connecticut State University, a w 1995 uzyskał dyplom Master of Business Administration na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. W tym samym roku ukończył studia podyplomowe z prawa europejskiego i ekonomiki integracji gospodarczej na Uniwersytecie Hamburskim. Studiował także na Uniwersytecie Bazylejskim[9] i w Kellogg School of Management przy Northwestern University[10].

Kariera biznesowa[edytuj | edytuj kod]

Od 1991 pracował dla spółki Cogito, współtworzył firmy wydawnicze Reverentia i Enter Marketing-Publishing. W 1991 był współzałożycielem, menedżerem i redaktorem pisma „Dwa Dni”[6]. W latach 1992–1995 pracował jako menedżer odpowiedzialny za marketing i finanse w przedsiębiorstwach konsultingowych i wydawniczych. W 1995 odbył staż w Niemieckim Banku Federalnym. W latach 1996–1997 prowadził projekty badawcze w zakresie bankowości i makroekonomii na Uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem. W 1998 został zastępcą dyrektora Departamentu Negocjacji Akcesyjnych w Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej. Był członkiem zespołu ministerialnego negocjującego warunki przystąpienia Polski do Unii Europejskiej w kilku obszarach. W 1997 wraz z Frankiem Emmertem opublikował Prawo europejskie, podręcznik z zakresu prawa unijnego i ekonomiki integracji gospodarczej[11]. W latach 1998–2001 był członkiem rad nadzorczych Zakładu Energetycznego Wałbrzych i Agencji Rozwoju Przemysłu[9].

W 1998 podjął pracę w Banku Zachodnim. W latach 1998–2001 był doradcą prezesa zarządu, a następnie dyrektorem banku. W 2001, po połączeniu Banku Zachodniego i Wielkopolskiego Banku Kredytowego, został członkiem zarządu Banku Zachodniego WBK, a w maju 2007 objął stanowisko prezesa zarządu tej instytucji[12]. Kierowany przez niego BZ WBK stał się jednym z trzech największych banków w Polsce. Bank ten w tym czasie, z jego inicjatywy, brał udział w finansowaniu różnych przedsięwzięć kulturalnych, m.in. serialu telewizyjnego Czas honoru oraz filmu Czarny czwartek[6].

Działalność polityczna do 2015[edytuj | edytuj kod]

W latach 1998–2002 zasiadał w sejmiku dolnośląskim I kadencji, mandat uzyskał z listy Akcji Wyborczej Solidarność[13].

Od 2008 do czasu wejścia w skład rządu w 2015 był konsulem honorowym Republiki Irlandii w Polsce[9]. W 2010 powołano go w skład Rady Gospodarczej przy premierze Donaldzie Tusku[14].

Wiceprezes Rady Ministrów i minister[edytuj | edytuj kod]

Rząd Beaty Szydło. W pierwszym rzędzie od lewej: Piotr Gliński, Beata Szydło, Mateusz Morawiecki i Jarosław Gowin (2015)
 Osobny artykuł: Plan Morawieckiego.

9 listopada 2015 zrezygnował z funkcji prezesa zarządu Banku Zachodniego WBK[15], pozostając nadal akcjonariuszem BZ WBK (posiadającym blisko 14 tysięcy akcji)[16]. 16 listopada objął urzędy wicepremiera i ministra rozwoju w rządzie Beaty Szydło[17]. W marcu 2016 wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości[18].

28 września 2016 został odwołany ze stanowisk rządowych[19], a także tego samego dnia powołany ponownie na urzędy wicepremiera i ministra rozwoju i finansów[20] (w resorcie finansów w miejsce Pawła Szałamachy). 30 września tego samego roku stanął na czele Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów. W marcu 2017 na zaproszenie ministra finansów Niemiec uczestniczył w spotkaniu ministrów finansów państw G20 w Baden-Baden, będąc pierwszym przedstawicielem Polski na tym szczycie i jednym z kilku przedstawicieli państw nienależących do grupy[21][22].

Prezes Rady Ministrów[edytuj | edytuj kod]

Mateusz Morawiecki wygłasza exposé w Sejmie RP, 12 grudnia 2017
Angela Merkel i Mateusz Morawiecki, 2018

7 grudnia 2017 komitet polityczny PiS rekomendował jego kandydaturę na stanowisko prezesa Rady Ministrów w związku z deklaracją rezygnacji ze strony premier Beaty Szydło[23], którą złożyła następnego dnia. Również 8 grudnia Mateusz Morawiecki został przez prezydenta RP Andrzeja Dudę desygnowany[24], a w dniu 11 grudnia powołany na to stanowisko[25]. Jednocześnie został też ponownie powołany na urząd ministra rozwoju i finansów[26].

12 grudnia 2017 Sejm udzielił jego rządowi wotum zaufania; za zagłosowało 243 posłów, przeciw oddano 192 głosy[27]. 9 stycznia 2018 Mateusz Morawiecki został odwołany z funkcji ministra rozwoju i finansów[28]. Tego samego dnia, w związku ze zdymisjonowaniem Anny Streżyńskiej i niepowołaniem jej następcy, przejął obowiązki ministra cyfryzacji, które wykonywał do 17 kwietnia 2018, gdy obsadzono to stanowisko[29].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Od pierwszej połowy lat 90. żonaty z Iwoną; ojciec czworga dzieci: dwóch córek (Aleksandry i Magdaleny) oraz dwóch synów (Jeremiasza i Ignacego)[5][39][40][41].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Odwołany 28 września 2016, tego samego dnia powołany na ministra rozwoju i finansów.
  2. Jerzy Kwieciński został ministrem inwestycji i rozwoju.
  3. Jako minister rozwoju i finansów.
  4. a b c Mateusz Morawiecki. Encyklopedia Solidarności. [dostęp 2017-12-08].
  5. a b Malwina Gadawa: Jak Mati został premierem. Mama Morawieckiego mówi nam o synu. gazetawroclawska.pl, 8 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-08].
  6. a b c d e Maria Wanke-Jakubowska: Mateusz Morawiecki: „Ku chwale Ojczyzny!”. wszystkoconajwazniejsze.pl, 24 listopada 2015. [dostęp 2017-01-26].
  7. Edyta Brzozowska: „W domu nigdy o tym nie opowiadał. Nie chciał martwić matki”. Dzieciństwo premiera wspomina jego mama. onet.pl, 21 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-21].
  8. Absolwenci, Nauczyciele i Olimpijczycy. IX Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego we Wrocławiu 1954–2004. Wrocław: 2004, s. 182.
  9. a b c d Mateusz Morawiecki – Wicepremier, Minister Rozwoju i Finansów. mr.gov.pl, 19 października 2016. [dostęp 2017-01-26].
  10. Jakub Kowalski: Do Rzeczy: Ku chwale ojczyzny. wp.pl, 22 stycznia 2016. [dostęp 2017-01-26].
  11. Opis bibliograficzny: Prawo europejskie. bs.sejm.gov.pl. [dostęp 2017-01-26].
  12. Mateusz Morawiecki – Prezes Zarządu. bzwbk.pl. [dostęp 2017-12-08].
  13. Dziesięć lat województwa dolnośląskiego. karkonosze.ws, 2 grudnia 2008. [dostęp 2015-11-06].
  14. Bielecki pokieruje Radą Gospodarczą premiera. parkiet.com, 9 marca 2010. [dostęp 2015-11-06].
  15. Maciej Rudke: Mateusz Morawiecki zrezygnował z funkcji prezesa BZ WBK. rp.pl, 9 listopada 2015. [dostęp 2016-04-14].
  16. Arkadiusz Braumberger: Morawiecki wciąż ma akcje BZ WBK. bankier.pl, 23 stycznia 2017. [dostęp 2017-02-16].
  17. Prezydent powołał rząd. prezydent.pl, 16 listopada 2015. [dostęp 2015-11-16].
  18. Morawiecki wstąpił do PiS. tvn24.pl, 16 marca 2016. [dostęp 2016-03-16].
  19. Postanowienie nr 1131.16.2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 września 2016 r. o zmianie w składzie Rady Ministrów (M.P. z 2016 r. poz. 941).
  20. Postanowienie nr 1131.17.2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 września 2016 r. o zmianie w składzie Rady Ministrów (M.P. z 2016 r. poz. 942).
  21. Rzeczy, które musisz wiedzieć o szczycie G20. tvn24bis.pl, 17 marca 2017. [dostęp 2017-03-31].
  22. Grzegorz Siemionczyk: Morawiecki wśród ministrów finansów G20. rp.pl, 16 marca 2017. [dostęp 2017-03-31].
  23. Szydło złożyła rezygnację. Morawiecki kandydatem na premiera. tvn24.pl, 7 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-07].
  24. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 grudnia 2017 r. nr 1131.17.2017 o desygnowaniu Prezesa Rady Ministrów (M.P. z 2017 r. poz. 1144).
  25. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 grudnia 2017 r. nr 1131.18.2017 o powołaniu Prezesa Rady Ministrów (M.P. z 2017 r. poz. 1150).
  26. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 grudnia 2017 r. nr 1131.19.2017 o powołaniu Ministra Rozwoju i Finansów (M.P. z 2017 r. poz. 1151).
  27. Rząd Mateusza Morawieckiego z wotum zaufania. onet.pl, 12 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-12].
  28. Prezydent powołał nowych ministrów. prezydent.pl, 9 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-09].
  29. Prezydent Duda powołał nowego ministra cyfryzacji. onet.pl, 17 kwietnia 2018. [dostęp 2018-04-17].
  30. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 października 2013 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2014 r. poz. 463).
  31. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 czerwca 2015 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2015 r. poz. 853).
  32. ArtMecenat. miastogwiazd.pl, 30 września 2015. [dostęp 2017-06-16].
  33. Poznaliśmy laureatów Gali Pereł Polskiej Gospodarki. polishmarket.com.pl, 7 listopada 2015. [dostęp 2015-12-09].
  34. Wicepremier Morawiecki z nagrodą Człowiek Roku 2016 „Gazety Polskiej”. „Odczytuję tę nagrodę jako honor”. niezalezna.pl, 30 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-30].
  35. Premier Mateusz Morawiecki podczas obchodów Grudnia’70: musimy wyjaśnić wszystkie sprawy z przeszłości. premier.gov.pl, 17 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-17].
  36. Złoty Medal Amerykańskiego Instytutu Kultury Polskiej dla premiera Morawieckiego. polskieradio.com, 11 lutego 2018. [dostęp 2018-02-28].
  37. Premier Mateusz Morawiecki i jego zespół gospodarczy ministrów z tytułem Człowieka Roku 2017 tygodnika „Wprost”. wprost.pl, 28 lutego 2018. [dostęp 2018-02-28].
  38. Marcin Jabłoński: Premier Morawiecki laureatem Nagrody im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego. Polska Agencja Prasowa, 26 marca 2018. [dostęp 2018-03-26].
  39. Jacek Harłukowicz: Mateusz Morawiecki – od rewolucjonisty do milionera i wicepremiera. wyborcza.pl, 12 listopada 2015. [dostęp 2016-01-05].
  40. Jarosław Karpiński: Mateusz Morawiecki ukrywał dotąd swoją rodzinę. Czy matka czwórki dzieci i przyszła premierowa wyjdzie z cienia?. natemat.pl, 8 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-08].
  41. Zakończyła się audiencja premiera Morawieckiego u papieża. gosc.pl, 4 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]