Matthias Lindner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Matthias Lindner
Data i miejsce urodzenia 5 października 1965
Grimma
Wzrost 190 cm
Pozycja obrońca
Kariera juniorska
Lata Klub
1972–1976 BSC Lok Naunhof
1976–1982 Lokomotive Lipsk
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1982–1997 VfB Leipzig 331 (29)
1997–1998 FC Carl Zeiss Jena 23 (2)
1998–2000 Sachsen Lipsk ? (?)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1987–1990  NRD 22 (0)

Matthias Lindner (ur. 5 października 1965 w Grimmie) – były niemiecki piłkarz występujący na pozycji obrońcy.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Lindner treningi rozpoczął w wieku 7 lat w klubie BSC Lok Naunhof. W 1976 roku, mając 11 lat trafił do juniorskiej ekipy Lokomotive Lipsk. W 1982 roku został włączony do jego pierwszej drużyny, grającej w DDR-Oberlidze. W 1986 roku wywalczył z klubem wicemistrzostwo NRD, a także zdobył z nim Puchar NRD. W 1987 roku ponownie zdobył z nim Puchar NRD. Dotarł z nim również do finału Pucharu Zdobywców Pucharów, gdzie jednak Lokomotive przegrało 0:1 z Ajaksem Amsterdam. W 1988 roku Lindner wywalczył z drużyną wicemistrzostwo NRD. W 1991 roku Lokomotive zmieniło nazwę na VfB Leipzig i od sezonu 1991/1992 Lindner startował z zespołem w rozgrywkach 2. Bundesligi zjednoczonych Niemiec. W 1993 roku awansował z klubem do Bundesligi. Zadebiutował w niej 7 sierpnia 1993 w zremisowanym 3:3 meczu z Dynamem Drezno, w którym zdobył także bramkę. W 1994 roku spadł z klubem do 2. Bundesligi.

W 1997 roku odszedł od innego drugoligowego zespołu - FC Carl Zeiss Jena. W 1998 roku spadł z nim do Regionalligi. Wówczas został graczem Sachsen Lipsk, gdzie w 2000 roku zakończył karierę.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji NRD Lindner zadebiutował 29 kwietnia 1987 w przegranym 0:2 meczu eliminacji Mistrzostw Europy 1988 ze Związkiem Radzieckim. Po raz ostatni w kadrze zagrał 13 maja 1990 w zremisowanym 3:3 towarzyskim spotkaniu z Brazylią. W latach 1987–1990 w drużynie narodowej rozegrał w sumie 22 spotkania.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]