Mauro Cantoro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mauro Cantoro
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Roberto Mauro Cantoro
Data i miejsce urodzenia 1 września 1976
Ramos Mejía
Wzrost 179 cm
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1994–2000 Vélez Sarsfield 8 (0)
1997 Atlético Rafaela (wyp.) ?? (6)
1998 Universitario de Deportes (wyp.) 30 (13)
1999 Universitario de Deportes (wyp.) 20 (9)
2000 Blooming (wyp.) 7 (2)
2000 Atlético Rafaela ?? (3)
2001 Ascoli 9 (2)
2001–2009 Wisła Kraków 164 (12)
2010 Odra Wodzisław 12 (0)
2010–2011 Juventud Antoniana 11 (0)
2011 Deportivo Morón 3 (0)
2013 Pacífico 36 (7)
2014 Unión Comercio ?? (?)
2014 Atlético Minero 7 (0)
2015 León Huánuco 5 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1993  Argentyna U-17

Mauro Cantoro, właśc. Roberto Mauro Cantoro (ur. 1 września 1976 roku w Ramos Mejía) – argentyński piłkarz, grający na pozycji defensywnego pomocnika.

Jest wychowankiem argentyńskiego Vélez Sársfield. Z Vélez był wypożyczany do peruwiańskiego Universitario de Deportes, z którym dwa razy zdobył mistrzostwo Peru. Następnie był zawodnikiem argentyńskiego Atlético de Rafaela i włoskiego Ascoli Calcio. Od października 2001 roku do grudnia 2009 roku występował w Wiśle Kraków, z którą pięć razy został mistrzem Polski oraz dwa razy zdobył puchar kraju. Z Wisły przeszedł do Odry Wodzisław.

Cantoro ma za sobą występy w reprezentacji Argentyny do lat 17. W 1993 roku wystąpił w jej barwach na Mistrzostwach Ameryki Południowej U-17 w Kolumbii oraz na Mistrzostwach Świata U-17 w Japonii.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Vélez Sársfield (1994–2000)[edytuj | edytuj kod]

Mauro Cantoro jest wychowankiem klubu Vélez Sársfield. W argentyńskiej Primera A zadebiutował 24 kwietnia 1994 roku w spotkaniu z River Plate. Sezon 1996/1997 Cantoro rozpoczął w składzie Vélez Sársfield, występując w pięciu meczach turnieju Apertura ligi argentyńskiej[1].

Wypożyczenie do Atlético de Rafaela[edytuj | edytuj kod]

Na drugą część sezonu 1996/1997 został wypożyczony do występującego w niższej lidze Nacional B klubu Atlético de Rafaela[2]. Grał tam w rozgrywkach grupy mistrzowskiej argentyńskiej drugiej ligi[3]. W ligowym debiucie w barwach Atlético, w meczu przeciwko All Boys Buenos Aires strzelił bramkę[4]. W sumie, w turnieju Clausura 1997 zdobył sześć goli dla Atlético. W meczu z Central Córdoba strzelił dwie bramki[5]. Zdobył również po bramce w meczach z Morón, Los Andes oraz ponownie z All Boys Buenos Aires[6][7][8].

Powrót do Velez[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 1997 roku powrócił do zespołu Vélez Sársfield[9]. Nie grał jednak w turnieju Apertura 1997 w pierwszym zespole Vélezu, występował w zespole rezerwowym[1][10].

Wypożyczenie do Universitario[edytuj | edytuj kod]

W 1998 roku Cantoro trafił do peruwiańskiego klubu Universitario de Deportes, do którego ściągnął go trener Osvaldo Piazza, który w latach 1994–1997 był szkoleniowcem Vélezu Sarsfield[11][12]. Miał tam grać na zasadzie wypożyczenia do czerwca 1998 roku[13]. W swoim ligowym debiucie w barwach Universitario, w meczu pierwszej kolejki turnieju Apertura 1998 ligi peruwiańskiej z Melgar strzelił dwa gole[14]. Argentyczńczyk tak dobrze radził sobie w klubie z Limy, że działacze Universitario już w marcu złożyli wniosek o przedłużenie wypożyczenia Cantoro do grudnia 1998 roku[13]. Cantoro wygrał razem z Universitario turniej Apertura sezonu 1998 ligi peruwiańskiej. Argentyńczyk strzelił 11 bramek dla Universitario w tym turnieju[14]. Przez peruwiańskich dziennikarzy wybrany został najlepszym obcokrajowcem turnieju[15].

Powrót do Velez i powtórne wypożyczenie do Universitario[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu turnieju wrócił do Vélezu Sarsfield, gdzie zagrał w jednym meczu turnieju Apertura 1998 ligi argentyńskiej[1]. Został jednak powtórnie wypożyczony do Universitario de Deportes, gdzie dokończył sezon 1998. We wrześniu i październiku występował z Universitario na turnieju Copa Merconorte, w którym zdobył trzy bramki w sześciu meczach[16][17]. Turniej Clausura sezonu 1998 ligi peruwiańskiej wygrał zespół Sporting Cristal. W dwumeczu o mistrzostwo Peru lepsze było Universitario i to ono zdobyło tytuł. Cantoro w turnieju Clausura strzelił 2 gole. W sumie, w sezonie 1998 zdobył dla swojego zespołu 13 bramek[14].

Kolejny powrót do Velez[edytuj | edytuj kod]

W 1999 roku Cantoro powrócił do Vélezu Sársfield i wystąpił w jego barwach w jednym meczu turnieju Clausura sezonu 1998–1999 ligi argentyńskiej[1].

Kolejne wypożyczenie do Universitario[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 1999 roku Cantoro został po raz kolejny wypożyczony do peruwiańskiego Universitario, na okres pół roku[18]. W sezonie 1999 zajął ze swoją drużyną drugie miejsce w turnieju Clausura. Cantoro zdobył 9 bramek dla klubu z Limy, w turnieju Clausura. Finałowy dwumecz z zespołem Alianza Lima wygrało Universitario, dzięki czemu Cantoro został po raz drugi z rzędu mistrzem Peru[19]. W turnieju Copa Merconorte 1999 Cantoro zdobył jedną bramkę, w czterech meczach[20][21].

Wypożyczenie do Blooming i występy w Copa Libertadores[edytuj | edytuj kod]

Po okresie gry w Peru Mauro Cantoro przeniósł się do Boliwii, do drużyny Blooming[22]. W turnieju Apertura sezonu 2000 zdobył dla swojej drużyny dwie bramki[23]. Z drużyną Blooming występował również w rozgrywkach Copa Libertadores, gdzie zagrał w sześciu meczach fazy grupowej[24]. Drużyna Blooming zajęła trzecie miejsce w swojej grupie i odpadła z dalszej części rozgrywek Copa Libertadores[25].

Cantoro na treningu Wisły

Atlético de Rafaela (2000)[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2000 roku wygasł kontrakt Cantoro z klubem Vélez Sársfield[26]. Zawodnik postanowił przenieść się do argentyńskiego klubu Atlético de Rafaela, w którym już wcześniej występował. W pierwszym meczu ligowym w barwach nowej drużyny z Olimpo Bahía Blanca zdobył bramkę doprowadzając do wyniku 1:1[27]. W sumie, barwach Atlético strzelił trzy bramki w lidze Nacional B[28].

Ascoli Calcio (2001)[edytuj | edytuj kod]

W 2001 roku Mauro Cantoro przeszedł do włoskiego klubu Ascoli Calcio. W Serie C1 zdobył dwie bramki w dziewięciu meczach[29].

Wisła Kraków (2001–2009)[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2001 roku został zawodnikiem Wisły Kraków. Z Wisłą Kraków pięć razy zdobył mistrzostwo Polski, w sezonach 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005, 2007/2008, 2008/2009. Dwukrotnie zdobył z zespołem "Białej Gwiazdy"Puchar Polski, w sezonach 2001/2002 i 2002/2003. 31 grudnia 2009 roku wygasł jego kontrakt z krakowskim klubem. Wisła zdecydowała, że nie przedłuży umowy z Cantoro.

Odra Wodzisław (2010)[edytuj | edytuj kod]

18 stycznia 2010 roku Cantoro podpisał kontrakt z Odrą Wodzisław[30]. Zawodnik związał się z klubem do końca rundy wiosennej sezonu 2009/2010[31].

Powrót do Argentyny[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu sezonu 2009/2010 Cantoro postanowił powrócić do Argentyny i w sierpniu 2010 roku podpisał kontrakt z klubem Juventud Antoniana, występującym w lidze Torneo Argentino A[32]. W sierpniu 2011 roku Cantoro został zawodnikiem klubu Deportivo Morón, występującago w rozgrywkach Primera B Metropolitana[33].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Mauro Cantoro ma na koncie występy w reprezentacji Argentyny do lat 17. W 1993 roku występował w jej barwach na Mistrzostwach Ameryki Południowej do lat 17 w Kolumbii[34]. Na mistrzostwach Cantoro zdobył razem z drużyną brązowy medal[35].

W sierpniu 1993 roku reprezentował Argentynę podczas Mistrzostw Świata U-17 w Japonii. Na mistrzostwach wystąpił we dwóch spotkaniach, z Australią oraz Kanadą[36]. W meczu z reprezentacją Kanady zdobył bramkę, ustalając wynik spotkania na 5:0 dla Argentyny[37].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mauro Cantoro ma żonę Adrianę oraz dwóch synów Mauro i Tiago[38]. Jego pradziadek urodził się w Galicji, skąd w 1915 roku wyemigrował do Argentyny. Piłkarz posiada obywatelstwo argentyńskie, włoskie i polskie. Obywatelstwo polskie zostało mu nadane 23 kwietnia 2008 roku[39]. Akt nadania obywatelstwa piłkarz odebrał w Krakowie 16 maja 2008 roku[40].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

(stan na 30 czerwca 2010)
Sezon Klub Liga Liczba
meczów
Liczba
bramek
Clausura 1994 Argentyna Vélez Sársfield Primera A 1 0
1994/1995 Argentyna Vélez Sársfield Primera A 0 0
1995/1996 Argentyna Vélez Sársfield Primera A 0 0
Apertura 1996 Argentyna Vélez Sársfield Primera A 5 0
Clausura 1997 ArgentynaAtlético de Rafaela (wyp.) Nacional B ?? 6
Apertura 1997 Argentyna Vélez Sársfield Primera A 0 0
1998 PeruUniversitario (wyp.) Primera División 30 13
1998/1999 Argentyna Vélez Sársfield Primera A 2 0
Clausura 1999 PeruUniversitario (wyp.) Primera División 20 9
Apertura 2000 BoliwiaBlooming (wyp.) Primera División 7 2
Apertura 2000 Argentyna Atlético de Rafaela Nacional B ?? 3
2000/2001 (w) Włochy Ascoli Calcio Serie C1 9 2
2001/2002 Polska Wisła Kraków Ekstraklasa 11 3
2002/2003 Polska Wisła Kraków Ekstraklasa 20 0
2003/2004 Polska Wisła Kraków Ekstraklasa 15 3
2004/2005 Polska Wisła Kraków Ekstraklasa 21 1
2005/2006 Polska Wisła Kraków Ekstraklasa 19 0
2006/2007 Polska Wisła Kraków Ekstraklasa 16 1
2007/2008 Polska Wisła Kraków Ekstraklasa 28 1
2008/2009 Polska Wisła Kraków Ekstraklasa 20 1
2009/2010 Polska Wisła Kraków Ekstraklasa 14 0
2009/2010 Polska Odra Wodzisław Ekstraklasa 12 0

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Universitario de Deportes[edytuj | edytuj kod]

Wisła Kraków[edytuj | edytuj kod]

Indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • Piłkarski Oscar "Pomocnik Ligi Polskiej": 2004

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Roberto Mauro Cantoro. futbolxxi.com. [dostęp 2009-07-25].
  2. La crisis económica del fútbol del ascenso. lanacion.com.ar. [dostęp 2009-06-17].
  3. HISTORIALES. lacremaesdeprimera.com.ar. [dostęp 2009-06-17].
  4. Rafaela mereció más. clarin.com. [dostęp 2009-12-02].
  5. Rafaela dio la sorpresa. clarin.com. [dostęp 2009-12-02].
  6. Los Andes gritó al final. lanacion.com.ar. [dostęp 2009-12-02].
  7. Rafaela bajó a Los Andes. clarin.com. [dostęp 2009-12-02].
  8. Quilmes y un pobre empate. clarin.com. [dostęp 2009-12-02].
  9. ¡Finalistas!. [dostęp 2009-06-17].
  10. Boca es el puntero. clarin.com. [dostęp 2009-07-25].
  11. Listos para el inicio del. [dostęp 2009-06-17].
  12. CLUB UNIVERSITARIO DE DEPORTES Campeón Nacional 1998. daleucampeon.4t.com. [dostęp 2009-12-01].
  13. a b El rompecabezas de Bielsa. clarin.com. [dostęp 2009-12-01].
  14. a b c Peru 1998. rsssf.com. [dostęp 2009-06-17].
  15. Piazza tuvo su revancha en Perú. clarin.com. [dostęp 2009-12-01].
  16. Copa Merconorte 1998. rsssf.com. [dostęp 2009-06-17].
  17. Copa Merconorte – 1998. conmebol.com. [dostęp 2009-07-25].
  18. Libreta de apuntes. clarin.com. [dostęp 2009-12-01].
  19. Peru 1999. rsssf.com. [dostęp 2009-06-17].
  20. Copa Merconorte 1999. rsssf.com. [dostęp 2009-06-17].
  21. Copa Merconorte – 1999. conmebol.com. [dostęp 2009-07-25].
  22. En el exterior. lanacion.com.ar. [dostęp 2009-06-17].
  23. Bolivia 2000. rsssf.com. [dostęp 2009-06-17].
  24. ROBERTO MAURO CANTORO. bdfa.com.ar. [dostęp 2009-06-17].
  25. Copa Toyota Libertadores – 2000. conmebol.com. [dostęp 2009-07-25].
  26. Cinco jugadores libres en Vélez. [dostęp 2009-06-17].
  27. Rafaela se fue feliz. ole.com.ar. [dostęp 2009-12-02].
  28. Argentina Second Level (Primera B – Nacional) 2000/01. rsssf.com. [dostęp 2009-06-17].
  29. Ascoli. calciatori.com. [dostęp 2009-07-25].
  30. Cantoro nowym piłkarzem Odry. odra.wodzislaw.pl. [dostęp 2010-01-18].
  31. Prezentacja Mauro Cantoro. odra.wodzislaw.pl. [dostęp 2010-01-18].
  32. Cantoro firma el contrato y se suma a las prácticas. juventudantoniana.com. [dostęp 2010-09-02].
  33. Nuevo refuerzo: Mauro Cantoro. deportivomoron.net. [dostęp 2012-09-15].
  34. La estadística de todos los partidos entre el Sub 17 y Venezuela. afa.org.ar. [dostęp 2009-06-17].
  35. South American U-17 Championship 1993 (Colombia). rsssf.com. [dostęp 2009-06-17].
  36. Roberto CANTORO. fifa.com. [dostęp 2009-06-17].
  37. FIFA U-17 World Championship Japan 1993. fifa.com. [dostęp 2009-06-17].
  38. W trosce o synów. wislaportal.pl. [dostęp 2009-06-17].
  39. Mauro Cantoro w Krakowie czuje się jak w domu. rp.pl. [dostęp 2009-06-17].
  40. Roberto Mauro Cantoro otrzymał polskie obywatelstwo. mmkrakow.pl. [dostęp 2009-06-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]