Maurycy Prozor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Maurycy Prozor
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 września 1801
Romajny w powiecie kowieńskim
Data śmierci 1886
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari

Maurycy Prozor (ur. 15 września 1801 w Romajnach[1] w powiecie kowieńskim – zm. 1886) – polski naczelnik powstania kowieńskiego w 1831.

Był synem Ignacego Kajetana i Anieli z Oskierków. Studiował na Uniwersytecie Wileńskim.

W marcu 1831 stanął na czele powstania w powiecie kowieńskim. Na czele swojego oddziału stoczył wiele starć z wojskami rosyjskimi (m.in. z sukcesami bronił się w Kiejdanach). W lipcu połączył się z korpusem gen. Henryka Dembińskiego i wraz z nim wycofał się do Królestwa Kongresowego. Od Sejmu powstańczego otrzymał świadectwo dobrze zasłużonego ojczyźnie. 31 sierpnia 1831 otrzymał Złoty Krzyż Orderu Virtuti Militari. W 1832 przybył do Francji. Był zagorzałym zwolennikiem księcia Adama Jerzego Czartoryskiego. Został członkiem Towarzystwa Monarchicznego Trzeciego Maja.

Ogłosił Pamiętnik powstania w powiecie kowieńskim.

Był żonaty z Anną z Chłopickich, z którą miał trzech synów: Edwarda, Maurycego i Lucjana.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Romajnie w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksze. Warszawa 1888.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]