Max Howell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Max Howell
Pełne imię i nazwisko Maxwell Leo Howell
Data i miejsce urodzenia 22 lipca 1927
Coogee
Data śmierci 3 lutego 2014
Masa ciała 63 kg
Rugby union
Pozycja środkowy ataku, łącznik młyna
Kariera seniorska
Lata Zespół Wyst. (Pkt)
1945–1948 Randwick DRUFC
1947 Nowa Południowa Walia 5 (0)
California Golden Bears
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja Wyst. (Pkt)
1946–1947  Australia 5 (3)
Kariera trenerska
Lata Zespół
1959  Kanada

Max Howell (ur. 22 lipca 1927 w Coogee, zm. 3 lutego 2014) – australijski edukator i autor specjalizujący się w wychowaniu fizycznym, psychologii wychowawczej, historii i fizjologii sportu. Sportowiec, reprezentant kraju w rugby union oraz trener.

Dorastający w biednej rodzinie Howell pierwszy kontakt z rugby miał w szkole podstawowej i już wówczas wybierany był do stanowych drużyn rugby. W 1944 roku ukończył Sydney Technical High, gdzie grał w szkolnych zespołach rugby union, rugby league, koszykówki i krykieta, a w wieku czternastu lat grał już w seniorskich rozgrywkach koszykówki i reprezentował Sydney w tej dyscyplinie. Kontynuował naukę w Sydney Teachers' College, gdzie otrzymał stypendium pod warunkiem, iż po ukończeniu nauki będzie pracował przez pięć lat jako nauczyciel w stanowych szkołach. Reprezentował wówczas uczelnię w trzech sportach, był redaktorem gazetki oraz przewodniczącym samorządu studenckiego[1].

W 1945 roku, już po ukończeniu szkoły średniej, związał się z klubem Randwick DRUFC. Grać rozpoczął w zespole rezerw, lecz już sześć tygodni później został wybrany do pierwszej drużyny jako środkowy ataku. Gdy w trakcie sezonu nagle odszedł Roy Cawsey, Howell zgłosił się na ochotnika i po ciężkim treningu przeprowadzonym przez reprezentanta Australii Wally'ego Meaghera przejął jego rolę podstawowego łącznika młyna zespołu. Powrócił następnie na środek ataku, gdzie grał do roku 1948[1][2]. W 1947 roku został wybrany do stanowej drużyny Nowej Południowej Walii, w której rozegrał pięć spotkań[3]. Wcześniej jednak zadebiutował w reprezentacji kraju – podczas tournée Australijczyków do Nowej Zelandii w 1946 roku zagrał w jednym z meczów Bledisloe Cup. Rok później ponownie zagrał przeciw All Blacks, a następnie został wybrany do kadry na wyprawę po północnej półkuli. Podczas niej zagrał w spotkaniach przeciwko Szkocji, Irlandii i Walii, po których zakończył reprezentacyjną karierę. Ogółem w latach 1946–1947 rozegrał trzydzieści dwa spotkania dla Wallabies, w tym pięć testmeczów[1][4][5].

Studia ukończył pod koniec 1948 roku i rozpoczął pracę jako nauczyciel wychowania fizycznego, jednocześnie podjął wieczorowe studia na Sydney University. W tym czasie zaczął również korespondować z University of California, Berkeley – uczelnia wyraziła zgodę na podjęcie przez niego studiów zaznaczając, iż w jego gestii pozostanie własne utrzymanie i uiszczanie opłat. Trudne lata zaowocowały tytułem Bachelor of Arts, kontynuował jednak naukę na studiach doktoranckich, które ukończył w 1954 roku – zostając jednocześnie pierwszym w historii Australijczykiem z tytułem doktora z wychowania fizycznego. Przyczynił się do renesansu rugby na uczelni, przez pięć lat występował w uniwersyteckim zespole grając m.in. z All Blacks, Irlandią czy University of British Columbia, uprawiał wówczas również tenis[1]. Departament edukacji Nowej Południowej Walii otrzymawszy podanie zaproponował mu pracę w szkole podstawowej, więc Howell wyjechał do Kanady i rozpoczął pracę na University of British Columbia. Również wówczas grał w rugby, ze stanową reprezentacją grając m.in. przeciwko zespołom brytyjskim, reprezentacji kraju oraz podczas tournée do Japonii. Prowadził kursy trenerskie i był szkoleniowcem kanadyjskiej kadry w roku 1959 podczas wyprawy do Walii[1]. Ukończył następnie kolejne studia doktoranckie na University of Stellenbosch, zaś wśród placówek, w których pracował, znajdowały się również Uniwersytet Alberty, San Diego State University, Uniwersytet Ottawy oraz University of Queensland. Spędził również rok w Ashmolean Museum. Na emeryturę przeszedł w roku 1992[1][6].

Był autorem lub współautorem wielu publikacji z wychowania fizycznego, psychologii wychowawczej, fizjologii i historii sportu – historii australijskiego i kanadyjskiego sportu oraz poszczególnych dyscyplin w tych krajach, opisów igrzysk olimpijskich i igrzysk Wspólnoty Narodów, reprezentacyjnych tournée, a także biografii (m.in. Boba Templetona czy Stana Pileckiego)[7]. Doctor honoris causa Uniwersytetu Alberty[6], członek władz Canadian Association for Health, Physical Education and Recreation[8], Canadian Association of Sport Sciences[9] oraz North American Society for Sport History[6].

W 2003 roku otrzymał Order Australii za badania w dziedzinie historii i nauki sportu oraz zasługi dla edukacji w roli pioniera rozwoju tych dyscyplin[1]. Zmarł na początku lutego 2014 roku po długiej walce z rakiem[5][10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Max Howell @ rugby.com.au (ang.). rugby.com.au. [dostęp 2014-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-06)].
  2. Roy Cawsey @ rugby.com.au (ang.). rugby.com.au. [dostęp 2014-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-26)].
  3. Waratahs Representatives :: All-Time (ang.). waratahs.com.au. [dostęp 2014-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-13)].
  4. Max Howell @ espnscrum.com (ang.). espnscrum.com. [dostęp 2014-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-27)].
  5. a b AUSTRALIAN RUGBY MOURNS THE PASSING OF MAX HOWELL AO (ang.). rugby.com.au. [dostęp 2014-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-26)].
  6. a b c Maxwell L. Howell, 1927-2014 (ang.). nassh.org. [dostęp 2014-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-12)].
  7. au:Maxwell Howell (ang.). worldcat.org. [dostęp 2014-10-26].
  8. Virtual Hall of Fame (ang.). phecanada.ca. [dostęp 2014-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-16)].
  9. About CSEP > Past Presidents (ang.). csep.ca. [dostęp 2014-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-16)].
  10. Former Wallaby Max Howell dies at 86 after a distinguished career in sports history education (ang.). couriermail.com.au. [dostęp 2014-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-03)].