Mečislovas Reinys

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mečislovas Reinys
Ilustracja
Znaczek wydany przez Litewską Pocztę
Data i miejsce urodzenia 5 lutego 1884
Daugaliai
Data i miejsce śmierci 8 lutego 1953
Włodzimierz
minister spraw zagranicznych Litwy
Okres od 25 września 1925
do 21 kwietnia 1926
Przynależność polityczna Litewscy Chrześcijańscy Demokraci
Poprzednik Voldemaras Čarneckis
Następca Leonas Bistras
arcybiskup tytularny Cypsela
Data urodzenia 5 lutego 1884
Data śmierci 8 listopada 1953
biskup pomocniczy wileński
Okres sprawowania 1940-1953
biskup koadiutor wileński
Okres sprawowania 1926-1940
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 10 czerwca 1907
Nominacja biskupia 5 kwietnia 1926
Sakra biskupia 16 maja 1926
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 16 maja 1926
Konsekrator Jerzy Matulewicz
Współkonsekratorzy Juozapas Kukta
Justinas Staugaitis

Mečislovas Reinys (ur. 5 lutego 1884 w Daugaliai, zm. 8 lutego 1953 we Włodzimierzu), litewski wykładowca uniwersytecki, filozof i psycholog, ksiądz katolicki i arcybiskup wileński (1941-53), polityk chadecji oraz minister spraw zagranicznych w latach 1925-26, represjonowany w czasach stalinizmu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu w 1905 roku wileńskiego seminarium studiował na Akademii Duchownej w Petersburgu. W lipcu 1907 roku został wyświęcony na księdza, dwa lata później uzyskał tytuł doktora teologii. Naukę kontynuował w Louvain (filozofia i biologia) oraz Strasburgu (apologetyka). W 1916 roku podjął pracę w Seminarium w Wilnie jako wykładowca.

W 1919 roku aresztowany tymczasowo przez wojska bolszewickie. Po przyłączeniu Wilna do II RP w 1922 roku wyjechał na Litwę - osiedlił się w Kownie, gdzie wykładał na Uniwersytecie Witolda Wielkiego teologię, filozofię oraz kierował Wydziałem Psychologii.

Angażował się w działalność polityczną po stronie chadecji - w 1925 roku został ministrem spraw zagranicznych, podpisał konkordat Republiki Litewskiej z Watykanem, na mocy którego została utworzona odrębna metropolia w Kownie.

5 kwietnia 1926 roku papież Pius XI mianował go biskupem koadiutatorem Wyłkowyszek na Suwalszczyźnie.

Aktywnie działał na rzecz powołania katolickiego uniwersytetu na Litwie, jednak jego starania zakończyły się niepowodzeniem.

W lipcu 1940 roku został mianowany arcybiskupem tytularnym i pomocniczym Wilna, po aresztowaniu Romualda Jałbrzykowskiego przez Niemców zarządzał diecezją wileńską aż do pojmania przez NKWD w 1947 roku pod zarzutem „konszachtów z antyradzieckim podziemiem nacjonalistycznym”.

Skazany na 10 lat więzienia i osadzony we Włodzimierzu, gdzie zmarł.

Autor licznych prac z dziedziny filozofii, psychologii i socjologii (m.in. „Rasizmo problema”, wyd. Kowno 1939).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]