Medard Cibicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Medard Ludwik Cibicki
Ilustracja
Medard Cibicki (przed 1929)
major dyplomowany kawalerii major dyplomowany kawalerii
Data urodzenia 3 lutego 1895
Data i miejsce śmierci czerwiec 1942
Wołomin
Przebieg służby
Lata służby do 1931
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Szwoleżerów
V Brygada Jazdy
9 Samodzielna Brygada Kawalerii
3 Pułk Ułanów
16 Dywizja Piechoty
8 Pułk Strzelców Konnych
Stanowiska szef sztabu brygady
szef sztabu dywizji
zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej

Medard Ludwik Cibicki (ur. 3 lutego 1895, zm. w czerwcu 1942 w Wołominie) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

19 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w 3 Dywizji Legionów[1]. 16 lutego 1921 roku został przeniesiony „na skutek wniesionego podania z etatu oficerów piechoty na etat oficerów jazdy”[2]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w V Brygadzie Jazdy, a jego oddziałem macierzystym był 2 pułk Ułanów Grochowskich[3]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 128. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii). Jego oddziałem macierzystym był 2 pułk Szwoleżerów Rokitniańskich. W tym czasie przysługiwał mu tytuł adiutanta sztabowego[4]. Do jesieni 1923 roku był szefem sztabu V Brygady Jazdy w Krakowie, pozostając oficerem nadetatowym 2 pułku Szwoleżerów Rokitniańskich w Bielsku[5]. Z dniem 2 listopada 1923 roku został przydzielony do 2 pułku szwoleżerów z jednoczesnym odkomenderowaniem na jednoroczny kurs doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie[6]. Z dniem 15 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do dowództwa 9 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Baranowiczach na stanowisko szefa sztabu[7][8]. 3 maja 1926 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 19. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[9]. 11 października 1926 roku został przeniesiony do 3 pułku Ułanów Śląskich w Tarnowskich Górach na stanowisko dowódcy szwadronu[10]. 31 października 1927 roku został przeniesiony do kadry oficerów kawalerii z równoczesnym przydziałem do dowództwa 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty w Grudziądzu na stanowisko szefa sztabu[11][12]. 23 sierpnia 1929 roku został przeniesiony do 8 pułku strzelców konnych w Chełmnie[13], a 31 marca 1930 roku wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy tego oddziału[14][15][16]. Z dniem 30 września 1931 roku został przeniesiony w stan spoczynku[17].

W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Małkinia. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I[18].

W 1936 roku był komendantem „Strzelca” w Wołominie. W czasie okupacji niemieckiej został pierwszym komendantem Obwodu Służby Zwycięstwu Polski, a następnie Związku Walki Zbrojnej. W lipcu 1940 roku został zatrzymany i przewieziony na Pawiak, lecz wkrótce zwolniony. 25 kwietnia 1941 roku został ponownie zatrzymany w łapance. 17 września 1941 roku został zwolniony jako jedyny z zatrzymanych z kwietniowej obławy. Podjął pracę na Poczcie Głównej na Placu Napoleona w Warszawie. Po jego zatrudnieniu na poczcie doszło do aresztowań członków ruchu oporu. Podejrzenia zostały skierowane na jego osobę. W czerwcu 1942 roku na skrzyżowaniu ulicy Przejazd (obecnie Mieczysława Sasina) z ulicą Gdyńską został zastrzelony przez nieznanych sprawców. Został pochowany na cmentarzu w Kobyłce[19].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 25 sierpnia 1920 roku, s. 777.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 5 marca 1921 roku, s. 377.
  3. Spis oficerów 1921 ↓, s. 244, 583.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 161.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 96, 597, 679.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 69 z 1 listopada 1923 roku, s. 732.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 84, 539, 601.
  8. Lista oficerów SG 1925 ↓, s. 16.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 126.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 11 października 1926 roku, s. 335.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 304.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 329, 341.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 295.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 100.
  15. Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 48, 73.
  16. Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 18.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 347.
  18. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 336, 848.
  19. Bublewski 2015 ↓, s. 44, 48-49.
  20. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 96.
  21. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 329.
  22. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 6 sierpnia 1929 roku, s. 239.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]