Melecjusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Melecjuszimię męskie pochodzenia greckiego, które przedostało się do Polski za pośrednictwem łaciny, pierwotnie zdrobnienie od gr. imienia Mélēs (Mélētos), którego znaczenie łączy się z gr. mélō — "troszczyć się"[1]. W średniowiecznej Polsce notowano to imię od 1370 roku[2] w nast. formach i zdrobnieniach: (wschodniosłowiańska) Mełenty(j) // Mielenty(j), Mełenytn // Mielentyn, Mielent // Mielęt, Mielen //Mieleń, (wsł.) Mela //Miela, Mielanko, Mielech, Mielesz, Mieleszka, Mieleszko, Mieliszko, Miel(ko), Mileszko ( = Mieleszko), (wsł.) Mieniak, Mień, Mieńko[3]. Święci o tym imieniu pojawiają się w literaturze przynajmniej ośmiokrotnie[4].

Melecjusz imieniny obchodzi[edytuj | edytuj kod]

Odpowiedniki w innych językach[edytuj | edytuj kod]

Znane osoby noszące imię Melecjusz[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Bubak, Księga naszych imion, Wrocław: Ossolineum, 1993, ISBN 83-04-03860-9, OCLC 30512533.
  2. W. Taszycki (red.), Słownik staropolskich nazw osobowych, T. 3 z. 3, (Marszko—Mżurowski), Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1973
  3. M. Malec (red.), Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych t. 2, Kraków 1995, ​ISBN 83-85579-68-0
  4. Henryk Fros, Franciszek Sowa, Księga imion i świętych t.4, Kraków: Wydaw. WAM, 2000, ISBN 83-7097-671-9, OCLC 830259526.