Meria (lud)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Plemiona północno-wschodniej Rusi przed ekspansją Słowian
Flaga dzisiejszych "Merii"

Meria (ros. ме́ря) — wymarły lud z grupy wołżańsko-fińskiej ludów uralskich. Zamieszkiwał tereny nad górną Wołgą, na północ i wschód od Moskwy. Posługiwał się wymarłym językiem meria. Najbliższymi krewnymi Merii byli prawdopodobnie Maryjczycy.

Lud o nazwie Merens pierwszy raz pojawia się w "Getice" Jordanesa z VI wieku n.e. jako wasalne plemię królestwa gockiego. Następnie Meria jest wspominana przez kroniki skandynawskie i ruskie. W X-XI wieku nastąpił pierwszy kontakt Merii z plemionami ruskimi i już wtedy tereny przez nich zamieszkałe zostały włączone do Księstwa Włodzimiersko-Suzdalskiego. Od tego czasu zaczęła się rusyfikacja Merii. Istnienie ludu jest poświadczone jeszcze w XIV wieku. Następnie lud roztopił się w etnosie wielkoruskim. Istnieje pogląd, że potomkami Merii jest odłam Maryjczyków zamieszkały nad Wietługą i Kostromą.

Po Merii pozostało bogate nazewnictwo miejscowe w zamieszkiwanym niegdyś przez nich regionie, z charakterystycznymi sufiksami -bol / -bal i -skol. W rosyjskim spisie powszechnym z 2002 roku część mieszkańców obwodu kostromskiego i jarosławskiego podała narodowość meryjską, choć żaden z poprzednich spisów jej tam nie wykazał. Grupa ta wykazuje aktywność w internecie.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]