Michał Białko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Białko
Data i miejsce urodzenia 1929-06-1919 czerwca 1929
Baranowicze
Profesor nauk technicznych
Specjalność: elektronika, sieci neuronowe
Alma Mater Politechnika Gdańska
Doktorat 1961
Habilitacja 1967
Politechnika Warszawska
Profesura 1972
Polska Akademia Nauk
Status członek rzeczywisty
Funkcja Jednostka PAN Wiceprzewodn. (1989-1991)
Oddział PAN w Gdańsku
Doktor honoris causa
(Institute National Polytechnique de Toulouse – 1995)
(Politechnika Gdańska – 2008)
(Politechnika Koszalińska – 2012)
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Koszalińska
Okres zatrudn. od 1996
Uczelnia Politechnika Gdańska
Okres zatrudn. 1953–2008
Dziekan
Wydział Elektroniki PG
Okres spraw. 1975–1982
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Michał Białko (ur. 19 czerwca 1929 w Baranowiczach) – polski inżynier, elektronik, profesor nauk technicznych, doktor honoris causa trzech uczelni, członek rzeczywisty PAN, wieloletni nauczyciel akademicki Politechniki Gdańskiej, dziekan Wydziału Elektroniki tej uczelni, a od 1996 również wykładowca Politechniki Koszalińskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Baranowiczach, w województwie nowogródzkiem. W 1939 przeniósł się wraz z rodziną do Pieńska, a niedługo potem do Wilna. Po zakończeniu wojny w 1945 wyjechał na ziemie odzyskane osiadając w Tczewie. Tu ukończył gimnazjum. W 1949 rozpoczął studia na Politechnice Gdańskiej, ukończone w 1952 dyplomem inżynierskim. Po studiach odbywał praktykę w Warszawie, a niedługo potem kontynuował studia magisterskie w Gdańsku. Ukończył je w 1955 na podstawie pracy dotyczącej wzmacniacza tranzystorowego[1].

Od 1955 pracował w Politechnice Gdańskiej. Ponieważ macierzysta uczelnia nie miała praw doktoryzowania, jego przewód doktorski przeprowadzony został przez Politechnikę Warszawską. Był pionierem w kraju w zakresie miernictwa parametrów tranzystorów[2]. W 1961 obronił pracę doktorską, a sześć lat później habilitował się na tej samej uczelni. Od 1968 zatrudniony na stanowisku docenta, w 1972 mianowany profesorem nadzwyczjanym, a w 1975 profesorem zwyczajnym. W latach siedemdziesiątych pełnił szereg funkcji organizacyjnych na Wydziale Elektroniki Politechniki Gdańskiej: w latach 1968–1973 był prodziekanem, od 1975 przez trzy kadencje (do 1982) dziekanem, a równolegle w latach 1977–1979 dyrektorem Instytutu Informatyki[3]. Dzięki jego działaniom Politechnika Gdańska nawiązała współpracę z Uniwersytetem w Maryland, skutkującą intensyfikacją badań w zakresie układów scalonych. W tym samym czasie zespół kierowany prof. Białko nawiązał współpracę z Institute National Polytechnique de Toulouse we Francji. Jej efektem była między innymi wydana w 1995 współautorska książka Basic Methods for Microcomputer Analysis of Elektronic Circuits oraz tytuł doktora honoris causa, którym profesor został uhonorowany przez francuską uczelnię[1][2].

W latach 1982–1984 odbył staż naukowy na uniwersytecie w Alabamie. Po powrocie, w 1986 wybrany w poczet członków Polskiej Akademii Nauk, od 1998 jest członkiem rzeczywistym Akademii. Jest członkiem Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN, a w latach 1989–1991 pełnił funkcję wiceprezesa Oddziału PAN w Gdańsku. Od 1991 do 1993 był członkiem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Był też założycielem, a w latach 1997–2003 prezesem Koszalińskiego Towarzystwa Naukowego. Od 1996 jest wykładowcą Politechniki Koszalińskiej. W 2008 otrzymał godność doktora honoris causa Politechniki Gdańskiej, a cztery lata później Politechniki Koszalińskiej[4][3].

W swoim dorobku naukowym ma ponad 200 publikacji (autorskich i współautorskich), w tym 9 książek. Wypromował 27 doktorów nauk. Wśród nich 7 zrobiło habilitację, a 5 otrzymało tytuł profesorski. Jednym z jego doktorantów jest pracujący w USA prof. Jacek Żurada, członek zagraniczny PAN[1][3].

Odznaczony między innymi Krzyżem Kawalerskim (1973), Krzyżem Oficerskim (1996) oraz Krzyżem Komandorskim (2005) Orderu Odrodzenia Polski[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Paweł Janikowski: Michał Białko: robię to, co lubię… (pol.). pg.gda.pl, listopad 2007. [dostęp 2014-01-17].
  2. a b Doktor Honoris Causa dla prof. Michała Białko (pol.). Newsletter Politechniki Koszalińskiej. [dostęp 2014-01-17].
  3. a b c d Członkowie rzeczywiści PAN (pol.). pan.pl. [dostęp 2014-01-11].
  4. Mistrz, naukowiec, przyjaciel (pol.). Prestiż. Magazyn koszaliński, nr 06 (38), s.9, czerwiec 2012. [dostęp 2014-01-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]