Michał Blaicher

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Joachim Blaicher
Ilustracja
major pilot major pilot
Data i miejsce urodzenia 28 czerwca 1898
Hruszatyce
Data i miejsce śmierci 11 czerwca 1992
Milwaukee
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svgArmia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svgWojsko Polskie
Roundel of Poland (1921-1993).svglotnictwo Wojska Polskiego
Roundel of France.svgAéronautique Militaire
RAF roundel.svgRAF
Jednostki 16 Eskadra Wywiadowcza,
6 Pułk Lotniczy,
61 Eskadra Liniowa,
62 Eskadra Liniowa
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Odznaka Pilota
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Medal Lotniczy (czterokrotnie)

Michał Joachim Blaicher (ur. 28 czerwca 1898 w Hruszatycach, zm. 11 czerwca 1992 w Milwaukee) – major pilot obserwator Wojska Polskiego, inżynier, konstruktor szybowcowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Romana i Marii z Rosenbergów. W 1908 roku ukończył szkołę powszechną im. Adama Mickiewicza w Przemyślu, maturę uzyskał w IV Państwowym Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie w 1916 r. Następnie studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej[1].

W maju 1916 roku został wcielony do armii Austro-Węgier, w listopadzie 1918 r. wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Do lutego 1920 roku służył w 37. Łęczyckim pułku piechoty, następnie odbył szkolenie lotnicze w Oficerskiej Szkole Obserwatorów Lotniczych w Toruniu, które ukończył 8 czerwca 1920 r.[1]

Otrzymał przydział do 16. eskadry wywiadowczej, w której służył do lutego 1921 roku jako podporucznik obserwator. We wrześniu 1920 roku brał udział w walkach z Armią Czerwoną nad Niemnem oraz w rejonie Grodna, a następnie w październiku 1920 r. wziął udział w "buncie Żeligowskiego" i zajęciu Wilna[2]. Łącznie wykonał ok. 40 lotów bojowych[1].

W lipcu 1924 r. został skierowany na kurs do Bydgoskiej Szkoły Pilotów, który ukończył 1 grudnia 1924 roku. Otrzymał przydział do 6. pułku lotniczego we Lwowie, gdzie służył w 61. eskadrze liniowej a następnie w 62. eskadrze liniowej[1].

Aktywnie działał jako pilot szybowcowy, w 1932 roku został mianowany komendantem Wojskowego Ośrodka Szybowcowego (WOS) w Ustjanowej[3]. W 1933 roku, podczas II Mityngu Lotniczego we Lwowie, wykonał na szybowcu ITS-II pierwsze w Polsce pokazowe loty akrobacje[4]. 22 lipca 1934 roku ustanowił rekord Polski w przewyższeniu uzyskując na szybowcu Komar wynik 3035 metrów[5][6].

Szybowiec B-1 konstrukcji Michała Blaichera

Jego zainteresowania skupiały się również wokół tematów związanych z konstruowaniem szybowców. W 1934 roku skonstruował szybowiec szkolno-treningowy B-1[7], który był eksploatowany w Bezmiechowej. W 1935 roku przekonstruował szybowiec CW-5 bis/35, który został wyprodukowany w kilku egzemplarzach jako CW-5 bis/35/WOS[8]. Kolejny CW-5 bis/35 został przez niego zmodyfikowany w 1936 roku i wyprodukowany w jednym egzemplarzu jako WOS-37. W 1938 roku, wspólnie z inżynierem Wacławem Czerwińskim, opracował dla Wojskowych Warsztatów Szybowcowych projekt szybowca transportowego WWS Tryton[9]. W 1939 roku zaprojektował szybowiec wysokowyczynowy B-38, który zbudowano w jednym egzemplarzu[10].

Od września 1932 do lipca 1935 roku był zatrudniony jako asystent w Katedrze Pomiarów Samolotów Politechniki Lwowskiej, gdzie prowadził wykłady i ćwiczenia ze studentami[11]. W roku akademickim 1935/36 uzyskał subwencję LOPP i miał na Politechnice docenturę z mechaniki lotu i budowy płatowców[12]. Publikował w prasie lotniczej artykuły związane z szybownictwem [13].

W sierpniu 1939 roku został powołany do służby w 6. pułku lotniczym na stanowisko komendanta parku lotniczego pułku[3]. Po klęsce wrześniowej został ewakuowany do Francji, gdzie trafił do obozu lotniczego w Lyonie[3] i pełnił tam funkcję oficera łącznikowego komendanta garnizonu. Został skierowany do ośrodka szkoleniowego lotnictwa współpracy w Roanne, gdzie był wykładowcą w dziale płatowcowym[14]. W lipcu 1940 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymał numer służbowy RAF P-0292[15]. Do sierpnia 1940 roku był w ośrodku dla oficerów lotnictwa w Glasgow, gdzie również pełnił funkcję oficera łącznikowego[11]. Otrzymał przydział do szkoły nawigatorów w Yatesbury jako instruktor, w grudniu 1940 roku został przeniesiony jako pilot do szkoły strzelców pokładowych w Evanton[11].

16 kwietnia 1941 r. został oddelegowany do Airborne Forces Experimental Estblishment (Instytut Doświadczalny Wojsk Powietrzno-Desantowych) w MoD Boscombe Down w Amesbury[16], gdzie zajmował się badaniem i oblatywaniem wojskowych szybowców transportowych[11]. Od końca 1942 roku do połowy 1943 r. sprawował funkcję Wyższego Oficera Polskiego w Sekcji Polskiej w 13 Jednostce Naprawczej RAF (13. Maintenance Unit)[17]. W listopadzie 1943 r. odszedł z AFEE do Inspektoratu PSP i został odkomenderowany do Polskiego Działu Rozwoju Technicznego w brytyjskim Ministerstwie Lotnictwa (Sekcja Badań Wypadków)[3]. W grudniu 1944 roku został skierowany do USA w celu zapoznania się z amerykańskim sprzętem desantowym i metodami jego użytkowania[18]. Od 18 marca 1946 roku powrócił do służby w 13. MU[3]. Służbę zakończył w polskim stopniu majora i angielskim squadron leader.

Po zakończeniu działań wojennych nie powrócił do Polski, pozostał na emigracji. Zmarł 11 czerwca 1992 roku w Milwaukee w USA[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d BLAICHER Michał (pol.). biblioteka.wsosp.pl. [dostęp 2019-04-20].
  2. Marian Romeyko (red.): Ku czci poległych lotników: księga pamiątkowa. Warszawa: Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika ku czci Poległych Lotników, 1933, s. 195-196. OCLC 830230270.
  3. a b c d e f Tadeusz Jerzy Krzystek, [Anna Krzystek]: Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940-1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF). Sandomierz: Stratus, 2012, s. 84. ISBN 978-83-61421-59-7.
  4. ITS-II "Mały szlem" (pol.). piotrp.de. [dostęp 2019-06-02].
  5. Nowe piękne wyczyny naszego szybownictwa. „Skrzydlata Polska”. 7/1934, s. 222, lipiec 1936. Warszawa: Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. 
  6. Nowe rekordy szybownictwa polskiego. „Dziennik bydgoski”. 171/1934, s. 4, 29 lipiec 1936. Bydgoszcz: Drukarnia Bydgoska Sp. Akc. w Bydgoszczy. 
  7. Szybowiec kpt. Blaichera B-1. „Skrzydlata Polska”. 4/1934, s. 118, kwiecień 1934. Warszawa: Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. 
  8. Andrzej Glass: Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1976, s. 386-390.
  9. WWS "Tryton", 1938 (pol.). samolotypolskie.pl. [dostęp 2019-04-20].
  10. Nowy polski szybowiec wyczynowy B-38. „Skrzydlata Polska”. 5/1939, s. 153, maj 1939. Warszawa: Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. 
  11. a b c d Katalog zasobów ikonograficznych i archiwalnych Muzeum Lotnictwa Polskiego - Kpt Blaicher Michał (pol.). muzeumlotnictwa.pl. [dostęp 2019-04-20].
  12. Agnieszka Cieślik: Wokół Instytutu Techniki Szybownictwa i Motoszybownictwa we Lwowie (1932–1939), w: Przedwojenny Lwów i jego uczeni. Sylwetki–działalność naukowa–osiągnięcia, pod red. Sławomira Dorockiego i Pawła Brzegowego. Kraków: Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej : Śródmiejski Ośrodek Kultury : Grupa Badawcza "Towarzystwo Lelewelowskie", 2016, s. 148. ISBN 978-83-62919-48-2. OCLC 995783085.
  13. kpt. pil. inż. Michał Blaicher: Fronty zimne obserwowane z szybowca. „Przegląd Lotniczy”. 5/1935, s. 213-216, maj 1935. Warszawa: Liga Obrony Powietrznej Państwa. 
  14. Płoszajski 2007 ↓, s. 21.
  15. Blaicher Michał Joachim (pol.). listakrzystka.pl. [dostęp 2019-04-20].
  16. Płoszajski 2007 ↓, s. 120.
  17. Jerzy Płoszajski: Technicy lotnictwa polskiego na Zachodzie 1939-1946. Cz. 2. Londyn: Stowarzyszenie Techników Polskich w Wielkiej Brytanii, 1998, s. 121. ISBN 0-9522473-2-1.
  18. Płoszajski 2007 ↓, s. 122.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]