Michał Bochorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Bochorski
Imię przy narodzeniu Kostarowce
Miejsce urodzenia 16 września 1902
Data śmierci 30 stycznia 1991
Miejsce spoczynku Cmentarz Komunalny w Krośnie
Narodowość  Polska
Partia KPP, KZMP, NPCh, KPZU, PPR, PZPR
Rodzice Bazyli
Małżeństwo Wanda
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski Ludowej

Michał Bochorski (ur. 16 września 1902 w Kostarowcach, zm. 30 stycznia 1991) – działacz komunistyczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 16 września 1902 w Kostarowcach w rodzinie chłopskiej[1][2]. Był jednym z siedmiorga dzieci Bazylego, uczestnika rewolucji radzieckiej w guberni samarskiej[2]. W młodości terminował u ślusarza oraz pracował na rzecz właściciela dworskiego w swojej wsi, po konflikcie z którym ukrywał się przez rok[2]. W 1925 skierowany do odbycia służby wojskowej, po uderzeniu w twarz sierżanta przeniesiony do kompanii silnikowej w Modlinie[2]. Tam w 1925 zetknął się z ruchem komunistycznym, wstąpił do Komunistycznej Partii Polski, tworząc komórkę KPP[1][2]. Po demobilizacji powrócił do Kostarowiec, został członkiem komórki Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej, przekształconej wkrótce w komórkę KPP, równolegle był organizatorem Niezależnej Partii Chłopskiej na terenie powiatu sanockiego i był jej działaczem do rozwiązania w 1927[2], zostając sekretarzem Komitetu Powiatowego NPCh w Sanoku[3]. Prowadził działalność polityczną wśród miejscowych chłopów, polegającą na rozprowadzaniu ulotek, wydawaniu pism „Wolnomyśliciel” i „Bicz Boży”[2]. W 1927, przed wyborami parlamentarnymi 4 marca 1928, była agitatorem lewicy działając za rzecz listy nr 19, podczas wiecu w Ratnawicy został aresztowany i był więziony przez sześć miesięcy, po czym odzyskał wolność już po wyborach[2]. Był współorganizatorem komitetu strajkowego w majątku Stanisława Słoneckiego w Kostarowcach, wymuszając na ziemianinie swoje warunki[2]. W 1928 został działaczem Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy[1][2]. Był współorganizatorem Marszu Głodnych w Sanoku 6 marca 1930[4][1][2]. W 1932 brał udział w strajku chłopskim na terenie powiatu leskiego[2]. W tym czasie przez siedem lat był bezrobotny[2]. Ponownie aresztowany był osadzony w więzieniu przez rok[2]. Po wyjściu na wolność wyjechał do Lwowa pracując jako palacz kotłowy[2]. Brał udział w demonstracji 16 kwietnia 1936 podczas pogrzebu komunisty Władysława Kozaka, a po wywołanych zamieszkach został aresztowany i osadzony w więzieniu „Brygidki”[2]. Wobec brak dowodów został wypuszczony i wydalony ze Lwowa[2]. Wówczas podjął pracę w Kopalnictwie Naftowym w Witryłowie, gdzie pracował do 1939[2].

Po wybuchu II wojny światowej pozostał na wschodnim brzegu rzeki Sanu, t.j. obszarze pod okupacją sowiecką[2]. Po ataku Niemiec na ZSRR z czerwca 1941 został wcielony do Armii Czerwonej[2]. Wraz z wojskiem radzieckiej wycofywał się stale na wschód pod naporem Niemców[2]. W marcu 1942 pod Stalingradem odniósł rany, tracąc wzrok w lewym oku[2]. Przebywał na rekonwalescencji w Taszkencie, następnie w Nowosybirsku, gdzie pozostał w służbie wewnętrznej[2]. Na obszarze Związku Radzieckiego działał w Związku Patriotów Polskich[1]. Był członkiem oddziałów partyzanckich oraz ruchu oporu[1]. Po zakończeniu wojny w Europie udał się na front japoński, zaś kapitulacja Japonii zastała go w drodze do Władywostoku[2].

Powróciwszy do Kostarowiec nie zastał domu, który został spalony, natomiast wojnę przeżyła jego żona i dziecko[2]. Wstąpił do Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej[2]. W kwietniu 1946 zgłosił się do Komitetu Powiatowego Polskiej Partii Robotniczej w Sanoku, dostając zadanie zorganizowania struktur Stronnictwa Ludowego na ziemi sanockiej[2]. Po trzech miesiącach otrzymał legitymację członka PPR i został mianowany I sekretarzem Komitetu Gminnego PPR Sanok-Wieś[1][2]. Później pracował w Komitecie Wojewódzkim PPR w Rzeszowie, był I sekretarzem Komitetu Powiatowego PPR oraz, po zjednoczeniu, PZPR w Dębicy[1]. Był działaczem partyjnym w zakładzie WSK Mielec oraz w ramach Wojewódzkiej Komisji Kontroli Partyjnej w Rzeszowie[1]. 4 maja 1953 został wybrany członkiem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Rzeszowie[5]. Od sierpnia 1953 do grudnia 1957 był I sekretarzem KP PZPR w Krośnie[2]. Następnie przeszedł na rentę[1][2].

Wówczas aktywnie działał społecznie w ramach Komisji Kontroli Partyjnej, Komisji ds. Starych Działaczy, Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, Ligi Obrony Kraju[1][2].

Zmarł 30 stycznia 1991 i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Krośnie[6]. Jego żoną była Wanda (1912-1988)[7].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q Piękny jubileusz tow. Michała Bochorskiego. „Nowiny”, s. 3, Nr 184 z 20 września 1982. 
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae Krystian Krawczyk. Droga, którą przebyłem. „Podkarpacie”, s. 6, Nr 27 z 2 września 1982. 
  3. Tomasz Wiśniewski: Z działalności rewolucyjnej Partii Chłopskiej na Rzeszowszczyźnie (lata 1924-1931). Rzeszów: Wydawnictwo Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Rzeszowie, 1963, s. 12.
  4. Obchody 1-majowego święta w naszym regionie. „Nowiny”, s. 2, Nr 97 z 2 maja 1979. 
  5. III Rzeszowska Wojewódzka Konferencja Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej dokonała wyboru członków KW oraz Komisji Rewizyjnej. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 1, Nr 108 z 6 maja 1953. 
  6. Michał Bochorski. polskie-cmentarze.com. [dostęp 2017-08-12].
  7. Wanda Bochorska. polskie-cmentarze.com. [dostęp 2017-08-12].
  8. Stulecie polskiego ruchu robotniczego. Spotkanie działaczy b. PPR z Podkarpacia. „Nowiny”, s. 2, Nr 7 z 11 stycznia 1982. 
  9. Osoby wpisane do "Księgi Zasłużonych dla Miasta Krosna". krosno.pl. [dostęp 2017-08-12].