Michał Hurczyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Michał Hurczyn
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1893
Szwendry
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1916–1940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 41 pułk piechoty
81 pułk piechoty
Stanowiska dowódca batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Michał Hurczyn (ur. 7 czerwca 1893 w majątku Szwendry (obecnie Litwa), zm. kwiecień 1940) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Pawła i Ludgardy z Zakrzewskich[1]. W 1916 roku, po ukończeniu szkoły miejskiej, został powołany do armii rosyjskiej. Ukończył szkołę podoficerską w Czelabińsku i wysłany został na front. W marcu 1918 roku wstąpił do III Korpusu Polskiego, a po jego rozbrojeniu wstąpił do Wojska Polskiego. 1 maja 1919 r. zweryfikowany w stopniu kapitana.

W 1920 roku, w czasie wojny z bolszewikami, walczył w składzie załogi pociągu pancernego „Piłsudczyk” nad Zbruczem, Seretem, Strypą i Dniestrem[1].

Przeniesiony do 41 pułku piechoty w Suwałkach[2][3]. 18 lutego 1928 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 52. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. W tym samym roku pełnił służbę w 63 pułku piechoty w Toruniu na stanowisku oficera sztabowego pułku[5]. W marcu 1932 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu na stanowisko inspektora w 8 Okręgowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego[6][7]. W sierpniu 1935 roku został przeniesiony do 81 pułku piechoty w Grodnie na stanowisko dowódcy batalionu[8]. W marcu 1939 roku pełnił służbę w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego na stanowisku inspektora głównego Komendy Junackich Hufców Pracy[9].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do niewoli radzieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Figuruje na trzeciej liście wywózkowej z 2 kwietnia 1940 na 94. poz.[10] Od 28 lipca 2000 roku spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[11]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 210.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 245, 414.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 227, 358.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 46.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 77, 182.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 233.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 31, 474.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 97.
  9. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 20, 445.
  10. Banaszek i in. 2000 ↓, s. 107.
  11. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 77.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 31.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]